ਬਲਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਵਿ ਸ੍ਥਿਰਂ ਜਲਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਿਤृਦਤ੍ਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਜਦ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਉਹ ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇऽਪ੍ਸਰਾਃ ਕਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣੇਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਦਿਵਿ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੌਂਚਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵृਂਦਾਨਾਮ ਸੁਤਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਵਰਣਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਸੀ; ਕ੍ਰੌਂਚ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣੀ।
ਧਾਤ੍ਰਾ ਵਿਭਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸੌਂਦਰ੍ਯਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪृਥਕ੍ । ਤਤ੍ਤਦੇਕਗਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵृਂਦਾਗਾਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧਾਤਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਭਾ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਵृਂਦਾਮਤਿਚਾਰ੍ਵਂਗੀਂ ਪ੍ਰਮਦਾਂ ਜਨਮੋਹਿਨੀਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਾ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਦਦੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਯ ਯਾਚਤੇ
ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਵਰਣਾ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਲਈ, ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਕਂਦਰ੍ਪਸ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨੇਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਕਾਰਿਣਾ । ਰੂਪੇਣਾਨੇਨ ਰਂਭੋਰੁ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਃ ਸੁਖਿਨੀ ਭਵ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਰੰਭਾ ਵਰਗੀਆਂ ਰਾਨੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ।'
ਨਿਰ੍ਮਾਯ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਨਾਃ ਸੌਂਦਰ੍ਯਸਾਰੇਣ ਯਂ। ਸ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰਪਰਿਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਕਲਸ਼ਂ ਵੇਧਾਃ ਸਮਾਰੋਪਯਤ੍ । ਕਂਦਰ੍ਪਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਦਧਤੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਦृष੍ਟੇ ਸਤਿ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਵਧਿ। ਰੂਪਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਪਤਿਂ ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਨੇਤ੍ਰਂ ਭਟਮ੍
ਜਿਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣਪ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਨਾਲ, ਹੈਰਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕਾਮ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਕੋਈ ਵੇਖਦਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਤੇ ਲੰਮੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਪਤੀ ਮਿਲੇ।
ਉਪਯੇਮੇ ਵਿਵਾਹੇਨ ਗਾਂਧਰ੍ਵੇਣਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਮਜਃ । ਵृਂਦਾਂ ਤੌ ਦਂਪਤੀ ਜਾਤੌ ਜਨਾਨਂਦਕਰੌ ਨृਪ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨਾਲ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਚਾਇਆ; ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਬਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ।
ਚਂਚਲਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਯਾ ਜਾਲਂਧਰੋऽਪਿ ਹਿ । ਵृਤ੍ਤੇਨ ਵृਦ੍ਧਕਾਰ੍ਯੇਣ ਚਕਮੇ ਨ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੰਚਲਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਪੱਕੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀ ਵੱਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ ਸਭਾਸੀਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਹੁਂ ਸ਼ਿਰੋਹृਤਮ੍। ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਯਾਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ੇषੋऽਯਂ ਇਤਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕਿਉਂ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ?'
ਸ ਤਸ੍ਯ ਕਥਯਾਮਾਸ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਾਦਿਤਃ । ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਮਥਿਤੋ ਦੇਵੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੋऽਮृਤਕਾਰਣਾਤ੍ 6.4.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਿਆ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਲਂਧਰੋऽਸੁਰਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਰਾਹੁਂ ਕਾਮਰੂਪੋ ਭਵਾਧੁਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਅਸੁਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਹੂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਇਤਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਪਿਤृਵ੍ਯਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਵੀਰ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਤ੍ਵਕਰੋਤ੍ਸੁਰੈਃ
ਸੁਕ੍ਰ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਕਃ ਪਿਤृਵ੍ਯਃ ਸਿਂਧੁਸੂਨੋਃ ਕਿਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਗ੍ਰਹੇ । ਯੁਯੁਧੇ ਸ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਨਾਰਦ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਾਮਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਦੈਤ ਕਿਵੇਂ ਲੜਿਆ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਨਾਰਦ।'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪਿਤृਵ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਃ । ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਤਂ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਧਨਮਾਹृਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ। ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਮਾਮਾ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਥ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਈ ਸੀ।'
ਸ਼੍ਰੀਚਂਦ੍ਰਾਮृਤਨਾਗਾਸ਼੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦੇਵੈਰ੍ਜਾਲਂਧਰੋऽਸੁਰਃ
ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਸੱਪ ਤੇ ਘੋੜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਥਨ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੂਤਂ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣਂ ਬਲੀ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਭਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਵਾਰਣ ਨਾਮਕ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਖਾ ਕੇ।
ਅਥ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋ ਦਿਵਿ । ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਕਾਮੋ ਭਵਨਂ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਦੂਤ ਉਵਾਚ-। ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਦੂਤੋऽਹਂ ਆਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਂਨਿਧੌ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਭਵਂਤੋ ਮਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦੈਵ ਤੁ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਦੂਤੋ ਦੇਵਾਗਤੋ ਭੁਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਦੂਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਦੌਵਾਰਿਕੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੂਤਮਾਨਯ । ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੂਤਂ ਵਾਸਵਾਂਤਿਕਮਾਨਯਤ੍
ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋ ਦੇਵਸਭਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ । ਹਰਿਂ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਦੁਰਵਾਰਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਸਿਂਹਾਸਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਾਮਰਾਨਿਲਸੇਵਿਤਮ੍ । ਸ਼ਚੀਪ੍ਰੇਮਰਸੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾਬ੍ਜਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ।
ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋऽਥ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ । ਪ੍ਰਣਨਾਮਾਤ੍ਮਗਰ੍ਵੇਣ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਯਨਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤਮ-ਗਰਵ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਾਸੇ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਮਾਸਨਂ ਭੇਜੇ ਦੂਤੋ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਸਃ । ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹੇਤਿ ਤਂ ਹਰਿਃ
ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਆਸਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਦੂਤੋ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯਾਹਂ ਸ ਜਗਾਦ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ । ਸ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਦੂਤ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੋ।'
ਪਿਤृਵ੍ਯੋ ਮਮ ਦੁਗ੍ਧਾਬ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਲੋਡਿਤਃ । ਮਂਦਰਾਦ੍ਰਿਵਿਧਾਨੇਨ ਹृਤਂ ਕੋਸ਼ਂ ਮਹਾਧਨਮ੍
'ਮੇਰਾ ਮਾਮਾ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਥਿਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਕਿਉਂ ਲੈ ਲਈ?'
ਸ਼੍ਰੀਚਂਦ੍ਰਾਮृਤਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਤਨ੍ਮਣਿਂ ਵਿਦ੍ਰੁਮਾਦਿਕਮ੍ । ਦੇਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਯਜ ਪੁਰਂਦਰ
ਚੰਦ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ, ਉਹ ਮੂਲ ਰਤਨ, ਮੂੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੁਰਗ ਵੀ ਦੇ ਦੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ, ਪੁਰੰਦਰ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਵਚਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯ ਭੂਪਾਲ ਯਦਿ ਜੀਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ। ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਲੈ।
ਅਥ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਘਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸ਼ृਣੁ ਦੂਤ ਸਮਾਸੇਨ ਸਿਂਧੋਰ੍ਮਥਨਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਹੱਸ ਕੇ ਦੁਰਵਰਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੂਤ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਪੁਰਾ ਹਿਮਵਤਃ ਸੂਨੁਰ੍ਮੈਨਾਕੋ ਨਾਮ ਮੇ ਰਿਪੁਃ । ਸ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਵਿਧृਤਸ੍ਤੇਨ ਸਾਗਰੇਣ ਜਡੇਨ ਚ
ਕਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮੈਨਾਕਾ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਸੀ।