ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨ੍ਯਂਗੇ ਬਲਸ੍ਯ ਚ । ਬਲੀਯਸਾ ਬਲੇਨੇਂਦ੍ਰੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣ ਹਤੋ ਹृਦਿ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਦਾ ਮਾਰ ਕੇ ਬਲਾ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਨਾਦੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਬਲੋਹਸਤ੍ । ਹਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਮੁਖਤੋ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਮਾਰੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲਾ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਤੇ ਹੱਸਦੇ-ਹੱਸਦੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਮੋਤੀ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਤਸ੍ਯਾਂਗਸ੍ਯਾਭਿਲਾषੇਣ ਨ ਯੁਦ੍ਧਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਸਵੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਂ ਬਲਂ ਬਲਸਾਗਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਲਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਦੀ ਬਹੁਤ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੁ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ ਸ੍ਵਂ ਵਪੁਰ੍ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ,' ਤਾਂ ਬਲਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।'
ਤਦਿਂਦ੍ਰ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਗृਹਾਣ ਮਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਬਲਂ ਸੋऽਪਿ ਕਿਮਦੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਲੈ ਲਵੋ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੈਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।'
ਸਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਮਾਤਲਿਨਾ ਵਜ੍ਰੇਣਾਂਗਂ ਜਘਾਨ ਤਤ੍ । ਤੇਨ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਬਲਾਂਗਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਅੰਗ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਜਰ ਦੀ ਉਸ ਚੋਟ ਨਾਲ ਬਲਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਬਲਾਂਗਸ੍ਯੈਕਭਾਗਸ੍ਤੁ ਪਪਾਤ ਕਨਕਾਚਲੇ । ਤੁਹਿਨਾਦ੍ਰੌ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਤृਤੀਯੋ ਗੋਨਗੇऽਪਤਤ੍
ਬਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੂਜਾ ਹਿਮਾਲਾ 'ਤੇ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਗੋਨਗਾ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਦੇਵਨਦ੍ਯਾਂ ਚ ਪਂਚਮੋ ਮਂਦਰੇ ਤਥਾ । ਵਜ੍ਰਾਕਰੇ ਪਪਾਤਾਂਸ਼ਃ षष੍ਠਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯਾਂਗਜਃ
ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਪੰਜਵਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵਜਰਾਕਰ 'ਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇ ਛੇਵਾਂ ਵਿਜਯਾਂਗਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਤਿਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਾਯਸ੍ਯਾਵਯਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਬੀਜਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਬਣ ਗਏ।
ਵਜ੍ਰਾਦਸ੍ਥਿਕਣਾਃ ਕੀਰ੍ਣਾਃ षਟ੍ਕੋਣਾ ਮਣਯੋऽਭਵਨ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਿਭ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾ ਵੈ ਮਾਣਿਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਭਵਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਹੀਰੇ ਬਣੇ। ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨੀਲਮ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਮਾਣਕ ਨਿਕਲੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਤ੍ਪਦ੍ਮਰਾਗਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਮੇਦਸੋ ਮਰਕਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਤੋ ਦਂਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾਭਵਨ੍
ਉਸਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਦਮਰਾਗ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਪੰਨਾ, ਜੀਭ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮੋਤੀ ਬਣੇ।
ਮਜ੍ਜੋਦ੍ਭਵਂ ਮਰਕਤਂ ਗਾਰੁਤ੍ਮਤਮਭੂਨ੍ਨਸਾ । ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਪੁਰੀषਂ ਰਜਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਚ ਮੂਤ੍ਰਜਮ੍
ਮੱੱਜ ਤੋਂ ਤੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਪੰਨਾ ਬਣਿਆ। ਗੋਬਰ ਤੋਂ ਪਿਤਲ, ਵੀਰਜ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ, ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੋਂ ਤਾਮਾ ਬਣਿਆ।
ਅਂਗਸ੍ਯੋਦ੍ਵਰ੍ਤਨਾਜ੍ਜਾਤਂ ਪਿਤ੍ਤਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੀਤਿਕਾਃ । ਨਾਦਾਦ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਰਤ੍ਨਂ ਚਾਰੁਤਰਂ ਤਥਾ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲਣ ਨਾਲ ਪਿੱਤਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵਿਤਿਕਾ ਰਤਨ ਬਣੇ। ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਵੈਦੂਰਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨ ਉਪਜੇ।
ਨਖੇਭ੍ਯਃ ਕਨਕੋਤ੍ਪਤ੍ਤੀ ਰੁਧਿਰਾਚ੍ਚ ਰਸੋਦ੍ਭਵਃ । ਮੇਦਸਃ ਸ੍ਫਟਿਕਂ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਮਾਂਸਸਂਭਵਮ੍
ਉਸਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨਾ, ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਾਰਾ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ ਬਣਿਆ।
ਬਲਦੇਹੋਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਪੁਣ੍ਯੋਪਚਯਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵਿਮਲੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਬਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਰਤਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ। ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਇਹ ਰਤਨ ਸਾਫ-ਦਿਲ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਭੋਗੇ ਜਾਣਗੇ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਮਘਵਤਾ ਮृਧੇ । ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਮ ਰਾਜ੍ਞੀ ਯਯੌ ਤਚ੍ਚਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਲ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਵਿਲਲਾਪ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਵਯਵਂ ਰਣੇ । ਪ੍ਰਭਾਵਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਘਨਸ੍ਤਨੀ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਭਾਰੇ ਸਿਨੇ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਹਾ ਨਾਥ ਬਲਵਿਕ੍ਰਾਂਤ ਕਾਂਤਦੇਹ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਿਯ । ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਹਾਯ ਕਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕੈਵਲ੍ਯਂ ਗਤਵਾਨਸਿ
ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਸਵਾਮੀ! ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਪਿਆਰਾ ਸਰੀਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ—ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਮੁਕਤੀ ਲੱਭ ਲਈ?
ਜਰਾਕੁष੍ਠਾਦਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਨ । ਦੇਹਿਨੋऽਨ੍ਯੇ ਪਰਂ ਕਾਂਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਹੋ ਵृਥੋਜ੍ਝਿਤਃ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬੁੱਢੇਪੇ, ਕੋੜ੍ਹ ਆਦਿਕ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ; ਪਰ ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਦੇਹੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਹਾਰਕਂ ਭੂष੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਿਯ । ਰਣੋਤ੍ਸੁਕੇਨ ਭਵਤਾ ਯਾ ਵੇਣੀ ਗ੍ਰਥਿਤਾ ਮਮ
ਤੇਰੇ ਇਸ ਦੇਵੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਹਾਰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੱਟੀ ਸੀ—
ਤਾਮੁਦ੍ਗ੍ਰਥਯ ਵੈਧਵ੍ਯਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਾਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਿਯ । ਏਵਂ ਵਿਲਪਤੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਲਰਾਜ੍ਞੀਂ ਸਮੁਦ੍ਰਜਃ । ਦੁਃਖਿਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਿਤ੍ਯਾਹ ਬਲਂ ਜੀਵਯ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਹੁਣ ਉਹ ਚੋਟੀ ਤੂੰ ਆਪ ਖੋਲ੍ਹ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਰਗਵ, ਬਲ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ।'
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਇਚ੍ਛਯਾਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਂ ਕਥਂ ਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਮਂਤ੍ਰਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਾਦ੍ਵਾਚਮੁਚ੍ਚਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇਗਾ।'
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ-। ਬਲਸ੍ਯ ਰੂਪ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਜਾਲਂਧਰੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਬਲ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਜਾਲੰਧਰ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ ਤੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਕੁਝ ਪਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੋਦਤਿष੍ਠਦ੍ਵਦਨਾਤ੍ਸ੍ਵਨਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਨੋਰਮਃ । ਪ੍ਰਭਾਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਾਦ੍ਯਭਾਂਡਾ ਦਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਬਲ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇਕ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਧੁਨੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਲਈ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁਰਲੇ ਸਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨੁਣਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਭਾਵਤਿ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਂਗੇषੁ ਲਯਂ ਨਯ । ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਦੀ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ
'ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇ।' ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ।
ਬਲਾਙ੍ਗੇष੍ਵੇਵ ਲੀਨਾ ਸਾ ਸੁਮੇਰੋਃ ਪੂਰ੍ਵਵਾਹਿਨੀ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੋਯੇਨ ਸਂਜਾਤਾ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਕਾਂਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਉਹ ਬਲ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਸੂਦਨਮ੍ । ਕਪਟੇਨ ਬਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਬਲਾਧਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕਪਟ ਨਾਲ ਬਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਬਲਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਤਮਖਂ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਸਸੂਤਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਜਰਥਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ, ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਪਪਾਤ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਰਥੋਪਰਿ ਸ਼ਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪਤਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਗਰ੍ਜਾਰ੍ਣਵਨਂਦਨਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕਰੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ ਗੱਜ ਉਠਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਚੇਂਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਂ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾਦ੍ਰਿਦਲਨਂ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਿਂਧੁਸਂਭਵਃ
ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ।