ਦਗ੍ਧਂ ਚਰਾਚਰਂ ਯੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਹਯਰੂਪਿਣਾ । ਸ ਚਾਪਿ ਵਿਧृਤਸ੍ਤੇਨ ਸਾਗਰੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਘੋੜੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਚਲਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਸੀ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਦ੍ਵਿषਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਮਸੌ ਵੈ ਆਸ਼੍ਰਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਾਨਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਮ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤਏਵਾਯਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣ ਵਿਲੋਡਿਤਃ । ਦਂਡਿਤਸ਼੍ਚ ਗਤਸ਼੍ਰੀਕੋ ਦੇਵੈਰਥ ਪੁਰਾਤਨੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਵਰਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਿਆ, ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੀ ਲੈ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਸ਼ृਣੁ ਦੂਤ ਸਬਂਧੇਨ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋषਿਤਃ । ਕੁਂਭੋਦ੍ਭਵੇਨ ਕਿਂਚੈष ਦੁਃਸਂਗੇ ਨੈਵ ਬਾਧ੍ਯਤੇ
ਦੂਤ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ ਪੰਡਤ ਨੇ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਸੋऽਪਿ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਃ । ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਵੈ ਨਾਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤਦੈਵ ਹਿ
ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤੀਰਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸਰਿਤ੍ਪਤੇਰਾਤ੍ਮਜਦੂਤਮੁਚ੍ਚਕੈਃ । ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚਾਗਤ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਸੂਨੋਰ੍ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਣੋਕ੍ਤਮਸ਼ੇषਮਾਦਿਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਜਦੂਤਮੁਖੇਨ ਚ । ਸਮੁਦ੍ਰਸੂਨੁਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਮਹਿਲੇਸ਼ ਦੇ ਬਚਨ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਰਸਾਤਲਸ੍ਥਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਯੇ ਚ ਭੂਤਲਵਾਸਿਨਃ । ਆਯਯੁਃ ਸਬਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਲਂਧਰਮਥਾਜ੍ਞਯਾ
ਜੋ ਦੈਤ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਯਾਣਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇ ਸਿਂਧੁਸੂਨੋਃ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਗਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਸ੍ਫੁਟਂਤਿ ਨਭਸੋ ਰਾਜਨ੍ਪਾਤਾਲਮਖਿਲਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਫੌਜ ਚੱਲੀ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕੰਬ ਪਈਆਂ।
ਹਯਨਾਗੋष੍ਟ੍ਰਵਦਨਾ ਬਿਡਾਲਮੁਖਭੀषਣਾਃ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਾਖੁਵਦਨਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਦृਸ਼ਲੋਚਨਾਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਉੱਠਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ ਬਿੱਲੀ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਾਘ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਚੂਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਰ੍ਪਕੇਸ਼ਾ ਮਹਾਦੇਹਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਖਙ੍ਗਤਨੂਰੁਹਾਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਪਰਿਧਾਵਂਤਿ ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਜਲਦਸ੍ਵਨੈਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਵਾਲ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਹੋਰ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਸਨ।
ਰਥਗਜਹਯਪਤ੍ਤਿਸਂਕੁਲਂ ਸਮਰਵਿਨੋਦਕਦਂਬ ਭਾਸੁਰਮ੍ । ਅਬ੍ਜਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਕੋਟਿਨਾਯਕਂ ਬਲਮਖਿਲਂ ਚ ਤਦਾ ਰਰਾਜ ਰਾਜਨ੍
ਉਹ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ ਵੀਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਨ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਵਿਮਾਨਂ ਹਂਸਕੋਟਿਭਿਃ । ਯੁਕ੍ਤਂ ਭੂਤਿਸਹਸ੍ਰੌਘਂ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਸੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਲੱਖਾਂ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਯਯੌ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਮਂਦਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਥਮੇऽਹ੍ਨਿ ਬਲੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਉਡਦੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਲੰਧਰ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਖਂਡਿਤਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਵਾਹੈਰ੍ਦਲਿਤਂ ਭੂਰਿਕੁਂਜਰੈਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਮੇਰੁਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਪਾਲਕੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟਕਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੌਂਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਲਾਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਿਖਰੇ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਕਟਕਂ ਮਹਤ੍ । ਅਥ ਦੈਤ੍ਯਾਧਿਪੈਰ੍ਭਗ੍ਨਂ ਖਾਂਡਵਂ ਨਂਦਨਂ ਵਨਮ੍
ਇਲਾਵਰਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ لشਕਰ ਖਲੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਤੇ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮੇਰੋਰ੍ਦਾਨਵਪੁਂਗਵੈਃ । ਸਂਤਾਨਕੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਬਦ੍ਧਾ ਹਿਂਦੋਲਮਂਚਕਾਨ੍
ਮੇਰੂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਲੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ।
ਸਿਦ੍ਧਾਂਗਨਾਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਰੇਮਿਰੇ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਾਃ । ਕੁਚਕੁਂਕੁਮਤਾਂਬੂਲ ਚਂਦਨਾਗਰੁਭੂषਣੈਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਸਿੱਧ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕੇਸਰ, ਪਾਨ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ਚ੍ਯੁਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਮੇਰੋਃ ਸਂਪੂਰਿਤਾ ਨਦੀ । ਸੁਮੇਰੋਃ ਪੂਰ੍ਵਦਿਗ੍ਭਾਗੋ ਗਜੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਘਟ੍ਟਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਡਿੱਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਦੀ ਨਦੀ ਭਰ ਗਈ। ਸੁਮੇਰੂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਰੌਂਦ ਦਿੱਤੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਰਥੈਸ਼੍ਚੇਰੁਰੁਤ੍ਤਰਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਭਟੈਃ । ਅਥ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ਜਾਲਧਰੋऽਸੁਰਃ
ਉਹ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਤੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਮਹੇਂਦ੍ਰਸ਼ਿਖਰਂ ਚਾਨ੍ਯੇ ਯਯੁਰ੍ਦੁਂਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ । ਰਾਜਰਾਜਪੁਰੀਂ ਭਂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਤੇ ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਮਾਯਯੁਸ੍ਤੇऽਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਅਥੋਤ੍ਪਾਤਾਭਵਨ੍ਨਾਕੇ ਦਿਵ੍ਯਭੌਮਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਾਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵਾਪਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਜਃ ਪਪਾਤ ਬਹੁਲਂ ਤਮਸ੍ਤੋਮੋ ਵਿਜृਂਭਤੇ । ਤਦਾ ਪਪਾਤ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਕਰਾਦਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਮ੍
ਗਾੜ੍ਹੀ ਧੂੜ ਪਈ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਸਦੀ ਵੱਜਰ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਭਯਾਵਹਾਨਿ ਨਾਕੇ ਮਹੇਂਦ੍ਰੋ ਗੁਰੁਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ । ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਚ ਯਾਮਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਂ ਚ
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕਿਥੇ ਆਸਰਾ ਲਵਾਂ? ਵੇਖ, ਜੰਗ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਮ੍ । ਚਰਣੌ ਪਾਹਿ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵੈਕੁਂਠਵਾਸਿਨਃ
ਤਦ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਦੇਵੈਃ ਸਾਕਂ ਵੈਕੁਂਠਮਂਦਿਰਮ੍ । ਜਗਾਮਾਖਂਡਲਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕੈਟਭਦ੍ਵਿषਃ
ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਵੈਕੁੰਠ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਵਿਜਯੋ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਃ । ਜਾਲਂਧਰਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।'
ਸ਼੍ਰੀਰੁਵਾਚ-। ਨ ਵਧ੍ਯੋऽਸੌ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੇਵਾਰ੍ਥੇ ਯੁਧ੍ਯਤਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਸ਼ਾਪਿਤੋ ਦੇਵ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਧਾਰ੍ਹੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲੜ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਉਹ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਲਕਃ । ਅਥਾਰੁਰੋਹ ਗਰੁਡਂ ਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੇਪਾਵृਤਾਂਬਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਵੈਕੁਂਠਭਵਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਹਰਿਃ । ਜਾਲਂਧਰਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਗਤਕਾਂਤੀਨਥੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਵੈਕੁੰਠ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖੇ ਜੋ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।