ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਮਾਯਂ ਚ ਪਤਿਰ੍ਮਮਾਯਂ ਸ੍ਵਾਮੀ ਮਮਾਯਂ ਮਮ ਨਾਥ ਏषਃ । ਇਤੀਵ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਮਪ੍ਰਮੋਦੈਰ੍ਵਦਂਤਿ ਨਾਰ੍ਯੋਖਿਲਸਦ੍ਗੁਣਜ੍ਞਾਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਾਸਾਂ ਜਗਾਦ ਕਾਚਿਦ੍ਗੁਣਿਨੀ ਰਸਜ੍ਞਾ । ਸੌਦਾਸ੍ਯਕਾਂਤਾਂ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਾਂ ਭਜਤ੍ਯਯਂ ਕਿਂ ਕਲਹੇਨ ਨਾਰ੍ਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਰਸ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ ਆਪ ਸੌਦਾਸਿਆ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਝਗੜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?'
ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਲਹਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹृਦਯੋਤ੍ਸਾਹੈਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਝਗੜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਆ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਤਂ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਦਾਰਂ ਗਤਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਪਾਦ੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਃ ਪ੍ਰਾਹੇਤਿ ਚ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਰਥੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪੁष੍ਪਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਭੇਰੀਮृਦਂਗਮਧੁਰੀ ਡਿਂਡਿਮਾਨਕਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਡੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਡਿੰਡੀਮਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਰਕਂ ਕਣਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਕਰਤਾਲਸ੍ਵਨੈਸ੍ਤਥਾ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਕਃ ਸ਼ਬ੍ਦਮਯੋऽਭਵਤ੍
ਘੰਟੀਆਂ, ਕਰਤਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾ ਚਾਰੁਹਸ੍ਤ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਮਾਰੁਤੈਃ । ਵੀਜਿਤਃ ਸਰਥਾਰੂਢਃ ਸਦਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਥੀਂ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਯ ਭੂਭੁਜੇ । ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਨਿਜਾਸਨਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ੁਭੋ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਯਸ਼ਂਕਯਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅੱਧਾ ਆਸਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਭੂਪੋऽਸੌ ਵਸਨ੍ਨੇਕਾਸਨੇ ਸਦਾ । ਸ਼ਕ੍ਰਤ੍ਵਮਕਰੋਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਨੁਕਂਪਯਾ ੧੫੦ 7.9.
ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੀ ਆਸਨ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ।
ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਖਿਲਂ ਸੁਖਮ੍ । ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯਵੈਕੁਂਠਂ ਯਯੌ ਭਗਵਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਵਂਤਰਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੋਗਮਨੋਰਮਮ੍ । ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯਾ ਸਦਾਰੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉੱਚ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤ੍ਯਜਤਃ ਪਥਿ । ਫਲਮੇਵਂਵਿਧਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਗਮਨੇ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਨ ਕਾਲਨਿਯਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਨਾਰਦਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਣ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਤੱਤ ਦਰਸ਼ੀ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਯਦਾਯਦਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤਦਾਤਦਾऽਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਮਾਨਵੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦੋਂ-ਕਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਅਟੱਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਪਾਨਿ ਨਾਸ਼ਯਂਤੀਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਪਾਪਂ ਨ ਚ ਗਂਗਾ ਪੁਨਾਤਿ ਤਮ੍
ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਂਗਾਯਾਂ ਲੋਕਮਾਤਰਿ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁਤ ਹੇ ਲੋਕਾ ਯਦਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮਿਚ੍ਛਥ
ਪਾਪੀ ਮਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ।
ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਤੁ ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਭਵੇਦ੍ਦਿਵਜ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਕੈਃ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰੈਃ
ਜਿਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੇ ਹਨ।
ਆਸਾਰਾਣਾਂ ਭੂਮਿਰੇਣੋਃ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਭਾਗੀਰਥੀਗੁਣਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਚ ਦ੍ਵਿਜ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਨੀ ਜਾਂ ਗਿਣਨੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਵਦੀਯਾਨਿ ਮਯੋਚ੍ਯਤੇ । ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਸਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੂਪਜਲੇऽਪਿ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਗਂਗਾਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਪ੍ਰਭੁਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਕਲਾਰ੍ਤ੍ਤਸ਼ੋਕਦੁਰਿਤਤ੍ਰਾਸੌਘਵਿਧ੍ਵਂਸਿਨੀਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸਮਸ੍ਤਪਾਤਕਚਯੈਰ੍ਗੋਵਿਪ੍ਰਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਸਮਸ੍ਤਸੁਖਦਂ ਗਂਗਾਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦਿਵਜ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕੂਏ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੋਏ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ, ਸੋਗ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਯੇ ਨਰਾਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਕਦਾਚਿਦਸ਼ੁਭਂ ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਮਲਾਪਤੇਃ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਭਂਤੇ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਮੈਂ ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਃ । ਪਾਖਣ੍ਡਾ ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਨਰਕੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਗਿਨਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁਭਗਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਪਾਖਣ੍ਡਾਨਾਂ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਦੱਸੋ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਵਿਪ੍ਰ ਉਰ੍ਵੀਸ਼ੁਰ੍ਨਾਮ ਜੈਮਿਨੇ । ਆਸੀਤ੍ਪਾਪਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਨਿਂਦਾਪਰਾਯਣਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਉਰਵੀਸ਼ੁਰ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾਰੀ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਮਨੋਦ੍ਯਤਃ । ਗੋਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸੁਰਾਪੀ ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਾਵਿਭ੍ਰਮਲੋਲੁਪਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ, ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਲੁਭਦਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਹਂਤਾ ਚ ਪਰਨਿਂਦਾਕਰਃ ਸਦਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਜ੍ਞਾਤਿਪੀਡਾਕਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਦਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਸਤ੍ਯਭਾषੀ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪਾਖਂਡਜਨਸਙ੍ਗਭਾਕ੍ । ਵृਤ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਕਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਰੂੜ, ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੁष੍ਟਂ ਪਾਪਪਰਾਯਣਮ੍ । ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਜਂਗृਹਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਬੁਰਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਘਰ ਆ ਗਏ।
ਜ੍ਞਾਤਯ ਊਚੁਃ - ਪ੍ਰਤਿष੍ਠੋਪਾਰ੍ਜਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਮਲੇ ਕੁਲੇ । ਸਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮੂਢ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਨੀਯਤੇ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਇੱਜ਼ਤ, ਤੂੰ ਮੂਰਖ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।