ਚਂਦ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਕਂਠੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਵੇਗਾਨ੍ਮਹਾਮृਧੇ । ਗਿਲਿਤ੍ਵਾ ਰਾਹੁਣਾ ਚਂਦ੍ਰੋਪ੍ਯੁਦ੍ਗੀਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪੁਨਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਰਾਹੂ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਗਂ ਸ੍ਵਚਿਹ੍ਨਮੁਰਸਿ ਨਿਧਾਯ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਹ । ਸ ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਂ ਗृਹ੍ਯ ਹਯਰਤ੍ਨਂ ਵਿਧੁਂਤੁਦਃ
ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਹਿਰਣ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਧੁੰਤੁਦ ਨੇ ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਸ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਰਤਨ, ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਾਲਂਧਰਾਂਤਿਕਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਯਮਂ ਗਦਯਾ ਹਨਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ। ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯਮ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚਾਹਵੇ । ਧृਤ੍ਵਾ ਜਯਂਤਂ ਸਂਹ੍ਰਾਦਃ ਪਰਿਘਾਘਾਤਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਨੇ ਜਯੰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਘ ਦੇ ਘਾ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੜ ਲਿਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਹਤਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਦਯਾ ਨਿਹ੍ਰਾਦਂ ਧਨਦੋ ਰਣੇ
ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਨਿਹ੍ਰਾਦ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਨਿਰ੍ਘਾਤੈਰ੍ਨਿਸ਼ੁਂਭਂ ਜਘ੍ਨੁਰੋਜਸਾ । ਨਿਸ਼ੁਂਭੋ ਬਾਣਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਤਾਨਤਿ
ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਦੇ ਘਾਤ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਂਭਾਸੁਰੋ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਾਯਾਮਯ ਮਯੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਨਿਨਾਯਤਮ੍
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮੌਤ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦਦੌ ਜਾਲਂਧਰਾਯਾਸੌ ਪੌਲੋਮ੍ਨੇ ਸੋऽਪਿ ਸਿਂਧਵੇ । ਅਬ੍ਧਿਨਾ ਚ ਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਲੋਕੋ ਜੀਵਤੁ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਪੌਲੋਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਜਾਲੰਧਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਨਮੁਚਿਂ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਾਸਵੋऽਪਿ ਰਸਾਤਲਮ੍ । ਨਿਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਂਤਾਰਂ ਅਥ ਜਾਲਂਧਰੋ ਯਯੌ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਥੇਂਦ੍ਰਬਲਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਬਲਾਂਗਰੋਚਿषੋ ਭਾਂਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਰਵੇਰਿਵ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬਲਾ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ। ਬਲਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੱਸੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨ੍ਯਂਗੇ ਬਲਸ੍ਯ ਚ । ਬਲੀਯਸਾ ਬਲੇਨੇਂਦ੍ਰੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣ ਹਤੋ ਹृਦਿ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਦਾ ਮਾਰ ਕੇ ਬਲਾ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਨਾਦੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਬਲੋਹਸਤ੍ । ਹਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਮੁਖਤੋ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਮਾਰੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲਾ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਤੇ ਹੱਸਦੇ-ਹੱਸਦੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਮੋਤੀ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਤਸ੍ਯਾਂਗਸ੍ਯਾਭਿਲਾषੇਣ ਨ ਯੁਦ੍ਧਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਸਵੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਂ ਬਲਂ ਬਲਸਾਗਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਲਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਦੀ ਬਹੁਤ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੁ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ ਸ੍ਵਂ ਵਪੁਰ੍ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ,' ਤਾਂ ਬਲਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।'
ਤਦਿਂਦ੍ਰ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਗृਹਾਣ ਮਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਬਲਂ ਸੋऽਪਿ ਕਿਮਦੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਲੈ ਲਵੋ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੈਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।'
ਸਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਮਾਤਲਿਨਾ ਵਜ੍ਰੇਣਾਂਗਂ ਜਘਾਨ ਤਤ੍ । ਤੇਨ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਬਲਾਂਗਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਅੰਗ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਜਰ ਦੀ ਉਸ ਚੋਟ ਨਾਲ ਬਲਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਬਲਾਂਗਸ੍ਯੈਕਭਾਗਸ੍ਤੁ ਪਪਾਤ ਕਨਕਾਚਲੇ । ਤੁਹਿਨਾਦ੍ਰੌ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਤृਤੀਯੋ ਗੋਨਗੇऽਪਤਤ੍
ਬਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੂਜਾ ਹਿਮਾਲਾ 'ਤੇ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਗੋਨਗਾ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਦੇਵਨਦ੍ਯਾਂ ਚ ਪਂਚਮੋ ਮਂਦਰੇ ਤਥਾ । ਵਜ੍ਰਾਕਰੇ ਪਪਾਤਾਂਸ਼ਃ षष੍ਠਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯਾਂਗਜਃ
ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਪੰਜਵਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵਜਰਾਕਰ 'ਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇ ਛੇਵਾਂ ਵਿਜਯਾਂਗਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਤਿਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਾਯਸ੍ਯਾਵਯਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਬੀਜਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਬਣ ਗਏ।
ਵਜ੍ਰਾਦਸ੍ਥਿਕਣਾਃ ਕੀਰ੍ਣਾਃ षਟ੍ਕੋਣਾ ਮਣਯੋऽਭਵਨ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਿਭ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾ ਵੈ ਮਾਣਿਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਭਵਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਹੀਰੇ ਬਣੇ। ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨੀਲਮ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਮਾਣਕ ਨਿਕਲੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਤ੍ਪਦ੍ਮਰਾਗਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਮੇਦਸੋ ਮਰਕਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਤੋ ਦਂਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾਭਵਨ੍
ਉਸਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਦਮਰਾਗ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਪੰਨਾ, ਜੀਭ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮੋਤੀ ਬਣੇ।
ਮਜ੍ਜੋਦ੍ਭਵਂ ਮਰਕਤਂ ਗਾਰੁਤ੍ਮਤਮਭੂਨ੍ਨਸਾ । ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਪੁਰੀषਂ ਰਜਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਚ ਮੂਤ੍ਰਜਮ੍
ਮੱੱਜ ਤੋਂ ਤੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਪੰਨਾ ਬਣਿਆ। ਗੋਬਰ ਤੋਂ ਪਿਤਲ, ਵੀਰਜ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ, ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੋਂ ਤਾਮਾ ਬਣਿਆ।
ਅਂਗਸ੍ਯੋਦ੍ਵਰ੍ਤਨਾਜ੍ਜਾਤਂ ਪਿਤ੍ਤਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੀਤਿਕਾਃ । ਨਾਦਾਦ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਰਤ੍ਨਂ ਚਾਰੁਤਰਂ ਤਥਾ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲਣ ਨਾਲ ਪਿੱਤਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵਿਤਿਕਾ ਰਤਨ ਬਣੇ। ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਵੈਦੂਰਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨ ਉਪਜੇ।
ਨਖੇਭ੍ਯਃ ਕਨਕੋਤ੍ਪਤ੍ਤੀ ਰੁਧਿਰਾਚ੍ਚ ਰਸੋਦ੍ਭਵਃ । ਮੇਦਸਃ ਸ੍ਫਟਿਕਂ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਮਾਂਸਸਂਭਵਮ੍
ਉਸਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨਾ, ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਾਰਾ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ ਬਣਿਆ।
ਬਲਦੇਹੋਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਪੁਣ੍ਯੋਪਚਯਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵਿਮਲੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਬਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਰਤਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ। ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਇਹ ਰਤਨ ਸਾਫ-ਦਿਲ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਭੋਗੇ ਜਾਣਗੇ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਮਘਵਤਾ ਮृਧੇ । ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਮ ਰਾਜ੍ਞੀ ਯਯੌ ਤਚ੍ਚਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਲ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਵਿਲਲਾਪ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਵਯਵਂ ਰਣੇ । ਪ੍ਰਭਾਵਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਘਨਸ੍ਤਨੀ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਭਾਰੇ ਸਿਨੇ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਹਾ ਨਾਥ ਬਲਵਿਕ੍ਰਾਂਤ ਕਾਂਤਦੇਹ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਿਯ । ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਹਾਯ ਕਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕੈਵਲ੍ਯਂ ਗਤਵਾਨਸਿ
ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਸਵਾਮੀ! ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਪਿਆਰਾ ਸਰੀਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ—ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਮੁਕਤੀ ਲੱਭ ਲਈ?
ਜਰਾਕੁष੍ਠਾਦਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਨ । ਦੇਹਿਨੋऽਨ੍ਯੇ ਪਰਂ ਕਾਂਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਹੋ ਵृਥੋਜ੍ਝਿਤਃ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬੁੱਢੇਪੇ, ਕੋੜ੍ਹ ਆਦਿਕ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ; ਪਰ ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਦੇਹੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਹਾਰਕਂ ਭੂष੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਿਯ । ਰਣੋਤ੍ਸੁਕੇਨ ਭਵਤਾ ਯਾ ਵੇਣੀ ਗ੍ਰਥਿਤਾ ਮਮ
ਤੇਰੇ ਇਸ ਦੇਵੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਹਾਰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੱਟੀ ਸੀ—