ਤਮੁਵਾਚ ऋषਿਰ੍ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਯਜ ਤ੍ਵਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ । ਸੁਖਦੁਃਖਸਮਾਹਾਰੇ ਸਂਸਾਰੇ ਕਃ ਸੁਖੀ ਨਰਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਖੀ ਹੈ?'
ਈਸ਼੍ਵਰੋਪਿ ਹਿ ਨ ਸ੍ਥਾਯੀ ਪੀਡ੍ਯਤੇ ਦੇਹਸਂਚਯੈਃ । ਨ ਦੁਃਖਰਹਿਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਹੀ ਦੁਃਖਸਹੋ ਯਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੀ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਹ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਹਧਾਰੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਵਿਤੁਰ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਦ੍ਗ੍ਰਸਤੇ ਬਲੀ । ਰਾਹੋਰਪਿ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ੌਰਿਣਾਮृਤਭੋਜਨੇ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰਾਹੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਹੂ ਦਾ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵੀ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਰੋ ਦੇਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸਾਗਰਗਹ੍ਵਰੇ । ਜਾਲਂਧਰੇਣ ਵੀਰੇਣ ਨਿਹਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਉਹ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ-। ਕੋऽਸੌ ਜਾਲਂਧਰੋ ਵੀਰਃ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕੁਤੋ ਬਲੀ । ਕਥਂ ਜਾਲਂਧਰਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਹਤਵਾਨ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਜਾਲੰਧਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਵੀਰ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?'
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਪੋਧਨ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ ਏਵ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਥਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ। ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮਸ਼ੇषਾਘੌਘਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਈਸ਼ਾਨਸਿਂਧੁਸੂਨ੍ਵੋਸ਼੍ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਕਥਾ।'
ਏਕਦਾ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣੋ ਦੇਵੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਵृਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਣ ਲਈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਕਈ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਸਾਥੀ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਰਾਵृਤੋ ਦੇਵਸ੍ਤਂਤ੍ਰੀਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਸੁ ਕੋਵਿਦੈਃ । ਰਂਭਾ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ ਰਾਮਾ ਕਰ੍ਪੂਰਾਕਦਲੀ ਤਥਾ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਤੰਤਰੀ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਉਥੇ ਰੰਭਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ, ਰਾਮਾ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਅਕਦਲੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਮਦਨਾ ਭਾਰਤੀ ਕਾਮਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ । ਨਰ੍ਤਕ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰਾਂਤਿਕਮ੍
ਮਦਨਾ, ਭਾਰਤੀ, ਕਾਮਾ—ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ—ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ।
ਗਂਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਨਾਰਦਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਸ੍ਤਥਾ । ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਮੁਹੁਰਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਥਾ ਕਿਂਨਰਯੋषਿਤਃ
ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਬੇਰੋ ਧਨਦਸ੍ਤਥਾ । ਯਮਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨਿਰ੍ऋਤਿਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਅੱਗ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਵਿਮਾਨਸਂਸ੍ਥੋ ਮਘਵਾ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਃ ਸੁਰਾਂਗਨਾਃ । ਸ੍ਵਵਾਹਨਗਤਾਦੇਵਾਃ ਕੈਲਾਸਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਜਵਾਤ੍
ਮਘਵਾਨ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਹੀਧਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਇਵ ਮਂਡਨਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਗਹਣਾ ਜਿਵੇਂ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਖਦਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧਿਰਾਸ਼ਿਮਿਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਾषਾਣਾਸ਼੍ਚਿਂਤਿਤਪ੍ਰਦਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੁਖ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਰੁੱਖ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ ਤੇ ਪੱਥਰ ਵੀ ਮਨ ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਪੁਨ੍ਨਾਗੈਰ੍ਨਾਗਚਂਪੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲਕੈਰ੍ਦੇਵਦਾਰੁਭਿਃ । ਅਸ਼ੋਕੈਃ ਪਾਟਲੈਸ਼੍ਚੂਤੈਰ੍ਮਂਦਾਰੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤੋ ਗਿਰਿਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਗਚੰਪਾ, ਤਿਲਕ, ਦੇਵਦਾਰ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪਾਟਲ, ਆਮ ਤੇ ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰ੍ਯਂਤਕਵਨਾਮੋਦਵਾਹਕਾ ਯਤ੍ਰ ਵਾਯਵਃ । ਪਂਗੁਤ੍ਵਂ ਬਹੁਚਾਰੇਣ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਮਲਯਾਨਿਲਾਃ
ਉਥੇ ਹਵਾ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਲਯਾ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਧ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਗੁਆ ਬੈਠਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਾਪ੍ਯਃ ਸ੍ਫਟਿਕਸੋਪਾਨਾ ਹ੍ਯਗਾਧ ਵਿਮਲੋਦਕਾਃ । ਵੈਡੂਰ੍ਯਨਾਲਸਂਸਕ੍ਤਸੌਵਰ੍ਣਨਿਭ ਪਂਕਜਾਃ
ਉਥੇ ਐਸੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿੰਨਾਰੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਗਹਿਰਾ ਤੇ ਸਾਫ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਰਲ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪਟੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕੁਮੁਦਾਨਾਂ ਦ੍ਯੁਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਤੇ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍ । ਕਹ੍ਲਾਰੈਃ ਸ਼ੌਭਿਤਾਵਾਪ੍ਯਃ ਪਿਨਦ੍ਧਾਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਤ੍
ਉਥੇ ਕਮੁਦ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਝੀਲਾਂ ਕਹਲਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਦਮਰਾਗ ਮਣਕਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਹਰਿਨ੍ਮਣਿਨਿਬਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਗੋਮੇਦੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਾਃ । ਪਦ੍ਮਰਾਗਸ਼ਿਲਾਬਦ੍ਧਾ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਹਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੋਮੇਦ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਪਦਮਰਾਗ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸੁਂਦਰਤਰਂ ਨਾਕਾਧਿਕਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂਗਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣਾਪਨ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਵਿਮਾਨਾਦਵਤੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਮਘਵਾ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ । ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਮਥਾਗਮ੍ਯ ਨਂਦਿਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਉਤਰੇ। ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਨੰਦੀ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭੋ ਭੋ ਗਣਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਨृਤ੍ਯਾਰ੍ਥਮਿਹਮਾਗਤਮ੍
"ਹੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨੱਚਣ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।"
ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਤਿਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਨਂਦਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਪ੍ਰਭੋऽਯਮਾਗਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਰਾਜਃ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਨृਤ੍ਯਾਰ੍ਥਮਥ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹਾਨਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍
"ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪੁਰੰਦਰ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ। ਨੱਚਣ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾ ਲਵੋ।"
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਨਂਦੀ ਤੈਃ ਸਹ ਵਾਸਵਮ੍ । ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ। ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਰਂਭਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾ ਨਰ੍ਤ੍ਤਕ੍ਯੋ ਹਰਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਮृਦਂਗਵੀਣਾਵਾਦਿਤ੍ਰੈਃ ਮੁਦਾ ਨਾਟ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਫਿਰ ਰੰਭਾ ਆਦਿਕ ਸਾਰੀਆਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਚ ਕੀਤਾ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਚ.
ਕਾਂਸ੍ਯਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਵਂਸ਼ਤਾਲਾਨ੍ਸਕਾਹਲਾਨ੍ । ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਾ ਨृਤ੍ਯਸਂਰਂਭਂ ਸ੍ਵਯਂਦੇਵਃ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਹੋਰ ਕੁਝ ਨੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਵਾਜੇ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਤਾਲੀਆਂ ਤੇ ਕਹਲ ਵਜਾਏ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਨਾਚ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪੁਰੰਦਰ ਆਪ ਵੀ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ.
ਅਤੀਵਨਰ੍ਤਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਂਦਰਂ ਦੇਵਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੋषਮਾਪਨ੍ਨੋ ਵਾਸਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਨਾਚ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਈਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ.
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਹਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਾਤਸ੍ਤੇ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਗਰ੍ਵਿਤਃ
'ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ—ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ,' ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਿਆਂ,