ਮਹੇਸ਼ ਉਵਾਚ- ਏਕਲਕ੍ਸ਼ਂ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਬਦ੍ਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਲੱਖ ਪਚੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਾਰਦ । ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਹ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਥੇ ਹੀ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਤੇਜ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਹਿਮਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਂਗੇ ਚ ਕृष੍ਣਾਕਾਰਤਯਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਦ੍ਵੌ ਪੁਰੁषੌ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤੇਤੇ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੁਭੌ
ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਵਿਅਕਤੀ—ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ—ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵੇਤ ਏਕਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਃ ਕृष੍ਣੋ ਹ੍ਯੇਕਤਮਃ ਪੁਨਃ । ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਯੇ ਯਾਂਤਿ ਹਿਮਾਚਲਕृਤੋਦ੍ਯਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸਫੈਦ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਕਾਲਾ; ਜੋ ਲੋਕ ਹਿਮਾਚਲ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਪਿਂਗਲਸ਼੍ਵੇਤਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਜਟਾਧਾਰੀ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਃ । ਕृष੍ਣੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਹ੍ਯੇष ਜਗਦਾਦਿਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਃ
ਇੱਕ ਪਿੰਗਲ-ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ; ਦੂਜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਦਿ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਨ੍ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਉਤ੍ਤਰਾਯਣੇ ਮਹਾਪੂਜਾ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਂ ਤੇਜੀਲਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪਰਗਟ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉੱਤਰਾਯਣ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ।
षਣ੍ਮਾਸਾਦਿਕਪਰ੍ਯਂਤਂ ਪੂਜਾ ਨੈਵ ਚ ਜਾਯਤੇ । ਹਿਮਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਦਾ ਜਾਤਂ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਹਾੜ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਅਤ ਏਤਾਦृਸ਼ੋ ਦੇਵੋ ਨ ਭੂਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਵਸਂਤੀਹ ऋषੀਣਾਂ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਨਿਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਦਾ । ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੋਟਿਹਤ੍ਯਾਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੇ ਯਜਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕਰੋੜਾਂ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਲਕਨਂਦਾ ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਅਲਕਾਨੰਦਾ ਗੰਗਾ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸੁਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਵਾਨਹਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ।
ਤਦਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਹਿ ਕृਪਾਕਰਃ । ਅਵ੍ਯਯਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ । ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਾਂ ਵੈ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ-। ਯਦ੍ਯਦੀਪ੍ਸਸਿ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਤਂ ਤਂ ਕਾਮਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਕੈਲਾਸਵਿਭੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਲਕਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਇੱਛਾ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਕੈਲਾਸ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਿੱਧਾ ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਅਲਂ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਭੋ ਦੇਵ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਦ੍ਵੌ ਵਰੌ ਮਮ ਦੀਯੇਤਾਂ ਯਦਿ ਦਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦਇਆਲੁ ਜਨਾਰਦਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।'
ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਦੈਵਾਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਰਾਜੋ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾ ਬ੍ਰੁਵਂਤ੍ਵੇਵਮਯਂ ਭਕ੍ਤਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਹ ਕਹਿਣ: 'ਇਹ ਸਦਾ ਭਗਤ ਹੈ।'
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਤਾ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯੇ ਲੋਕਾ ਮਾਂ ਭਜਿष੍ਯਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਦਾਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਭਜਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਆਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕੇ ਚੈਵ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਹਂ ਵਰਦਾਤਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵਾਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਰ ਦਿਆਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਜਟਿਲੋ ਭਸ੍ਮਲਿਪ੍ਤਾਂਗੋ ਹ੍ਯਹਂ ਵੈ ਤਵ ਸਂਨਿਧੌ । ਤਵ ਚਰਣਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਾਖ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਦੇਹ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਾਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਕਦਾ ਨਾਰਦੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਾਂਡਵਾਨ੍ਦੁਃਖਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਯਯੌ ਕਾਮ੍ਯਵਨਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਤ੍ਕृਤਸ੍ਤੈਰ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਕਾਮਯਵਨ ਗਿਆ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਨਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ ਹ । ਭਗਵਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਦੁਃਖਾਬ੍ਧੌ ਪਤਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਫਿਰ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਾਂ?'
ਤਮੁਵਾਚ ऋषਿਰ੍ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਯਜ ਤ੍ਵਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ । ਸੁਖਦੁਃਖਸਮਾਹਾਰੇ ਸਂਸਾਰੇ ਕਃ ਸੁਖੀ ਨਰਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਖੀ ਹੈ?'
ਈਸ਼੍ਵਰੋਪਿ ਹਿ ਨ ਸ੍ਥਾਯੀ ਪੀਡ੍ਯਤੇ ਦੇਹਸਂਚਯੈਃ । ਨ ਦੁਃਖਰਹਿਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਹੀ ਦੁਃਖਸਹੋ ਯਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੀ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਹ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਹਧਾਰੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਵਿਤੁਰ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਦ੍ਗ੍ਰਸਤੇ ਬਲੀ । ਰਾਹੋਰਪਿ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ੌਰਿਣਾਮृਤਭੋਜਨੇ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰਾਹੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਹੂ ਦਾ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵੀ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਰੋ ਦੇਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸਾਗਰਗਹ੍ਵਰੇ । ਜਾਲਂਧਰੇਣ ਵੀਰੇਣ ਨਿਹਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਉਹ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ-। ਕੋऽਸੌ ਜਾਲਂਧਰੋ ਵੀਰਃ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕੁਤੋ ਬਲੀ । ਕਥਂ ਜਾਲਂਧਰਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਹਤਵਾਨ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਜਾਲੰਧਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਵੀਰ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?'
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਪੋਧਨ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ ਏਵ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਥਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ। ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮਸ਼ੇषਾਘੌਘਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਈਸ਼ਾਨਸਿਂਧੁਸੂਨ੍ਵੋਸ਼੍ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਕਥਾ।'
ਏਕਦਾ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣੋ ਦੇਵੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਵृਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਣ ਲਈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਕਈ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਸਾਥੀ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਰਾਵृਤੋ ਦੇਵਸ੍ਤਂਤ੍ਰੀਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਸੁ ਕੋਵਿਦੈਃ । ਰਂਭਾ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ ਰਾਮਾ ਕਰ੍ਪੂਰਾਕਦਲੀ ਤਥਾ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਤੰਤਰੀ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਉਥੇ ਰੰਭਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ, ਰਾਮਾ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਅਕਦਲੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਮਦਨਾ ਭਾਰਤੀ ਕਾਮਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ । ਨਰ੍ਤਕ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰਾਂਤਿਕਮ੍
ਮਦਨਾ, ਭਾਰਤੀ, ਕਾਮਾ—ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ—ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ।