ਗਂਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਨਾਰਦਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਸ੍ਤਥਾ । ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਮੁਹੁਰਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਥਾ ਕਿਂਨਰਯੋषਿਤਃ
ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਬੇਰੋ ਧਨਦਸ੍ਤਥਾ । ਯਮਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨਿਰ੍ऋਤਿਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਅੱਗ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਵਿਮਾਨਸਂਸ੍ਥੋ ਮਘਵਾ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਃ ਸੁਰਾਂਗਨਾਃ । ਸ੍ਵਵਾਹਨਗਤਾਦੇਵਾਃ ਕੈਲਾਸਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਜਵਾਤ੍
ਮਘਵਾਨ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਹੀਧਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਇਵ ਮਂਡਨਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਗਹਣਾ ਜਿਵੇਂ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਖਦਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧਿਰਾਸ਼ਿਮਿਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਾषਾਣਾਸ਼੍ਚਿਂਤਿਤਪ੍ਰਦਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੁਖ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਰੁੱਖ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ ਤੇ ਪੱਥਰ ਵੀ ਮਨ ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਪੁਨ੍ਨਾਗੈਰ੍ਨਾਗਚਂਪੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲਕੈਰ੍ਦੇਵਦਾਰੁਭਿਃ । ਅਸ਼ੋਕੈਃ ਪਾਟਲੈਸ਼੍ਚੂਤੈਰ੍ਮਂਦਾਰੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤੋ ਗਿਰਿਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਗਚੰਪਾ, ਤਿਲਕ, ਦੇਵਦਾਰ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪਾਟਲ, ਆਮ ਤੇ ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰ੍ਯਂਤਕਵਨਾਮੋਦਵਾਹਕਾ ਯਤ੍ਰ ਵਾਯਵਃ । ਪਂਗੁਤ੍ਵਂ ਬਹੁਚਾਰੇਣ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਮਲਯਾਨਿਲਾਃ
ਉਥੇ ਹਵਾ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਲਯਾ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਧ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਗੁਆ ਬੈਠਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਾਪ੍ਯਃ ਸ੍ਫਟਿਕਸੋਪਾਨਾ ਹ੍ਯਗਾਧ ਵਿਮਲੋਦਕਾਃ । ਵੈਡੂਰ੍ਯਨਾਲਸਂਸਕ੍ਤਸੌਵਰ੍ਣਨਿਭ ਪਂਕਜਾਃ
ਉਥੇ ਐਸੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿੰਨਾਰੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਗਹਿਰਾ ਤੇ ਸਾਫ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਰਲ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪਟੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕੁਮੁਦਾਨਾਂ ਦ੍ਯੁਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਤੇ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍ । ਕਹ੍ਲਾਰੈਃ ਸ਼ੌਭਿਤਾਵਾਪ੍ਯਃ ਪਿਨਦ੍ਧਾਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਤ੍
ਉਥੇ ਕਮੁਦ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਝੀਲਾਂ ਕਹਲਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਦਮਰਾਗ ਮਣਕਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਹਰਿਨ੍ਮਣਿਨਿਬਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਗੋਮੇਦੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਾਃ । ਪਦ੍ਮਰਾਗਸ਼ਿਲਾਬਦ੍ਧਾ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਹਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੋਮੇਦ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਪਦਮਰਾਗ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸੁਂਦਰਤਰਂ ਨਾਕਾਧਿਕਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂਗਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣਾਪਨ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਵਿਮਾਨਾਦਵਤੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਮਘਵਾ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ । ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਮਥਾਗਮ੍ਯ ਨਂਦਿਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਉਤਰੇ। ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਨੰਦੀ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭੋ ਭੋ ਗਣਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਨृਤ੍ਯਾਰ੍ਥਮਿਹਮਾਗਤਮ੍
"ਹੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨੱਚਣ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।"
ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਤਿਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਨਂਦਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਪ੍ਰਭੋऽਯਮਾਗਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਰਾਜਃ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਨृਤ੍ਯਾਰ੍ਥਮਥ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹਾਨਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍
"ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪੁਰੰਦਰ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ। ਨੱਚਣ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾ ਲਵੋ।"
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਨਂਦੀ ਤੈਃ ਸਹ ਵਾਸਵਮ੍ । ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ। ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਰਂਭਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾ ਨਰ੍ਤ੍ਤਕ੍ਯੋ ਹਰਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਮृਦਂਗਵੀਣਾਵਾਦਿਤ੍ਰੈਃ ਮੁਦਾ ਨਾਟ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਫਿਰ ਰੰਭਾ ਆਦਿਕ ਸਾਰੀਆਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਚ ਕੀਤਾ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਚ.
ਕਾਂਸ੍ਯਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਵਂਸ਼ਤਾਲਾਨ੍ਸਕਾਹਲਾਨ੍ । ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਾ ਨृਤ੍ਯਸਂਰਂਭਂ ਸ੍ਵਯਂਦੇਵਃ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਹੋਰ ਕੁਝ ਨੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਵਾਜੇ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਤਾਲੀਆਂ ਤੇ ਕਹਲ ਵਜਾਏ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਨਾਚ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪੁਰੰਦਰ ਆਪ ਵੀ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ.
ਅਤੀਵਨਰ੍ਤਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਂਦਰਂ ਦੇਵਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੋषਮਾਪਨ੍ਨੋ ਵਾਸਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਨਾਚ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਈਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ.
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਹਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਾਤਸ੍ਤੇ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਗਰ੍ਵਿਤਃ
'ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ—ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ,' ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਿਆਂ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸਵृਤੋ ਮਯਾ । ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼ੋ ਯੋਦ੍ਧਾ ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਜੰਗ ਦੇ, ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਯੋਧੇ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੋਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਗਿਰਿਸ਼ੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ; ਜਦ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਿਰੀਸ਼ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ.
ਗਣਾ ਮੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਰਾਜੋऽਤਿਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਚ ਤਤੋ ਹਰਃ
'ਮੇਰੇ ਸਾਥਿਓ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਮਾਣੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ.
ਆਵਿਰਾਸੀਤ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧੋ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਘਨਾਨ੍ਧਕਾਰਸਦृਸ਼ੋ ਮृਡਂ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਕਿਆ; ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨੇ ਮ੍ਰਿਡ ਨੂੰ ਆਖਿਆ.
ਦੇਹਿ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ । ਉਮਾਪਤਿਸ੍ਤਦੋਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵਾਸਵਂ ਜਯ
'ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਉਮਾ ਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਾ, ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆ'.
ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਿਂਧੁਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋਂਤਰ੍ਦਧੇ ਕ੍ਰੋਧੋ ਗਣਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ
'ਸੁਰਗ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ—' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ.
ਈਸ਼ਾਨਕਲ੍ਪੇ ਜਾਤੇ ਤੁ ਕਾਮੇਨਾਰ੍ਣਵਸਂਗਮੇ । ਨਾਕਸਿਂਧੁਸ੍ਤਦਾ ਮਤ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯੌਵਨਭਰੋष੍ਮਣਾ
ਈਸ਼ਾਨ ਯੁੱਗ ਵਿਚ, ਜਦ ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਸੁਰਗ-ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਤਾਪ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ.
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਿਂਧੁਰਾਜਸ਼੍ਚ ਜਲਕਲ੍ਲੋਲਵਾਨਭੂਤ੍ । ਤਦਾ ਬਭੂਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਗਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ.
ਮਹਾਨਦੀ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੇਮੇ ਚਾਤ੍ਮਬਲੇਨ ਚ । ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਸੁਭਟਸ੍ਤਤਃ
ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਯੋਧਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ.
ਸੂਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦਭਵਦ੍ਬਲੀ । ਮਹਾਰ੍ਣਵਤਨੂਜੇਨ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਿਚੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਹਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਤਿਆਰ ਸੀ.