ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਾਲਮਾਣਿਕ੍ਯ ਭਵਨੋਤ੍ਥਾ ਮਰੀਚਯਃ । ਸੇਵ੍ਯਂਤੇ ਸ਼ਕੁਨੈਸ਼੍ਚੂਤਰੁਚਿਰਾਂਕੁਰਸ਼ਂਕਯਾ
ਉਥੇ, ਮੂੰਗੇ ਤੇ ਲਾਲਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਅੰਬ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਸਮਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰ ਕਾਂਚਨਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਤ੍ਵਿषੋ ਵਹ੍ਨਿषੁ ਕਾਤਰਾਃ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਪਲਾਯਂਤੇ ਦਾਵਸ਼ਂਕਾਃ ਸ਼ਿਖਂਡਿਨਃ
ਉਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਰ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਸਮਝ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਫਟਿਕਸ਼ਾਲੋਤ੍ਥ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਵਿਭਾਂਤਿ ਮਂਦਰੋਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤਾਃ ਸਫੇਨਾਰ੍ਣਵਸਂਨਿਭਾਃ
ਉਥੇ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਐਂਜ ਚਮਕਦੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਠੇ ਹੋਏ, ਫੇਨ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲ।
ਯਤ੍ਰ ਮੋਹਂ ਸ੍ਵਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਵਿਭਾਤਾਲੋਕਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਲਲਨਾਃ ਪੂਰ੍ਣਸਾਂਧ੍ਯਚਂਦ੍ਰੋਪਮਾਨਨਾਃ
ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਨ ਸਾਂਝ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੀਪ ਕਾਦਂਬ ਪਵਨੋਦ੍ਯਾਨਮੋਦਿਤਾਃ । ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਂਤ੍ਯੋ ਨਾਰੀਣਾਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੋਹਨਜ੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਧ ਗਈ।
ਯਤ੍ਰ ਲੇਖ੍ਯਗਤਂ ਨॄਣਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੁਰਤਂ ਜਨਃ । ਸਂਯਾਤਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਨੂਨਂ ਨਿਜਕਾਂਤਾਰਤੋਦ੍ਯਮਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਲੋਕ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੂਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਯਤ੍ਰ ਵਾਤਾਯਨੋਦ੍ਧੂਤ ਧੂਪਧੂਮਸ੍ਯ ਲੇਖਯਃ । ਨਭੋ ਬਭੂਵ ਤਦ੍ਗਂਗਾਕਾਲਿਂਦੀਸਂਗਮੋਪਮਮ੍
ਉਥੇ, ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਧੂਪ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਉੱਡ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਯਤ੍ਰਾਨੇਕਗृਹੋਦ੍ਭੂਤ ਪ੍ਰਭਯਾ ਸਕਲਂ ਨਭਃ । ਵਿਭਾਤੀਂਦ੍ਰਾਯੁਧਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰਨ੍ਮੇਘ ਇਵੋਨ੍ਨਤਃ
ਉਥੇ, ਕਈ ਘਰਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਯਤ੍ਰਾਨਿਸ਼ਂ ਭ੍ਰਮਭ੍ਰਾਂਤਾਃ ਸੂਰ੍ਯਵਾਹਾਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਂ ਯਾਂਤਿ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਸਦਾ ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰਕੁਤ੍ਰਚ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯੋ ਮਾਲਤੀਸ੍ਰਜਃ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਂਭੂਤਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਇਵ ਰੇਜੁਰ੍ਵਰਾਂਗਨਾਃ
ਉਥੇ ਤੇ ਹਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਮੋਤੀਏ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰ ਹਾਟਕਹਿਂਦੋਲ ਸ਼ृਂਖਲਾਘਰ੍षਣੋਦ੍ਭਵਃ । ਚਕਾਰ ਸੁਂਦਰੀਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਫੁਟਂ ਮੇਰੁਭੁਵੋਭੁਵਮ੍
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਝੂਲਿਆਂ ਤੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਦੇ ਰਗੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਸਾਫ਼ ਸੀ ਕਿ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੱਕ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾਕਂ ਸਰਿਦ੍ਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯੋਸ਼ਨਸਾ ਸਹ ਸਾਗਰਃ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਮਕਰੋਦ੍ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਜ ਗਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਜਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਵਾਜੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਯਾਃ ਸ੍ਕਂਦਸ੍ਯ ਜਗਾਦ ਤਾਰਕਜਯੇ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਃ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮਹੋਤ੍ਸਵੇऽਪਿ ਚ ਸ਼ਚੀਕਾਂਤਸ੍ਯ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਃ । ਤਾਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਿਂਰਿਂਚਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸਰਸੀ ਹਂਸੀਭਿਰਾਸ਼ਾਸ੍ਮਹੇ ਵਾਣੀਭਿਰ੍ਵਸੁਧਾਵਿਵਾਹਸਮਯੇ ਮਂਤ੍ਰੋਤ੍ਸਵੈਰ੍ਮਂਗਲਮ੍
ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਕੰਦ ਦੀ ਤਾਰਕ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਵੇਲੇ ਆਖੀਆਂ, ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਤਿਲਕ ਸਮੇਂ ਉਚਾਰੀਆਂ, ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਹੰਸ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਗਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ।
ਮਹਾਪਦ੍ਮਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸੈਨ੍ਯਮਾਤ੍ਮੋਦਰੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰਾਯ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਦਦੌ ਭੀਮਂ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਲਂਧਰਾਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋऽਪਿ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨਿਜਾਂ ਦਦੌ । ਮृਤਸਂਜੀਵਨੀਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਾਯਾਂ ਰੁਦ੍ਰਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ, ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ ਨਾਂ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾ ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਨਾ ਅਬ੍ਧਿਸੂਨਵੇ । ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਸਕਲਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਵਿਨਾ ਤਦਾ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਵੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪੁਤ੍ਰਮਭਿषਿਚ੍ਯਾਰ੍ਣਵੋ ਯਯੌ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹੇਨ ਨਦੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਅਕਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਲਂਧਰੋ ਦਿਵ੍ਯਪੁਰਂ ਗੋਪੁਰਮਂਡਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜਸਂਘੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਃ
ਜਦ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਉੱਚੇ ਗੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਜਾਲਂਧਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲਨੇਮਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤ, ਕਾਲਨੇਮਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜਾਲੰਧਰ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਹਾਬਲਾ ਵੀਰਾ ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸਂਨਿਭਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਂਭਾਸੁਰਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸੇਨਾਪਤਿਮਕਲ੍ਪਯਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਵੀਰ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ।
ਬਲਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਵਿ ਸ੍ਥਿਰਂ ਜਲਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਿਤृਦਤ੍ਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਜਦ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਉਹ ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇऽਪ੍ਸਰਾਃ ਕਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣੇਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਦਿਵਿ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੌਂਚਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵृਂਦਾਨਾਮ ਸੁਤਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਵਰਣਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਸੀ; ਕ੍ਰੌਂਚ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣੀ।
ਧਾਤ੍ਰਾ ਵਿਭਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸੌਂਦਰ੍ਯਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪृਥਕ੍ । ਤਤ੍ਤਦੇਕਗਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵृਂਦਾਗਾਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧਾਤਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਭਾ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਵृਂਦਾਮਤਿਚਾਰ੍ਵਂਗੀਂ ਪ੍ਰਮਦਾਂ ਜਨਮੋਹਿਨੀਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਾ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਦਦੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਯ ਯਾਚਤੇ
ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਵਰਣਾ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਲਈ, ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਕਂਦਰ੍ਪਸ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨੇਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਕਾਰਿਣਾ । ਰੂਪੇਣਾਨੇਨ ਰਂਭੋਰੁ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਃ ਸੁਖਿਨੀ ਭਵ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਰੰਭਾ ਵਰਗੀਆਂ ਰਾਨੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ।'
ਨਿਰ੍ਮਾਯ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਨਾਃ ਸੌਂਦਰ੍ਯਸਾਰੇਣ ਯਂ। ਸ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰਪਰਿਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਕਲਸ਼ਂ ਵੇਧਾਃ ਸਮਾਰੋਪਯਤ੍ । ਕਂਦਰ੍ਪਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਦਧਤੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਦृष੍ਟੇ ਸਤਿ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਵਧਿ। ਰੂਪਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਪਤਿਂ ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਨੇਤ੍ਰਂ ਭਟਮ੍
ਜਿਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣਪ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਨਾਲ, ਹੈਰਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕਾਮ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਕੋਈ ਵੇਖਦਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਤੇ ਲੰਮੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਪਤੀ ਮਿਲੇ।
ਉਪਯੇਮੇ ਵਿਵਾਹੇਨ ਗਾਂਧਰ੍ਵੇਣਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਮਜਃ । ਵृਂਦਾਂ ਤੌ ਦਂਪਤੀ ਜਾਤੌ ਜਨਾਨਂਦਕਰੌ ਨृਪ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨਾਲ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਚਾਇਆ; ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਬਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ।
ਚਂਚਲਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਯਾ ਜਾਲਂਧਰੋऽਪਿ ਹਿ । ਵृਤ੍ਤੇਨ ਵृਦ੍ਧਕਾਰ੍ਯੇਣ ਚਕਮੇ ਨ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੰਚਲਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਪੱਕੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀ ਵੱਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ ਸਭਾਸੀਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਹੁਂ ਸ਼ਿਰੋਹृਤਮ੍। ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਯਾਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ੇषੋऽਯਂ ਇਤਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕਿਉਂ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ?'
ਸ ਤਸ੍ਯ ਕਥਯਾਮਾਸ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਾਦਿਤਃ । ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਮਥਿਤੋ ਦੇਵੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੋऽਮृਤਕਾਰਣਾਤ੍ 6.4.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਿਆ ਸੀ।