ਸਰ੍ਪਕੇਸ਼ਾ ਮਹਾਦੇਹਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਖਙ੍ਗਤਨੂਰੁਹਾਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਪਰਿਧਾਵਂਤਿ ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਜਲਦਸ੍ਵਨੈਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਵਾਲ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਹੋਰ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਸਨ।
ਰਥਗਜਹਯਪਤ੍ਤਿਸਂਕੁਲਂ ਸਮਰਵਿਨੋਦਕਦਂਬ ਭਾਸੁਰਮ੍ । ਅਬ੍ਜਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਕੋਟਿਨਾਯਕਂ ਬਲਮਖਿਲਂ ਚ ਤਦਾ ਰਰਾਜ ਰਾਜਨ੍
ਉਹ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ ਵੀਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਨ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਵਿਮਾਨਂ ਹਂਸਕੋਟਿਭਿਃ । ਯੁਕ੍ਤਂ ਭੂਤਿਸਹਸ੍ਰੌਘਂ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਸੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਲੱਖਾਂ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਯਯੌ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਮਂਦਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਥਮੇऽਹ੍ਨਿ ਬਲੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਉਡਦੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਲੰਧਰ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਖਂਡਿਤਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਵਾਹੈਰ੍ਦਲਿਤਂ ਭੂਰਿਕੁਂਜਰੈਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਮੇਰੁਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਪਾਲਕੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟਕਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੌਂਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਲਾਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਿਖਰੇ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਕਟਕਂ ਮਹਤ੍ । ਅਥ ਦੈਤ੍ਯਾਧਿਪੈਰ੍ਭਗ੍ਨਂ ਖਾਂਡਵਂ ਨਂਦਨਂ ਵਨਮ੍
ਇਲਾਵਰਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ لشਕਰ ਖਲੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਤੇ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮੇਰੋਰ੍ਦਾਨਵਪੁਂਗਵੈਃ । ਸਂਤਾਨਕੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਬਦ੍ਧਾ ਹਿਂਦੋਲਮਂਚਕਾਨ੍
ਮੇਰੂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਲੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ।
ਸਿਦ੍ਧਾਂਗਨਾਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਰੇਮਿਰੇ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਾਃ । ਕੁਚਕੁਂਕੁਮਤਾਂਬੂਲ ਚਂਦਨਾਗਰੁਭੂषਣੈਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਸਿੱਧ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕੇਸਰ, ਪਾਨ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ਚ੍ਯੁਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਮੇਰੋਃ ਸਂਪੂਰਿਤਾ ਨਦੀ । ਸੁਮੇਰੋਃ ਪੂਰ੍ਵਦਿਗ੍ਭਾਗੋ ਗਜੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਘਟ੍ਟਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਡਿੱਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਦੀ ਨਦੀ ਭਰ ਗਈ। ਸੁਮੇਰੂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਰੌਂਦ ਦਿੱਤੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਰਥੈਸ਼੍ਚੇਰੁਰੁਤ੍ਤਰਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਭਟੈਃ । ਅਥ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ਜਾਲਧਰੋऽਸੁਰਃ
ਉਹ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਤੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਮਹੇਂਦ੍ਰਸ਼ਿਖਰਂ ਚਾਨ੍ਯੇ ਯਯੁਰ੍ਦੁਂਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ । ਰਾਜਰਾਜਪੁਰੀਂ ਭਂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਤੇ ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਮਾਯਯੁਸ੍ਤੇऽਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਅਥੋਤ੍ਪਾਤਾਭਵਨ੍ਨਾਕੇ ਦਿਵ੍ਯਭੌਮਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਾਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵਾਪਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਜਃ ਪਪਾਤ ਬਹੁਲਂ ਤਮਸ੍ਤੋਮੋ ਵਿਜृਂਭਤੇ । ਤਦਾ ਪਪਾਤ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਕਰਾਦਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਮ੍
ਗਾੜ੍ਹੀ ਧੂੜ ਪਈ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਸਦੀ ਵੱਜਰ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਭਯਾਵਹਾਨਿ ਨਾਕੇ ਮਹੇਂਦ੍ਰੋ ਗੁਰੁਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ । ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਚ ਯਾਮਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਂ ਚ
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕਿਥੇ ਆਸਰਾ ਲਵਾਂ? ਵੇਖ, ਜੰਗ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਮ੍ । ਚਰਣੌ ਪਾਹਿ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵੈਕੁਂਠਵਾਸਿਨਃ
ਤਦ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਦੇਵੈਃ ਸਾਕਂ ਵੈਕੁਂਠਮਂਦਿਰਮ੍ । ਜਗਾਮਾਖਂਡਲਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕੈਟਭਦ੍ਵਿषਃ
ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਵੈਕੁੰਠ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਵਿਜਯੋ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਃ । ਜਾਲਂਧਰਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।'
ਸ਼੍ਰੀਰੁਵਾਚ-। ਨ ਵਧ੍ਯੋऽਸੌ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੇਵਾਰ੍ਥੇ ਯੁਧ੍ਯਤਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਸ਼ਾਪਿਤੋ ਦੇਵ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਧਾਰ੍ਹੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲੜ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਉਹ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਲਕਃ । ਅਥਾਰੁਰੋਹ ਗਰੁਡਂ ਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੇਪਾਵृਤਾਂਬਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਵੈਕੁਂਠਭਵਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਹਰਿਃ । ਜਾਲਂਧਰਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਗਤਕਾਂਤੀਨਥੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਵੈਕੁੰਠ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖੇ ਜੋ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਿਂ ਸਾਂਦ੍ਰਘਨੋਪਮਮ੍ । ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਸ਼ਂਖਗਦਾਪਦ੍ਮਵਿਭੂषਿਤਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਾਹੇਂਦ੍ਰਃ ਸਰਿਤਾਂਪਤੇਃ । ਜਾਲਂਧਰੇਣਾਤ੍ਮਜੇਨ ਭਗ੍ਨਂ ਦੇਵ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ 6.5.
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵ, ਜਾਲੰਧਰ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਨੇ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਤਦਿਂਦ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਭਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਵਿਜੇਤੁਮਸੁਰਂ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਰੇਜੇ ਸੁਰਾਂਤਕृਤ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਾਸ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਅਥਾਨੀਤਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਸਵਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਧृਤਾਸ਼ਨਿਃ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੱਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਵਾਮਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਵ੍ਯਤਸ਼੍ਚ ਸਮਾਯਯੌ । ਸ੍ਵਾਹਾਪ੍ਰਿਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ ਚ ਮੇषਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਆ ਗਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਜਯਂਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਨਂਦਨਃ । ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਮਿਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਉਭੌ ਭਗਵਤਃ ਪੁਰਃ
ਜਯੰਤ, ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਸ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਧਾਤਾਰ੍ਯਮਾ ਚ ਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋਂਸ਼ੋ ਭਗਸ੍ਤਥਾ । ਇਂਦ੍ਰੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਪੂषਾ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਦਸ਼ਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਧਾਤਾ, ਅਰਯਮਾਨ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅੰਸ਼ੁ, ਭਗ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਪੂਸ਼ਾ ਤੇ ਪਰਜਨਯ—ਇਹ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੂ ਰੇਜੇ ਧਨ੍ਯੋ ਜਘਨ੍ਯਜਃ । ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਤਵਸ਼ਟਾ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਤੇ ਧੰਨ ਹੈ, ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਇੰਝ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਅਜੈਕਪਾਦਹਿਰ੍ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਃ ਪਿਨਾਕੀ ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ
ਵੀਰਭਦਰ, ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਗਿਰਿਸ਼; ਅਜੈਕਪਾਦ, ਅਹਿਰਬੁਧਨਯ, ਪਿਨਾਕੀ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ,
ਭੁਵਨਾਧੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕਪਾਲੀ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਭਗਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾ ਏਕਾਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਪਾਲੀ, ਐ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਥਾਣੁ, ਭਗ ਤੇ ਭਗਵਾਨ—ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।