ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਲਂਧਰੋऽਸੁਰਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਰਾਹੁਂ ਕਾਮਰੂਪੋ ਭਵਾਧੁਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਅਸੁਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਹੂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਇਤਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਪਿਤृਵ੍ਯਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਵੀਰ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਤ੍ਵਕਰੋਤ੍ਸੁਰੈਃ
ਸੁਕ੍ਰ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਕਃ ਪਿਤृਵ੍ਯਃ ਸਿਂਧੁਸੂਨੋਃ ਕਿਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਗ੍ਰਹੇ । ਯੁਯੁਧੇ ਸ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਨਾਰਦ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਾਮਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਦੈਤ ਕਿਵੇਂ ਲੜਿਆ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਨਾਰਦ।'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪਿਤृਵ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਃ । ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਤਂ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਧਨਮਾਹृਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ। ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਮਾਮਾ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਥ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਈ ਸੀ।'
ਸ਼੍ਰੀਚਂਦ੍ਰਾਮृਤਨਾਗਾਸ਼੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦੇਵੈਰ੍ਜਾਲਂਧਰੋऽਸੁਰਃ
ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਸੱਪ ਤੇ ਘੋੜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਥਨ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੂਤਂ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣਂ ਬਲੀ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਭਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਵਾਰਣ ਨਾਮਕ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਖਾ ਕੇ।
ਅਥ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋ ਦਿਵਿ । ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਕਾਮੋ ਭਵਨਂ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਦੂਤ ਉਵਾਚ-। ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਦੂਤੋऽਹਂ ਆਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਂਨਿਧੌ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਭਵਂਤੋ ਮਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦੈਵ ਤੁ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਦੂਤੋ ਦੇਵਾਗਤੋ ਭੁਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਦੂਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਦੌਵਾਰਿਕੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੂਤਮਾਨਯ । ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੂਤਂ ਵਾਸਵਾਂਤਿਕਮਾਨਯਤ੍
ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋ ਦੇਵਸਭਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ । ਹਰਿਂ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਦੁਰਵਾਰਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਸਿਂਹਾਸਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਾਮਰਾਨਿਲਸੇਵਿਤਮ੍ । ਸ਼ਚੀਪ੍ਰੇਮਰਸੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾਬ੍ਜਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ।
ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋऽਥ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ । ਪ੍ਰਣਨਾਮਾਤ੍ਮਗਰ੍ਵੇਣ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਯਨਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤਮ-ਗਰਵ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਾਸੇ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਮਾਸਨਂ ਭੇਜੇ ਦੂਤੋ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਸਃ । ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹੇਤਿ ਤਂ ਹਰਿਃ
ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਆਸਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਦੂਤੋ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯਾਹਂ ਸ ਜਗਾਦ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ । ਸ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਦੂਤ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੋ।'
ਪਿਤृਵ੍ਯੋ ਮਮ ਦੁਗ੍ਧਾਬ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਲੋਡਿਤਃ । ਮਂਦਰਾਦ੍ਰਿਵਿਧਾਨੇਨ ਹृਤਂ ਕੋਸ਼ਂ ਮਹਾਧਨਮ੍
'ਮੇਰਾ ਮਾਮਾ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਥਿਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਕਿਉਂ ਲੈ ਲਈ?'
ਸ਼੍ਰੀਚਂਦ੍ਰਾਮृਤਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਤਨ੍ਮਣਿਂ ਵਿਦ੍ਰੁਮਾਦਿਕਮ੍ । ਦੇਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਯਜ ਪੁਰਂਦਰ
ਚੰਦ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ, ਉਹ ਮੂਲ ਰਤਨ, ਮੂੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੁਰਗ ਵੀ ਦੇ ਦੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ, ਪੁਰੰਦਰ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਵਚਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯ ਭੂਪਾਲ ਯਦਿ ਜੀਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ। ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਲੈ।
ਅਥ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਘਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸ਼ृਣੁ ਦੂਤ ਸਮਾਸੇਨ ਸਿਂਧੋਰ੍ਮਥਨਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਹੱਸ ਕੇ ਦੁਰਵਰਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੂਤ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਪੁਰਾ ਹਿਮਵਤਃ ਸੂਨੁਰ੍ਮੈਨਾਕੋ ਨਾਮ ਮੇ ਰਿਪੁਃ । ਸ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਵਿਧृਤਸ੍ਤੇਨ ਸਾਗਰੇਣ ਜਡੇਨ ਚ
ਕਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮੈਨਾਕਾ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਸੀ।
ਦਗ੍ਧਂ ਚਰਾਚਰਂ ਯੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਹਯਰੂਪਿਣਾ । ਸ ਚਾਪਿ ਵਿਧृਤਸ੍ਤੇਨ ਸਾਗਰੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਘੋੜੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਚਲਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਸੀ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਦ੍ਵਿषਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਮਸੌ ਵੈ ਆਸ਼੍ਰਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਾਨਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਮ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤਏਵਾਯਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣ ਵਿਲੋਡਿਤਃ । ਦਂਡਿਤਸ਼੍ਚ ਗਤਸ਼੍ਰੀਕੋ ਦੇਵੈਰਥ ਪੁਰਾਤਨੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਵਰਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਿਆ, ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੀ ਲੈ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਸ਼ृਣੁ ਦੂਤ ਸਬਂਧੇਨ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋषਿਤਃ । ਕੁਂਭੋਦ੍ਭਵੇਨ ਕਿਂਚੈष ਦੁਃਸਂਗੇ ਨੈਵ ਬਾਧ੍ਯਤੇ
ਦੂਤ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ ਪੰਡਤ ਨੇ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਸੋऽਪਿ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਃ । ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਵੈ ਨਾਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤਦੈਵ ਹਿ
ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤੀਰਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸਰਿਤ੍ਪਤੇਰਾਤ੍ਮਜਦੂਤਮੁਚ੍ਚਕੈਃ । ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚਾਗਤ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਸੂਨੋਰ੍ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਣੋਕ੍ਤਮਸ਼ੇषਮਾਦਿਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਜਦੂਤਮੁਖੇਨ ਚ । ਸਮੁਦ੍ਰਸੂਨੁਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਮਹਿਲੇਸ਼ ਦੇ ਬਚਨ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਰਸਾਤਲਸ੍ਥਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਯੇ ਚ ਭੂਤਲਵਾਸਿਨਃ । ਆਯਯੁਃ ਸਬਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਲਂਧਰਮਥਾਜ੍ਞਯਾ
ਜੋ ਦੈਤ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਯਾਣਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇ ਸਿਂਧੁਸੂਨੋਃ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਗਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਸ੍ਫੁਟਂਤਿ ਨਭਸੋ ਰਾਜਨ੍ਪਾਤਾਲਮਖਿਲਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਫੌਜ ਚੱਲੀ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕੰਬ ਪਈਆਂ।
ਹਯਨਾਗੋष੍ਟ੍ਰਵਦਨਾ ਬਿਡਾਲਮੁਖਭੀषਣਾਃ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਾਖੁਵਦਨਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਦृਸ਼ਲੋਚਨਾਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਉੱਠਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ ਬਿੱਲੀ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਾਘ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਚੂਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ।