ਤਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਕਾਲਨੇਮਿਨਮ੍ । ਯਮੋ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣਂ ਵੀਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰੌ
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਾਲਨੇਮੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਯਮ, ਜੋ ਅਜੇਤੁ ਸੀ, ਸਵਰਭਾਨੂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸਨ।
ਕੇਤੁਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਦੇਵੋ ਯਯੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਆਸ਼੍ਵਿਨੌ ਸਂਯਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਮਂਗਾਰਪਰ੍ਣਕਮ੍
ਕੇਤੂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੀ ਚਲੇ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਵੀ ਦੈਤ ਅੰਗਾਰਪਰਨਕ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।
ਸਂਹ੍ਰਾਦਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਧਨਦੋ ਯਯੌ । ਨਿਸ਼ੁਂਭਸ਼੍ਚਾਵृਤੋ ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਸ਼ੁਂਭੋ ਵਸੁਭਿਰਾਹਵੇ
ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਨਿਰਹ੍ਰਾਦ ਨੂੰ ਕੁਬੇਰ ਨੇ। ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਮੇਘਾਕਾਰਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਜਂਭਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਃ ਸਮਾਯਯੌ । ਵਾਯਵੋ ਵਜ੍ਰਰੋਮਾਣਮਥ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਯਂ ਯਯੌ
ਜੰਭ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ। ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਜਰਰੋਮਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਨਮੁਚਿਂ ਵਾਸਵੋ ਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ । ਅਨ੍ਯੈਰਪਿ ਸੁਰੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਸਮੈਰ੍ਵृਤਾਃ
ਵਾਸਵ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜ ਕੇ ਨਮੁਚੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇषੁ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇष੍ਵਨੇਕਸ਼ਃ । ਜਘਾਨਾਥ ਹਰਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਯਾ ਕਾਲਨੇਮਿਨਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਜੋੜੇ-ਜੋੜੇ ਲੜਾਈਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦ ਹਰਿ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਵਿਹਾਯ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਚਿਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬਾਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਸਃ । ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਹਰਿਣਾ ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪਾਤਿਤੋ ਵ੍ਯਸੁਃ
ਮੂਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਜਘਾਨ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਰਾਹੁਂ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ । ਰਾਹੁਸ੍ਤੁ ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਦਾ ਸੂਰ੍ਯਮਧਾਵਤ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਜੁਟਾ ਕੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ। ਰਾਹੂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਸ਼ੁਂ ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਮਧਾਵਤ । ਜਘਾਨ ਤਂ ਚ ਖਙ੍ਗੇਨ ਸਮਰੇ ਰਜਨੀਪਤਿਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਰਾਹੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਵੱਢਿਆ।
ਸੈਂਹਿਕੇਯਾਂਗਕਾਠਿਨ੍ਯਾਤ੍ਖਙ੍ਗਂ ਚੂਰ੍ਣਮਭੂਤ੍ਤਦਾ । ਜਘਾਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਗਾਢਂ ਕਠਿਨੇਨ ਵਿਧੁਂਤੁਦਃ
ਸੈਮਿਕਾ ਦੀ ਦੇਹ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਕਰਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਵਿਧੁੰਤੁਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖ਼ਤ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਚਂਦ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਕਂਠੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਵੇਗਾਨ੍ਮਹਾਮृਧੇ । ਗਿਲਿਤ੍ਵਾ ਰਾਹੁਣਾ ਚਂਦ੍ਰੋਪ੍ਯੁਦ੍ਗੀਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪੁਨਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਰਾਹੂ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਗਂ ਸ੍ਵਚਿਹ੍ਨਮੁਰਸਿ ਨਿਧਾਯ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਹ । ਸ ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਂ ਗृਹ੍ਯ ਹਯਰਤ੍ਨਂ ਵਿਧੁਂਤੁਦਃ
ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਹਿਰਣ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਧੁੰਤੁਦ ਨੇ ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਸ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਰਤਨ, ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਾਲਂਧਰਾਂਤਿਕਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਯਮਂ ਗਦਯਾ ਹਨਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ। ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯਮ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚਾਹਵੇ । ਧृਤ੍ਵਾ ਜਯਂਤਂ ਸਂਹ੍ਰਾਦਃ ਪਰਿਘਾਘਾਤਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਨੇ ਜਯੰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਘ ਦੇ ਘਾ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੜ ਲਿਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਹਤਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਦਯਾ ਨਿਹ੍ਰਾਦਂ ਧਨਦੋ ਰਣੇ
ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਨਿਹ੍ਰਾਦ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਨਿਰ੍ਘਾਤੈਰ੍ਨਿਸ਼ੁਂਭਂ ਜਘ੍ਨੁਰੋਜਸਾ । ਨਿਸ਼ੁਂਭੋ ਬਾਣਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਤਾਨਤਿ
ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਦੇ ਘਾਤ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਂਭਾਸੁਰੋ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਾਯਾਮਯ ਮਯੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਨਿਨਾਯਤਮ੍
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮੌਤ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦਦੌ ਜਾਲਂਧਰਾਯਾਸੌ ਪੌਲੋਮ੍ਨੇ ਸੋऽਪਿ ਸਿਂਧਵੇ । ਅਬ੍ਧਿਨਾ ਚ ਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਲੋਕੋ ਜੀਵਤੁ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਪੌਲੋਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਜਾਲੰਧਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਨਮੁਚਿਂ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਾਸਵੋऽਪਿ ਰਸਾਤਲਮ੍ । ਨਿਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਂਤਾਰਂ ਅਥ ਜਾਲਂਧਰੋ ਯਯੌ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਥੇਂਦ੍ਰਬਲਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਬਲਾਂਗਰੋਚਿषੋ ਭਾਂਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਰਵੇਰਿਵ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬਲਾ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ। ਬਲਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੱਸੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨ੍ਯਂਗੇ ਬਲਸ੍ਯ ਚ । ਬਲੀਯਸਾ ਬਲੇਨੇਂਦ੍ਰੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣ ਹਤੋ ਹृਦਿ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਦਾ ਮਾਰ ਕੇ ਬਲਾ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਨਾਦੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਬਲੋਹਸਤ੍ । ਹਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਮੁਖਤੋ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਮਾਰੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲਾ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਤੇ ਹੱਸਦੇ-ਹੱਸਦੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਮੋਤੀ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਤਸ੍ਯਾਂਗਸ੍ਯਾਭਿਲਾषੇਣ ਨ ਯੁਦ੍ਧਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਸਵੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਂ ਬਲਂ ਬਲਸਾਗਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਲਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਦੀ ਬਹੁਤ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੁ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ ਸ੍ਵਂ ਵਪੁਰ੍ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ,' ਤਾਂ ਬਲਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।'
ਤਦਿਂਦ੍ਰ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਗृਹਾਣ ਮਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਬਲਂ ਸੋऽਪਿ ਕਿਮਦੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਲੈ ਲਵੋ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੈਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।'
ਸਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਮਾਤਲਿਨਾ ਵਜ੍ਰੇਣਾਂਗਂ ਜਘਾਨ ਤਤ੍ । ਤੇਨ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਬਲਾਂਗਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਅੰਗ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਜਰ ਦੀ ਉਸ ਚੋਟ ਨਾਲ ਬਲਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਬਲਾਂਗਸ੍ਯੈਕਭਾਗਸ੍ਤੁ ਪਪਾਤ ਕਨਕਾਚਲੇ । ਤੁਹਿਨਾਦ੍ਰੌ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਤृਤੀਯੋ ਗੋਨਗੇऽਪਤਤ੍
ਬਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੂਜਾ ਹਿਮਾਲਾ 'ਤੇ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਗੋਨਗਾ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਦੇਵਨਦ੍ਯਾਂ ਚ ਪਂਚਮੋ ਮਂਦਰੇ ਤਥਾ । ਵਜ੍ਰਾਕਰੇ ਪਪਾਤਾਂਸ਼ਃ षष੍ਠਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯਾਂਗਜਃ
ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਪੰਜਵਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵਜਰਾਕਰ 'ਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇ ਛੇਵਾਂ ਵਿਜਯਾਂਗਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਤਿਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਾਯਸ੍ਯਾਵਯਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਬੀਜਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਬਣ ਗਏ।
ਵਜ੍ਰਾਦਸ੍ਥਿਕਣਾਃ ਕੀਰ੍ਣਾਃ षਟ੍ਕੋਣਾ ਮਣਯੋऽਭਵਨ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਿਭ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾ ਵੈ ਮਾਣਿਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਭਵਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਹੀਰੇ ਬਣੇ। ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨੀਲਮ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਮਾਣਕ ਨਿਕਲੇ।