ਦਾਨਵੈਰ੍ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਰਮੁਦ੍ਗਰਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ । ਪਦਾਤਯਃ ਪਤ੍ਤਿਗਣੈਃ ਖਙ੍ਗੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ
ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਤੀਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪੈਦਲ ਜਥਿਆਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਜਘ੍ਨੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਰੁਧਿਰਾਰੁਣਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਅਸ਼੍ਵਚਾਰਾ ਹਯੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਗਗਨੇ ਤਦਾ
ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ; ਘੋੜਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਦੌੜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਰੁਧਿਰਾਰੁਣਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਸਮੂਹੋ ਰਥਿਨਾਂ ਭੀਮੋ ਰਥੌਘੈਸ਼੍ਛਾਦ੍ਯ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ; ਰਥੀਆਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਝੁੰਡ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਵਿਵ੍ਯਧੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਮਦਕ੍ਸ਼ੀਣਕਪੋਲਾਂਗਾਃ ਕਰੈਰ੍ਬਦ੍ਧਾ ਕਰਾਨ੍ਦृਢਮ੍
ਉਹ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ, ਜਿਹੜੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਸੁੱਕੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਜਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗਜਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਾਤਯਂਤਿ ਮਹੀਤਲੇ । ਕੋਪਿ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਥਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯੋਤ੍ਥਾਯ ਖਂ ਯਯੌ
ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ; ਇੱਕ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਰਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਚਾਰਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਯਯੌ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਵੈ ਗਜੌ ਗृਹ੍ਯ ਤृਤੀਯਂ ਜਠਰੋਪਰਿ । ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਮਸ੍ਤਕੇ ਗृਹ੍ਯ ਰਣੇ ਧਾਵਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਦੋ ਹਾਥੀ ਬਾਂਹਾਂ ਹੇਠ ਫੜ ਲਏ, ਤੀਜਾ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਤੇ ਚੌਥਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਕੋਸ਼ਤਃ ਖਙ੍ਗਂ ਵਿਧੂਯ ਵਿਮਲਾਂਬਰਮ੍ । ਯਯੌ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨ੍ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਰਣੇऽਸੁਰਃ
ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੇ ਮਿਆਨ ਵਿਚੋਂ ਤਲਵਾਰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਿੱਟਾ ਕਪੜਾ ਝਾੜਿਆ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਕਾਚਿਤ੍ਪੀਨਸ੍ਤਨੀ ਤਨ੍ਵੀ ਖੇਚਰੀਰਤਿ ਲਂਪਟਾ । ਆਗਤ੍ਯ ਗਗਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਰਣਾਂਗਣਾਤ੍
ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਨੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀ ਤੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਗਈ।
ਚੁਚੁਂਬ ਸਾ ਤਦ੍ਵਦਨਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਨਾਰਾਚਕੀਲਿਤਮ੍ । ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਤਤੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਨਨਰ੍ਤ੍ਤ ਹ
ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਚੁੰਮਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਕਾਲਨੇਮਿਨਮ੍ । ਯਮੋ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣਂ ਵੀਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰੌ
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਾਲਨੇਮੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਯਮ, ਜੋ ਅਜੇਤੁ ਸੀ, ਸਵਰਭਾਨੂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸਨ।
ਕੇਤੁਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਦੇਵੋ ਯਯੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਆਸ਼੍ਵਿਨੌ ਸਂਯਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਮਂਗਾਰਪਰ੍ਣਕਮ੍
ਕੇਤੂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੀ ਚਲੇ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਵੀ ਦੈਤ ਅੰਗਾਰਪਰਨਕ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।
ਸਂਹ੍ਰਾਦਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਧਨਦੋ ਯਯੌ । ਨਿਸ਼ੁਂਭਸ਼੍ਚਾਵृਤੋ ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਸ਼ੁਂਭੋ ਵਸੁਭਿਰਾਹਵੇ
ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਨਿਰਹ੍ਰਾਦ ਨੂੰ ਕੁਬੇਰ ਨੇ। ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਮੇਘਾਕਾਰਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਜਂਭਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਃ ਸਮਾਯਯੌ । ਵਾਯਵੋ ਵਜ੍ਰਰੋਮਾਣਮਥ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਯਂ ਯਯੌ
ਜੰਭ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ। ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਜਰਰੋਮਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਨਮੁਚਿਂ ਵਾਸਵੋ ਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ । ਅਨ੍ਯੈਰਪਿ ਸੁਰੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਸਮੈਰ੍ਵृਤਾਃ
ਵਾਸਵ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜ ਕੇ ਨਮੁਚੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇषੁ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇष੍ਵਨੇਕਸ਼ਃ । ਜਘਾਨਾਥ ਹਰਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਯਾ ਕਾਲਨੇਮਿਨਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਜੋੜੇ-ਜੋੜੇ ਲੜਾਈਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦ ਹਰਿ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਵਿਹਾਯ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਚਿਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬਾਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਸਃ । ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਹਰਿਣਾ ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪਾਤਿਤੋ ਵ੍ਯਸੁਃ
ਮੂਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਜਘਾਨ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਰਾਹੁਂ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ । ਰਾਹੁਸ੍ਤੁ ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਦਾ ਸੂਰ੍ਯਮਧਾਵਤ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਜੁਟਾ ਕੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ। ਰਾਹੂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਸ਼ੁਂ ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਮਧਾਵਤ । ਜਘਾਨ ਤਂ ਚ ਖਙ੍ਗੇਨ ਸਮਰੇ ਰਜਨੀਪਤਿਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਰਾਹੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਵੱਢਿਆ।
ਸੈਂਹਿਕੇਯਾਂਗਕਾਠਿਨ੍ਯਾਤ੍ਖਙ੍ਗਂ ਚੂਰ੍ਣਮਭੂਤ੍ਤਦਾ । ਜਘਾਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਗਾਢਂ ਕਠਿਨੇਨ ਵਿਧੁਂਤੁਦਃ
ਸੈਮਿਕਾ ਦੀ ਦੇਹ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਕਰਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਵਿਧੁੰਤੁਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖ਼ਤ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਚਂਦ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਕਂਠੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਵੇਗਾਨ੍ਮਹਾਮृਧੇ । ਗਿਲਿਤ੍ਵਾ ਰਾਹੁਣਾ ਚਂਦ੍ਰੋਪ੍ਯੁਦ੍ਗੀਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪੁਨਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਰਾਹੂ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਗਂ ਸ੍ਵਚਿਹ੍ਨਮੁਰਸਿ ਨਿਧਾਯ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਹ । ਸ ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਂ ਗृਹ੍ਯ ਹਯਰਤ੍ਨਂ ਵਿਧੁਂਤੁਦਃ
ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਹਿਰਣ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਧੁੰਤੁਦ ਨੇ ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਸ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਰਤਨ, ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਾਲਂਧਰਾਂਤਿਕਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਯਮਂ ਗਦਯਾ ਹਨਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ। ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯਮ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚਾਹਵੇ । ਧृਤ੍ਵਾ ਜਯਂਤਂ ਸਂਹ੍ਰਾਦਃ ਪਰਿਘਾਘਾਤਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਨੇ ਜਯੰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਘ ਦੇ ਘਾ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੜ ਲਿਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਹਤਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਦਯਾ ਨਿਹ੍ਰਾਦਂ ਧਨਦੋ ਰਣੇ
ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਨਿਹ੍ਰਾਦ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਨਿਰ੍ਘਾਤੈਰ੍ਨਿਸ਼ੁਂਭਂ ਜਘ੍ਨੁਰੋਜਸਾ । ਨਿਸ਼ੁਂਭੋ ਬਾਣਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਤਾਨਤਿ
ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਦੇ ਘਾਤ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਂਭਾਸੁਰੋ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਾਯਾਮਯ ਮਯੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਨਿਨਾਯਤਮ੍
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮੌਤ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦਦੌ ਜਾਲਂਧਰਾਯਾਸੌ ਪੌਲੋਮ੍ਨੇ ਸੋऽਪਿ ਸਿਂਧਵੇ । ਅਬ੍ਧਿਨਾ ਚ ਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਲੋਕੋ ਜੀਵਤੁ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਪੌਲੋਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਜਾਲੰਧਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਨਮੁਚਿਂ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਾਸਵੋऽਪਿ ਰਸਾਤਲਮ੍ । ਨਿਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਂਤਾਰਂ ਅਥ ਜਾਲਂਧਰੋ ਯਯੌ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਥੇਂਦ੍ਰਬਲਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਬਲਾਂਗਰੋਚਿषੋ ਭਾਂਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਰਵੇਰਿਵ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬਲਾ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ। ਬਲਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੱਸੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।