ਮਹੇਂਦ੍ਰਸ਼ਿਖਰਂ ਚਾਨ੍ਯੇ ਯਯੁਰ੍ਦੁਂਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ । ਰਾਜਰਾਜਪੁਰੀਂ ਭਂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਤੇ ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਮਾਯਯੁਸ੍ਤੇऽਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਅਥੋਤ੍ਪਾਤਾਭਵਨ੍ਨਾਕੇ ਦਿਵ੍ਯਭੌਮਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਾਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵਾਪਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਜਃ ਪਪਾਤ ਬਹੁਲਂ ਤਮਸ੍ਤੋਮੋ ਵਿਜृਂਭਤੇ । ਤਦਾ ਪਪਾਤ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਕਰਾਦਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਮ੍
ਗਾੜ੍ਹੀ ਧੂੜ ਪਈ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਸਦੀ ਵੱਜਰ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਭਯਾਵਹਾਨਿ ਨਾਕੇ ਮਹੇਂਦ੍ਰੋ ਗੁਰੁਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ । ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਚ ਯਾਮਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਂ ਚ
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕਿਥੇ ਆਸਰਾ ਲਵਾਂ? ਵੇਖ, ਜੰਗ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਮ੍ । ਚਰਣੌ ਪਾਹਿ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵੈਕੁਂਠਵਾਸਿਨਃ
ਤਦ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਦੇਵੈਃ ਸਾਕਂ ਵੈਕੁਂਠਮਂਦਿਰਮ੍ । ਜਗਾਮਾਖਂਡਲਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕੈਟਭਦ੍ਵਿषਃ
ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਵੈਕੁੰਠ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਵਿਜਯੋ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਃ । ਜਾਲਂਧਰਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।'
ਸ਼੍ਰੀਰੁਵਾਚ-। ਨ ਵਧ੍ਯੋऽਸੌ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੇਵਾਰ੍ਥੇ ਯੁਧ੍ਯਤਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਸ਼ਾਪਿਤੋ ਦੇਵ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਧਾਰ੍ਹੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲੜ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਉਹ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਲਕਃ । ਅਥਾਰੁਰੋਹ ਗਰੁਡਂ ਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੇਪਾਵृਤਾਂਬਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਵੈਕੁਂਠਭਵਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਹਰਿਃ । ਜਾਲਂਧਰਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਗਤਕਾਂਤੀਨਥੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਵੈਕੁੰਠ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖੇ ਜੋ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਿਂ ਸਾਂਦ੍ਰਘਨੋਪਮਮ੍ । ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਸ਼ਂਖਗਦਾਪਦ੍ਮਵਿਭੂषਿਤਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਾਹੇਂਦ੍ਰਃ ਸਰਿਤਾਂਪਤੇਃ । ਜਾਲਂਧਰੇਣਾਤ੍ਮਜੇਨ ਭਗ੍ਨਂ ਦੇਵ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ 6.5.
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵ, ਜਾਲੰਧਰ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਨੇ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਤਦਿਂਦ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਭਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਵਿਜੇਤੁਮਸੁਰਂ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਰੇਜੇ ਸੁਰਾਂਤਕृਤ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਾਸ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਅਥਾਨੀਤਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਸਵਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਧृਤਾਸ਼ਨਿਃ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੱਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਵਾਮਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਵ੍ਯਤਸ਼੍ਚ ਸਮਾਯਯੌ । ਸ੍ਵਾਹਾਪ੍ਰਿਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ ਚ ਮੇषਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਆ ਗਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਜਯਂਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਨਂਦਨਃ । ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਮਿਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਉਭੌ ਭਗਵਤਃ ਪੁਰਃ
ਜਯੰਤ, ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਸ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਧਾਤਾਰ੍ਯਮਾ ਚ ਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋਂਸ਼ੋ ਭਗਸ੍ਤਥਾ । ਇਂਦ੍ਰੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਪੂषਾ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਦਸ਼ਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਧਾਤਾ, ਅਰਯਮਾਨ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅੰਸ਼ੁ, ਭਗ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਪੂਸ਼ਾ ਤੇ ਪਰਜਨਯ—ਇਹ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੂ ਰੇਜੇ ਧਨ੍ਯੋ ਜਘਨ੍ਯਜਃ । ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਤਵਸ਼ਟਾ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਤੇ ਧੰਨ ਹੈ, ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਇੰਝ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਅਜੈਕਪਾਦਹਿਰ੍ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਃ ਪਿਨਾਕੀ ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ
ਵੀਰਭਦਰ, ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਗਿਰਿਸ਼; ਅਜੈਕਪਾਦ, ਅਹਿਰਬੁਧਨਯ, ਪਿਨਾਕੀ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ,
ਭੁਵਨਾਧੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕਪਾਲੀ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਭਗਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾ ਏਕਾਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਪਾਲੀ, ਐ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਥਾਣੁ, ਭਗ ਤੇ ਭਗਵਾਨ—ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਸਨਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੋ ਵਾਯੁਰਨਿਲੋ ਮਾਰੁਤਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਸਜੀਵੌ ਚ ਮਰੁਤੋऽष੍ਟੌ ਤਦਗ੍ਰਤਃ
ਸ਼ਵਸਨ, ਸਪਰਸ਼ਨ, ਵਾਯੂ, ਅਨਿਲ, ਮਾਰੁਤ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ, ਜੀਵ ਸਮੇਤ—ਇਹ ਅੱਠ ਮਾਰੁਤ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਵਿਵਸ੍ਵਾਨਪਿ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਯੌ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਮੂਰ੍ਤਿਭਿਃ । ਧਨਦਃ ਸ਼ਿਬਿਕਾਰੂਢਃ ਕਿਂਨਰੇਸ਼ੋ ਯਯੌ ਤਦਾ
ਵਿਵਸਵਾਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿਆ। ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਲਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵृषਭਾਰੂਢਾ ਮਾਰੁਤੋ ਮृਗਵਾਹਨਃ । ਯਯੁਃ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਰਿਘਾਯੁਧਾਃ
ਰੁਦਰ ਵੱਛਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਮਾਰੁਤ ਹਰਣ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਪਏ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਰਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗ ਗੁਹ੍ਯਕਾਃ । ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤੋ ਯਯੁਃ
ਗੰਧਰਵ, ਚਾਰਣ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਨਾਗ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ—ਸਭ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਪਏ।
ਪੂਰ੍ਵਾਪਰੌ ਤੋਯਰਾਸ਼ੀ ਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤੌ ਚ ਸੈਨਿਕੈਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਸਾਰ ਭੂਮਿਰਾਟ੍ਵਰਾਹਵਪੁषਾ ਹਰਿਃ
ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲੰਘ ਲਏ। ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰੀ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚੱਲ ਪਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਗਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਜਿਘਾਂਸਯਾ । ਸੁਮੇਰੋਰੁਤ੍ਤਰੋ ਭਾਗਃ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਃ
ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੁਮੇਰੂ ਦਾ ਉੱਤਰੀ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ।
ਸੇਨਾਭਾਰੋਦ੍ਭੁਤਕਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਚ । ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਭਾਗਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕਨਕਸ਼ृਂਗਤਃ
ਜਾਲੰਧਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਦੱਖਣ ਹਿੱਸਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਹਿਤਾ ਵਰ੍षੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਲਾਵृਤੇ । ਮੇਰੁਮਂਦਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਭੂਮਿਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਉਸ ਨੀਲੇ ਘੇਰੇ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਚ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਮਜਯਦਾਂ ਭੂਮਿਂ ਕਵਿਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਂ ਮੁਦਾਯੁਤਾਃ । ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗੁਰੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਂ ਯਯੁਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਥੇ ਦਾਨਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦੱਸੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਦੱਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਰਥਪ੍ਰਵੀਰੈਃ ਪਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਲਵੈਰ੍ਗਜੈਰ੍ਘਨਾਕਾਰਮਦਪ੍ਰਵਾਹਿਭਿਃ । ਅਸ਼੍ਵੈਰਨਂਤੈਰ੍ਗਰੁਡਾਗ੍ਰਗਾਮਿਭਿਃ ਪਦਾਤਿਭਿਃ ਸਾਰਣਭੂਰ੍ਭृਤਾ ਬਭੌ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮਾਹਰ ਰਥੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ ਜੋ ਮਦ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੇ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਬੇਅੰਤ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸਹਿ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।