ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਰ੍ਣਵਃ ਕਵਿਮ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤਵਾਤ੍ਰਾਗਮਨਂ ਵਦ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ। ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਕੁਲਾਚਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸਾਗਰਂ ਕਵਿਃ । ਕਿਂ ਤੇਨ ਜਾਤੁ ਜਾਤੇਨ ਮਾਤੁਰ੍ਯੌਵਨਹਾਰਿਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਕੁਲ-ਅਧਿਆਪਕ ਕਵੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਹੀ ਖਾ ਜਾਵੇ?'
ਪ੍ਰਰੋਹਤਿ ਨਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਧ੍ਵਜੋ ਯਥਾ । ਤਵਾਤ੍ਮਜੋ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਅੱਗੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।
ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹਾਪੀਠਂ ਯੋਗਿਨੀਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ । ਆਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਤ੍ਵਯੇਦਾਨੀਂ ਮੁਂਚ ਜਾਲਂਧਰਾਲਯਮ੍
ਜੰਬੂਦੀਪ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਸ੍ਮੈ ਤਨਯਾਯ ਮਹਾਰ੍ਣਵ । ਅਜੇਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇ; ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਸੇਗਾ, ਉਹ ਅਜੇਤੂ ਤੇ ਅਮਰ ਰਹੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਰ੍ਣਵਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣਾਥ ਲੀਲਯਾ । ਅਪਾਸਰ੍ਪਤ੍ਸੁਤਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਜਲੇ ਸ੍ਥਲਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਭਾਰਗਵ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਹਟਾ ਕੇ ਜਮੀਨ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਯਤਂ ਚ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ । ਦੇਸ਼ਂ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨੈਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼, ਜੋ ਉਸਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਵਰ੍ਯਂ ਸਮਾਹੂਯ ਮਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਗਰਃ । ਪੁਰਂ ਜਾਲਂਧਰੇ ਪੀਠੇ ਕੁਰੁ ਜਾਲਂਧਰਾਯ ਵੈ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਓ।'
ਅਂਭੋਧਿਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਰੇ ਰਤ੍ਨਮਯਂ ਪੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਕਾਰਗੋਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਸੋਪਾਨਗृਹਭੂਮਿਕਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਲੇ, ਦਰਵਾਜੇ, ਮੀਣਾਰਾਂ, ਸੜ੍ਹਕਾਂ, ਘਰ ਤੇ ਛੱਤਾਂ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰੇਂਦ੍ਰਨੀਲਸਂਬਦ੍ਧਪ੍ਰਾਸਾਦਤਲ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮੇਨਿਰੇ ਜਲਦੋਦ੍ਯੋਗਂ ਤਾਂਡਵਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਿਖਂਡਿਨਃ
ਉਥੇ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ, ਮੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਨੱਚਣ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਾਲਮਾਣਿਕ੍ਯ ਭਵਨੋਤ੍ਥਾ ਮਰੀਚਯਃ । ਸੇਵ੍ਯਂਤੇ ਸ਼ਕੁਨੈਸ਼੍ਚੂਤਰੁਚਿਰਾਂਕੁਰਸ਼ਂਕਯਾ
ਉਥੇ, ਮੂੰਗੇ ਤੇ ਲਾਲਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਅੰਬ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਸਮਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰ ਕਾਂਚਨਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਤ੍ਵਿषੋ ਵਹ੍ਨਿषੁ ਕਾਤਰਾਃ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਪਲਾਯਂਤੇ ਦਾਵਸ਼ਂਕਾਃ ਸ਼ਿਖਂਡਿਨਃ
ਉਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਰ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਸਮਝ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਫਟਿਕਸ਼ਾਲੋਤ੍ਥ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਵਿਭਾਂਤਿ ਮਂਦਰੋਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤਾਃ ਸਫੇਨਾਰ੍ਣਵਸਂਨਿਭਾਃ
ਉਥੇ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਐਂਜ ਚਮਕਦੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਠੇ ਹੋਏ, ਫੇਨ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲ।
ਯਤ੍ਰ ਮੋਹਂ ਸ੍ਵਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਵਿਭਾਤਾਲੋਕਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਲਲਨਾਃ ਪੂਰ੍ਣਸਾਂਧ੍ਯਚਂਦ੍ਰੋਪਮਾਨਨਾਃ
ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਨ ਸਾਂਝ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੀਪ ਕਾਦਂਬ ਪਵਨੋਦ੍ਯਾਨਮੋਦਿਤਾਃ । ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਂਤ੍ਯੋ ਨਾਰੀਣਾਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੋਹਨਜ੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਧ ਗਈ।
ਯਤ੍ਰ ਲੇਖ੍ਯਗਤਂ ਨॄਣਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੁਰਤਂ ਜਨਃ । ਸਂਯਾਤਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਨੂਨਂ ਨਿਜਕਾਂਤਾਰਤੋਦ੍ਯਮਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਲੋਕ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੂਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਯਤ੍ਰ ਵਾਤਾਯਨੋਦ੍ਧੂਤ ਧੂਪਧੂਮਸ੍ਯ ਲੇਖਯਃ । ਨਭੋ ਬਭੂਵ ਤਦ੍ਗਂਗਾਕਾਲਿਂਦੀਸਂਗਮੋਪਮਮ੍
ਉਥੇ, ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਧੂਪ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਉੱਡ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਯਤ੍ਰਾਨੇਕਗृਹੋਦ੍ਭੂਤ ਪ੍ਰਭਯਾ ਸਕਲਂ ਨਭਃ । ਵਿਭਾਤੀਂਦ੍ਰਾਯੁਧਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰਨ੍ਮੇਘ ਇਵੋਨ੍ਨਤਃ
ਉਥੇ, ਕਈ ਘਰਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਯਤ੍ਰਾਨਿਸ਼ਂ ਭ੍ਰਮਭ੍ਰਾਂਤਾਃ ਸੂਰ੍ਯਵਾਹਾਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਂ ਯਾਂਤਿ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਸਦਾ ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰਕੁਤ੍ਰਚ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯੋ ਮਾਲਤੀਸ੍ਰਜਃ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਂਭੂਤਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਇਵ ਰੇਜੁਰ੍ਵਰਾਂਗਨਾਃ
ਉਥੇ ਤੇ ਹਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਮੋਤੀਏ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰ ਹਾਟਕਹਿਂਦੋਲ ਸ਼ृਂਖਲਾਘਰ੍षਣੋਦ੍ਭਵਃ । ਚਕਾਰ ਸੁਂਦਰੀਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਫੁਟਂ ਮੇਰੁਭੁਵੋਭੁਵਮ੍
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਝੂਲਿਆਂ ਤੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਦੇ ਰਗੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਸਾਫ਼ ਸੀ ਕਿ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੱਕ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾਕਂ ਸਰਿਦ੍ਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯੋਸ਼ਨਸਾ ਸਹ ਸਾਗਰਃ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਮਕਰੋਦ੍ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਜ ਗਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਜਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਵਾਜੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਯਾਃ ਸ੍ਕਂਦਸ੍ਯ ਜਗਾਦ ਤਾਰਕਜਯੇ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਃ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮਹੋਤ੍ਸਵੇऽਪਿ ਚ ਸ਼ਚੀਕਾਂਤਸ੍ਯ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਃ । ਤਾਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਿਂਰਿਂਚਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸਰਸੀ ਹਂਸੀਭਿਰਾਸ਼ਾਸ੍ਮਹੇ ਵਾਣੀਭਿਰ੍ਵਸੁਧਾਵਿਵਾਹਸਮਯੇ ਮਂਤ੍ਰੋਤ੍ਸਵੈਰ੍ਮਂਗਲਮ੍
ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਕੰਦ ਦੀ ਤਾਰਕ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਵੇਲੇ ਆਖੀਆਂ, ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਤਿਲਕ ਸਮੇਂ ਉਚਾਰੀਆਂ, ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਹੰਸ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਗਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ।
ਮਹਾਪਦ੍ਮਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸੈਨ੍ਯਮਾਤ੍ਮੋਦਰੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰਾਯ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਦਦੌ ਭੀਮਂ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਲਂਧਰਾਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋऽਪਿ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨਿਜਾਂ ਦਦੌ । ਮृਤਸਂਜੀਵਨੀਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਾਯਾਂ ਰੁਦ੍ਰਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ, ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ ਨਾਂ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾ ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਨਾ ਅਬ੍ਧਿਸੂਨਵੇ । ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਸਕਲਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਵਿਨਾ ਤਦਾ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਵੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪੁਤ੍ਰਮਭਿषਿਚ੍ਯਾਰ੍ਣਵੋ ਯਯੌ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹੇਨ ਨਦੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਅਕਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਲਂਧਰੋ ਦਿਵ੍ਯਪੁਰਂ ਗੋਪੁਰਮਂਡਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜਸਂਘੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਃ
ਜਦ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਉੱਚੇ ਗੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਜਾਲਂਧਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲਨੇਮਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤ, ਕਾਲਨੇਮਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜਾਲੰਧਰ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਹਾਬਲਾ ਵੀਰਾ ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸਂਨਿਭਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਂਭਾਸੁਰਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸੇਨਾਪਤਿਮਕਲ੍ਪਯਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਵੀਰ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ।