ਰੁਦਤੋਤ੍ਕਂਪਿਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ ਨਾਦਿਤਾਭਵਤ੍ । ਸਮਾਧਿਬਦ੍ਧਮੁਦ੍ਰਾਂ ਚ ਸਂਤਤ੍ਯਾਜ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਜਦ ਉਹ ਰੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਪਈ ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਗੂੰਜ ਉਠੇ; ਚੌਥਾ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮੁਰਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ.
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੀਮ੍ । ਧਾਤਾ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਵਾਕ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਾਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਮਹਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ.
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਹਂਸਾਰੂਢੋ ਜਵਾਦ੍ਯਯੌ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਗਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਵਿਦਧੇऽਰ੍ਣਵਃ । ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਿਂ ਗਰ੍ਜਸਿ ਵृਥਾਂਬੁਧੇ
'ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ,' ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਹੰਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈਂ?'
ਸਮੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਨਾਹਂ ਗਰ੍ਜਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਤ੍ਸੁਤੋ ਬਲਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ਵੈ ਕੁਰੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ.'
ਸਂਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਚ ਤਨਯੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹਾਤਿਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਯਯੌ ਸਾ ਭਰ੍ਤੁਰਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਂਤਿਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਆਓ,' ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਤ੍ਸਂਗਦੇਸ਼ੇ ਚਤੁਰਾਨਨਸ੍ਯ ਵਿਧਾਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਰਣੌ ਨਨਾਮ । ਤਦਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਤ੍ਮਜਮਦ੍ਭੁਤਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਧਾਤੁਃ ਕਿਲ ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਭੂਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਉਂ-ਮੁਖੀ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਇਸ ਅਜੀਬ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਗृਹੀਤਕੂਰ੍ਚਸ੍ਯ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ ਕਰਂ ਚ ਯਦਾ ਵਿਰਿਂਚਿਰ੍ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਮੋਚਿਤੁਮ੍ । ਤਦਾ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਕੂਰ੍ਚਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਰ੍ਭਕਰਂ ਵਿਮੋਚਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਛੁਡਾ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਹੱਥ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰਮਮਾਤ੍ਮਭੂਃ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਜਾਲਂਧਰੇਤ੍ਯਾਹ ਨਾਮ੍ਨਾ ਜਾਲਂਧਰੋऽਭਵਤ੍ 6.3.
ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਐਸੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪੋਂ-ਉਪਜਿਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਜਲੰਧਰ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਉਹ ਜਲੰਧਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਦਦਾਵਥੋ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਯੇਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਅਯਂ ਜਾਲਂਧਰੋ ਦੇਵੈਰਜੇਯਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਜਲੰਧਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜੇਤੂ ਰਹੇਗਾ।'
ਪਾਤਾਲਸਹਿਤਂ ਨਾਕਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਂਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
'ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਾਤਾਲ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰੇਗਾ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਹੰਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕ੍ਰਮੇਣ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨੋऽਸੌ ਬਾਲ੍ਯਭਾਵੇ ਸ ਬਾਲਕਃ । ਨਿਪਤ੍ਯ ਮਾਰੁਤੋਤ੍ਸਂਗੇ ਸਾਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਧਾਵਤਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਆਨੀਯ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਚ ਪਂਜਰਸ੍ਥਾਨ੍ਕ੍ਰੀਡਾਪਰਃ ਕੇਸਰਿਣਾਂ ਕਿਸ਼ੋਰਾਨ੍ । ਸਿਂਹਾਦਿਨੇਭਾਦਿਨਿ ਯੁਦ੍ਧਮੇਵਂ ਯੁਧੋਪਯੋਗੀਵ ਤਦੀਯ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ। ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਖੇਡ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਕਾਸ਼ਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਖੇਚਰਾਨ੍ਪਾਤਯੇਦ੍ਭੁਵਿ । ਗਰ੍ਜਿਤੈਰ੍ਭੀषਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹਿ ਸਹ ਸਾਗਰਮ੍
ਉਥੋਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼-ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ। ਆਪਣੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਤਰ੍ਗਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਵਜਾਤਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸਿਂਧੁਸੁਤੇਨੇਤਿ ਤਦ੍ਭਯਾਚ੍ਛਨ੍ਨਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਿਤਨੇ ਜੀਵ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ-ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਏ। ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੁਕ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਃਸਤ੍ਵਕਂ ਤੋਯਂ ਤਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਡਵਾਨਲਃ । ਨਿਜਦੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਿਮਾਲਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਹੇਠਾਂ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹਿਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ ਬਾਲਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਰਮੇਣਾਰ੍ਣਵਨਂਦਨਃ । ਤਤੋ ਨਵਂ ਵਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣਾਕ੍ਰਮਦ੍ਦਿਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਿਂਧੁਨਂਦਨਃ । ਮਨ੍ਨਿਵਾਸੋਚਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਹਿ ਤਾਤਾਤਿਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਸਮੁੰਦਰ-ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਉ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਥਾਂ ਦਿਓ।'
ਸਂਬੁਦ੍ਧ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸੂਨੋਃ ਸ ਜਗਾਦ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ । ਪੁਤ੍ਰ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਵ ਵਾ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ।'
ਅਨਂਤਰਂ ਦੈਤ੍ਯਗੁਰੁਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਗਤਃ । ਤਮਾਗਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਬ੍ਧਿਰ੍ਵਿਧਿਨਾ ਸਮਪੂਜਯਤ੍
ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਭਾਰਗਵ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਆਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਨਦਿਪਤਿਦਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸੌਂਦਰ੍ਯਨਿਰ੍ਯਨ੍ਮਣਿਮਹਸਿ ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸਨੇ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਃ । ਰੁਚਿਰਰੁਚਿ ਸੁਮੇਰੋਃ ਸੁਂਦਰੇ ਸ਼ृਂਗਭਾਗੇ ਕਮਲਜਇਵ ਕਾਂਤਿਂ ਕਿਂਚਿਦੁਚ੍ਚੈਰ੍ਜਹਾਰ
ਫਿਰ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗੱਦੀ ਤੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਮੰਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਰ੍ਣਵਃ ਕਵਿਮ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤਵਾਤ੍ਰਾਗਮਨਂ ਵਦ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ। ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਕੁਲਾਚਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸਾਗਰਂ ਕਵਿਃ । ਕਿਂ ਤੇਨ ਜਾਤੁ ਜਾਤੇਨ ਮਾਤੁਰ੍ਯੌਵਨਹਾਰਿਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਕੁਲ-ਅਧਿਆਪਕ ਕਵੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਹੀ ਖਾ ਜਾਵੇ?'
ਪ੍ਰਰੋਹਤਿ ਨਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਧ੍ਵਜੋ ਯਥਾ । ਤਵਾਤ੍ਮਜੋ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਅੱਗੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।
ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹਾਪੀਠਂ ਯੋਗਿਨੀਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ । ਆਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਤ੍ਵਯੇਦਾਨੀਂ ਮੁਂਚ ਜਾਲਂਧਰਾਲਯਮ੍
ਜੰਬੂਦੀਪ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਸ੍ਮੈ ਤਨਯਾਯ ਮਹਾਰ੍ਣਵ । ਅਜੇਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇ; ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਸੇਗਾ, ਉਹ ਅਜੇਤੂ ਤੇ ਅਮਰ ਰਹੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਰ੍ਣਵਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣਾਥ ਲੀਲਯਾ । ਅਪਾਸਰ੍ਪਤ੍ਸੁਤਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਜਲੇ ਸ੍ਥਲਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਭਾਰਗਵ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਹਟਾ ਕੇ ਜਮੀਨ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਯਤਂ ਚ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ । ਦੇਸ਼ਂ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨੈਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼, ਜੋ ਉਸਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਵਰ੍ਯਂ ਸਮਾਹੂਯ ਮਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਗਰਃ । ਪੁਰਂ ਜਾਲਂਧਰੇ ਪੀਠੇ ਕੁਰੁ ਜਾਲਂਧਰਾਯ ਵੈ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਓ।'
ਅਂਭੋਧਿਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਰੇ ਰਤ੍ਨਮਯਂ ਪੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਕਾਰਗੋਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਸੋਪਾਨਗृਹਭੂਮਿਕਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਲੇ, ਦਰਵਾਜੇ, ਮੀਣਾਰਾਂ, ਸੜ੍ਹਕਾਂ, ਘਰ ਤੇ ਛੱਤਾਂ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰੇਂਦ੍ਰਨੀਲਸਂਬਦ੍ਧਪ੍ਰਾਸਾਦਤਲ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮੇਨਿਰੇ ਜਲਦੋਦ੍ਯੋਗਂ ਤਾਂਡਵਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਿਖਂਡਿਨਃ
ਉਥੇ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ, ਮੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਨੱਚਣ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।