ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕਾਰ੍ਯੇਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਯੁਵਾਂ ਸਸਰ੍ਜ ਯੋ ਦੇਵੋ ਯਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵਾਂ ਸਦਾ
ਹੁਣ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਰੂਪੀ ਸ ਏਵਾਦ੍ਯ ਹਂਤਿ ਹੇਤੁਂ ਵਿਧਾਯ ਮਾਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਭੁਜਂਗੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤੌ ਚ ਦਂਪਤੀ
ਉਹੀ, ਹੁਣ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਬਣਾਕੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਉਸ ਸੱਪ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾ ਗਂਗੇਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤੌ ਮਹਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਥਿ । ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਪਾਦੇਪਾਦੇ ਜਨਾਵਿਮੌ
‘ਗੰਗਾ! ਗੰਗਾ!’ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵੱਡੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ; ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ, ਇਹ ਦੋ ਲੋਕ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਖ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਂਤੌ ਮਹਾਫਲਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਬਹ੍ਵਸ਼੍ਵਮੇਧਧਾਰਿਣੌ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਨਾਮਕ ਯਜਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਏਤਯੋਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰਹਂ ਯਤਃ । ਨਿਜਾਧਿਕਾਰੇਣੈਵਾਨ੍ਯਮਵਲਂਬ੍ਯ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਹਸ੍ਤਃ ਪਾਦਚਾਰੀ ਵृਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਮਾਯਯੌ । ਅਥ ਰਮ੍ਭੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਚੈਵ ਸੁਂਦਰ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਅਰਘ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਰੰਭਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ, ਖੁਸ਼ عورتਾਂ—
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨਿਜਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਾਃ । ਅਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਸਜ੍ਞੋऽਤ੍ਯਂਤਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ; ‘ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰਸ ਦਾ ਜਾਣੂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ।’
ਆਯਾਤੋऽਮੁਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਵਸ਼ਂ ਸੇਵਿਤੈਃ ਸ੍ਵਕੈਃ । ਕਾਚਿਤ੍ਕਾਂਚਿਦ੍ਵਦਤ੍ਯੇਤਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਸਕਲਾਂ ਕਲਾਮ੍
‘ਇਹ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੌਸ਼ਲ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲਵਾਂਗੀ।’ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, ‘ਮੈਂ ਹਰ ਕਲਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।’
ਅਤਏਵ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਂਤਾਹਮਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਕਾਚਿਤ੍ਕਾਂਚਿਦਿਤਿ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਿ ਵਸ਼ੋ ਮਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਉਹ ਚਾਹੇ 'ਇਹ ਜਾਂ ਉਹ' ਕਹੇ, ਇੰਦਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਸ਼ਗੋ ਭੂਪਾਲੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ?
ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਮਾਯਂ ਚ ਪਤਿਰ੍ਮਮਾਯਂ ਸ੍ਵਾਮੀ ਮਮਾਯਂ ਮਮ ਨਾਥ ਏषਃ । ਇਤੀਵ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਮਪ੍ਰਮੋਦੈਰ੍ਵਦਂਤਿ ਨਾਰ੍ਯੋਖਿਲਸਦ੍ਗੁਣਜ੍ਞਾਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਾਸਾਂ ਜਗਾਦ ਕਾਚਿਦ੍ਗੁਣਿਨੀ ਰਸਜ੍ਞਾ । ਸੌਦਾਸ੍ਯਕਾਂਤਾਂ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਾਂ ਭਜਤ੍ਯਯਂ ਕਿਂ ਕਲਹੇਨ ਨਾਰ੍ਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਰਸ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ ਆਪ ਸੌਦਾਸਿਆ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਝਗੜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?'
ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਲਹਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹृਦਯੋਤ੍ਸਾਹੈਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਝਗੜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਆ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਤਂ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਦਾਰਂ ਗਤਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਪਾਦ੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਃ ਪ੍ਰਾਹੇਤਿ ਚ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਰਥੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪੁष੍ਪਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਭੇਰੀਮृਦਂਗਮਧੁਰੀ ਡਿਂਡਿਮਾਨਕਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਡੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਡਿੰਡੀਮਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਰਕਂ ਕਣਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਕਰਤਾਲਸ੍ਵਨੈਸ੍ਤਥਾ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਕਃ ਸ਼ਬ੍ਦਮਯੋऽਭਵਤ੍
ਘੰਟੀਆਂ, ਕਰਤਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾ ਚਾਰੁਹਸ੍ਤ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਮਾਰੁਤੈਃ । ਵੀਜਿਤਃ ਸਰਥਾਰੂਢਃ ਸਦਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਥੀਂ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਯ ਭੂਭੁਜੇ । ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਨਿਜਾਸਨਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ੁਭੋ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਯਸ਼ਂਕਯਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅੱਧਾ ਆਸਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਭੂਪੋऽਸੌ ਵਸਨ੍ਨੇਕਾਸਨੇ ਸਦਾ । ਸ਼ਕ੍ਰਤ੍ਵਮਕਰੋਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਨੁਕਂਪਯਾ ੧੫੦ 7.9.
ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੀ ਆਸਨ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ।
ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਖਿਲਂ ਸੁਖਮ੍ । ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯਵੈਕੁਂਠਂ ਯਯੌ ਭਗਵਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਵਂਤਰਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੋਗਮਨੋਰਮਮ੍ । ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯਾ ਸਦਾਰੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉੱਚ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤ੍ਯਜਤਃ ਪਥਿ । ਫਲਮੇਵਂਵਿਧਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਗਮਨੇ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਨ ਕਾਲਨਿਯਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਨਾਰਦਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਣ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਤੱਤ ਦਰਸ਼ੀ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਯਦਾਯਦਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤਦਾਤਦਾऽਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਮਾਨਵੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦੋਂ-ਕਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਅਟੱਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਪਾਨਿ ਨਾਸ਼ਯਂਤੀਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਪਾਪਂ ਨ ਚ ਗਂਗਾ ਪੁਨਾਤਿ ਤਮ੍
ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਂਗਾਯਾਂ ਲੋਕਮਾਤਰਿ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁਤ ਹੇ ਲੋਕਾ ਯਦਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮਿਚ੍ਛਥ
ਪਾਪੀ ਮਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ।
ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਤੁ ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਭਵੇਦ੍ਦਿਵਜ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਕੈਃ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰੈਃ
ਜਿਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੇ ਹਨ।
ਆਸਾਰਾਣਾਂ ਭੂਮਿਰੇਣੋਃ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਭਾਗੀਰਥੀਗੁਣਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਚ ਦ੍ਵਿਜ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਨੀ ਜਾਂ ਗਿਣਨੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਵਦੀਯਾਨਿ ਮਯੋਚ੍ਯਤੇ । ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਸਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੂਪਜਲੇऽਪਿ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਗਂਗਾਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਪ੍ਰਭੁਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਕਲਾਰ੍ਤ੍ਤਸ਼ੋਕਦੁਰਿਤਤ੍ਰਾਸੌਘਵਿਧ੍ਵਂਸਿਨੀਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸਮਸ੍ਤਪਾਤਕਚਯੈਰ੍ਗੋਵਿਪ੍ਰਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਸਮਸ੍ਤਸੁਖਦਂ ਗਂਗਾਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦਿਵਜ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕੂਏ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੋਏ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ, ਸੋਗ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।