ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕ੍ਰਮੇਣ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨੋऽਸੌ ਬਾਲ੍ਯਭਾਵੇ ਸ ਬਾਲਕਃ । ਨਿਪਤ੍ਯ ਮਾਰੁਤੋਤ੍ਸਂਗੇ ਸਾਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਧਾਵਤਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਆਨੀਯ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਚ ਪਂਜਰਸ੍ਥਾਨ੍ਕ੍ਰੀਡਾਪਰਃ ਕੇਸਰਿਣਾਂ ਕਿਸ਼ੋਰਾਨ੍ । ਸਿਂਹਾਦਿਨੇਭਾਦਿਨਿ ਯੁਦ੍ਧਮੇਵਂ ਯੁਧੋਪਯੋਗੀਵ ਤਦੀਯ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ। ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਖੇਡ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਕਾਸ਼ਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਖੇਚਰਾਨ੍ਪਾਤਯੇਦ੍ਭੁਵਿ । ਗਰ੍ਜਿਤੈਰ੍ਭੀषਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹਿ ਸਹ ਸਾਗਰਮ੍
ਉਥੋਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼-ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ। ਆਪਣੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਤਰ੍ਗਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਵਜਾਤਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸਿਂਧੁਸੁਤੇਨੇਤਿ ਤਦ੍ਭਯਾਚ੍ਛਨ੍ਨਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਿਤਨੇ ਜੀਵ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ-ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਏ। ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੁਕ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਃਸਤ੍ਵਕਂ ਤੋਯਂ ਤਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਡਵਾਨਲਃ । ਨਿਜਦੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਿਮਾਲਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਹੇਠਾਂ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹਿਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ ਬਾਲਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਰਮੇਣਾਰ੍ਣਵਨਂਦਨਃ । ਤਤੋ ਨਵਂ ਵਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣਾਕ੍ਰਮਦ੍ਦਿਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਿਂਧੁਨਂਦਨਃ । ਮਨ੍ਨਿਵਾਸੋਚਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਹਿ ਤਾਤਾਤਿਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਸਮੁੰਦਰ-ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਉ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਥਾਂ ਦਿਓ।'
ਸਂਬੁਦ੍ਧ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸੂਨੋਃ ਸ ਜਗਾਦ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ । ਪੁਤ੍ਰ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਵ ਵਾ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ।'
ਅਨਂਤਰਂ ਦੈਤ੍ਯਗੁਰੁਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਗਤਃ । ਤਮਾਗਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਬ੍ਧਿਰ੍ਵਿਧਿਨਾ ਸਮਪੂਜਯਤ੍
ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਭਾਰਗਵ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਆਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਨਦਿਪਤਿਦਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸੌਂਦਰ੍ਯਨਿਰ੍ਯਨ੍ਮਣਿਮਹਸਿ ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸਨੇ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਃ । ਰੁਚਿਰਰੁਚਿ ਸੁਮੇਰੋਃ ਸੁਂਦਰੇ ਸ਼ृਂਗਭਾਗੇ ਕਮਲਜਇਵ ਕਾਂਤਿਂ ਕਿਂਚਿਦੁਚ੍ਚੈਰ੍ਜਹਾਰ
ਫਿਰ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗੱਦੀ ਤੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਮੰਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਰ੍ਣਵਃ ਕਵਿਮ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤਵਾਤ੍ਰਾਗਮਨਂ ਵਦ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ। ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਕੁਲਾਚਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸਾਗਰਂ ਕਵਿਃ । ਕਿਂ ਤੇਨ ਜਾਤੁ ਜਾਤੇਨ ਮਾਤੁਰ੍ਯੌਵਨਹਾਰਿਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਕੁਲ-ਅਧਿਆਪਕ ਕਵੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਹੀ ਖਾ ਜਾਵੇ?'
ਪ੍ਰਰੋਹਤਿ ਨਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਧ੍ਵਜੋ ਯਥਾ । ਤਵਾਤ੍ਮਜੋ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਅੱਗੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।
ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹਾਪੀਠਂ ਯੋਗਿਨੀਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ । ਆਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਤ੍ਵਯੇਦਾਨੀਂ ਮੁਂਚ ਜਾਲਂਧਰਾਲਯਮ੍
ਜੰਬੂਦੀਪ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਸ੍ਮੈ ਤਨਯਾਯ ਮਹਾਰ੍ਣਵ । ਅਜੇਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇ; ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਸੇਗਾ, ਉਹ ਅਜੇਤੂ ਤੇ ਅਮਰ ਰਹੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਰ੍ਣਵਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣਾਥ ਲੀਲਯਾ । ਅਪਾਸਰ੍ਪਤ੍ਸੁਤਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਜਲੇ ਸ੍ਥਲਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਭਾਰਗਵ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਹਟਾ ਕੇ ਜਮੀਨ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਯਤਂ ਚ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ । ਦੇਸ਼ਂ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨੈਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼, ਜੋ ਉਸਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਵਰ੍ਯਂ ਸਮਾਹੂਯ ਮਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਗਰਃ । ਪੁਰਂ ਜਾਲਂਧਰੇ ਪੀਠੇ ਕੁਰੁ ਜਾਲਂਧਰਾਯ ਵੈ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਓ।'
ਅਂਭੋਧਿਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਰੇ ਰਤ੍ਨਮਯਂ ਪੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਕਾਰਗੋਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਸੋਪਾਨਗृਹਭੂਮਿਕਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਲੇ, ਦਰਵਾਜੇ, ਮੀਣਾਰਾਂ, ਸੜ੍ਹਕਾਂ, ਘਰ ਤੇ ਛੱਤਾਂ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰੇਂਦ੍ਰਨੀਲਸਂਬਦ੍ਧਪ੍ਰਾਸਾਦਤਲ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮੇਨਿਰੇ ਜਲਦੋਦ੍ਯੋਗਂ ਤਾਂਡਵਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਿਖਂਡਿਨਃ
ਉਥੇ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ, ਮੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਨੱਚਣ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਾਲਮਾਣਿਕ੍ਯ ਭਵਨੋਤ੍ਥਾ ਮਰੀਚਯਃ । ਸੇਵ੍ਯਂਤੇ ਸ਼ਕੁਨੈਸ਼੍ਚੂਤਰੁਚਿਰਾਂਕੁਰਸ਼ਂਕਯਾ
ਉਥੇ, ਮੂੰਗੇ ਤੇ ਲਾਲਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਅੰਬ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਸਮਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰ ਕਾਂਚਨਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਤ੍ਵਿषੋ ਵਹ੍ਨਿषੁ ਕਾਤਰਾਃ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਪਲਾਯਂਤੇ ਦਾਵਸ਼ਂਕਾਃ ਸ਼ਿਖਂਡਿਨਃ
ਉਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਰ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਸਮਝ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਫਟਿਕਸ਼ਾਲੋਤ੍ਥ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਵਿਭਾਂਤਿ ਮਂਦਰੋਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤਾਃ ਸਫੇਨਾਰ੍ਣਵਸਂਨਿਭਾਃ
ਉਥੇ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਐਂਜ ਚਮਕਦੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਠੇ ਹੋਏ, ਫੇਨ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲ।
ਯਤ੍ਰ ਮੋਹਂ ਸ੍ਵਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਵਿਭਾਤਾਲੋਕਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਲਲਨਾਃ ਪੂਰ੍ਣਸਾਂਧ੍ਯਚਂਦ੍ਰੋਪਮਾਨਨਾਃ
ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਨ ਸਾਂਝ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੀਪ ਕਾਦਂਬ ਪਵਨੋਦ੍ਯਾਨਮੋਦਿਤਾਃ । ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਂਤ੍ਯੋ ਨਾਰੀਣਾਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੋਹਨਜ੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਧ ਗਈ।
ਯਤ੍ਰ ਲੇਖ੍ਯਗਤਂ ਨॄਣਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੁਰਤਂ ਜਨਃ । ਸਂਯਾਤਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਨੂਨਂ ਨਿਜਕਾਂਤਾਰਤੋਦ੍ਯਮਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਲੋਕ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੂਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਯਤ੍ਰ ਵਾਤਾਯਨੋਦ੍ਧੂਤ ਧੂਪਧੂਮਸ੍ਯ ਲੇਖਯਃ । ਨਭੋ ਬਭੂਵ ਤਦ੍ਗਂਗਾਕਾਲਿਂਦੀਸਂਗਮੋਪਮਮ੍
ਉਥੇ, ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਧੂਪ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਉੱਡ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਯਤ੍ਰਾਨੇਕਗृਹੋਦ੍ਭੂਤ ਪ੍ਰਭਯਾ ਸਕਲਂ ਨਭਃ । ਵਿਭਾਤੀਂਦ੍ਰਾਯੁਧਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰਨ੍ਮੇਘ ਇਵੋਨ੍ਨਤਃ
ਉਥੇ, ਕਈ ਘਰਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਯਤ੍ਰਾਨਿਸ਼ਂ ਭ੍ਰਮਭ੍ਰਾਂਤਾਃ ਸੂਰ੍ਯਵਾਹਾਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਂ ਯਾਂਤਿ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਸਦਾ ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰਕੁਤ੍ਰਚ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯੋ ਮਾਲਤੀਸ੍ਰਜਃ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਂਭੂਤਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਇਵ ਰੇਜੁਰ੍ਵਰਾਂਗਨਾਃ
ਉਥੇ ਤੇ ਹਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਮੋਤੀਏ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ।