ਆਤ੍ਮਤृਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪਰਂ ਹਤ੍ਵਾਤਿਯਤ੍ਨਤਃ । ਧੀਮਾਨ੍ਨਾਤ੍ਮਪਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਹਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰਸੌਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿ ਚੇਤਸਿ ਭਾਵਯੇਤ੍ । ਪਰਦੁਃਖੇਨ ਯੋ ਦੁਃਖੀ ਸੁਖੀ ਯਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚੋ, 'ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ'; ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸੁਖਂ ਨॄਣਾਂ ਮੋਹਵਂਚਿਤਚੇਤਸਾਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਹਰੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ।
ਪਰਹਿਂਸਾਵਿਧਾਨੇਨ ਸੁਖਂ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਜਂਗਮ । ਸੁਖਾਨਿ ਵਾਪਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਦੀਯਂਤੇ ਯਾਨਿ ਜਂਤਵੇ
ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੱਪ, ਜਾਂ ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਤਾਨਿ ਸ੍ਮ ਲਭਂਤੇ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿਂਸਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੁਜਂਗਮ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਸੱਪ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।
ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਗਚ੍ਛਾਵਃ ਪਾਰਂ ਦੁਃਖਮਹੋਦਧੇਃ । ਸਰ੍ਪ ਉਵਾਚ- ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਹਿਂਸਾਯਾਂ ਨੂਨਂ ਮੇ ਨਾਤਿਪਾਤਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਂ, ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ; ਸੱਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ—
ਤਦਾ ਕਥਮਹੋ ਸृष੍ਟੈ ਵੇਧਸਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਕੌ । ਪਰਹਿਂਸਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
ਤਾਂ ਫਿਰ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਏ? ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਿਂਤੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇषੁ ਹਿਂਸਾ ਸਂਭਾਵ੍ਯਤੇ ਨਹਿ । ਨਾਰਾਯਣੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਸਭ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਹਿੰਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਨਾਰਾਇਣ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਕਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸਸਰ੍ਜ ਹ । ਸृਜਤਿ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਤ੍ਤਿ ਸृष੍ਟਿਰੇਵਂਵਿਧਾ ਹਰੇਃ । ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਕਿਂ ਯੁਵਾਂ ਹਂਤੁਂ ਕਾਲਰੂਪੀ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਿਃ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਇੰਝ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹਾਂ—ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕਾਰ੍ਯੇਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਯੁਵਾਂ ਸਸਰ੍ਜ ਯੋ ਦੇਵੋ ਯਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵਾਂ ਸਦਾ
ਹੁਣ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਰੂਪੀ ਸ ਏਵਾਦ੍ਯ ਹਂਤਿ ਹੇਤੁਂ ਵਿਧਾਯ ਮਾਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਭੁਜਂਗੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤੌ ਚ ਦਂਪਤੀ
ਉਹੀ, ਹੁਣ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਬਣਾਕੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਉਸ ਸੱਪ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾ ਗਂਗੇਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤੌ ਮਹਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਥਿ । ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਪਾਦੇਪਾਦੇ ਜਨਾਵਿਮੌ
‘ਗੰਗਾ! ਗੰਗਾ!’ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵੱਡੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ; ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ, ਇਹ ਦੋ ਲੋਕ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਖ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਂਤੌ ਮਹਾਫਲਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਬਹ੍ਵਸ਼੍ਵਮੇਧਧਾਰਿਣੌ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਨਾਮਕ ਯਜਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਏਤਯੋਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰਹਂ ਯਤਃ । ਨਿਜਾਧਿਕਾਰੇਣੈਵਾਨ੍ਯਮਵਲਂਬ੍ਯ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਹਸ੍ਤਃ ਪਾਦਚਾਰੀ ਵृਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਮਾਯਯੌ । ਅਥ ਰਮ੍ਭੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਚੈਵ ਸੁਂਦਰ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਅਰਘ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਰੰਭਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ, ਖੁਸ਼ عورتਾਂ—
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨਿਜਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਾਃ । ਅਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਸਜ੍ਞੋऽਤ੍ਯਂਤਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ; ‘ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰਸ ਦਾ ਜਾਣੂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ।’
ਆਯਾਤੋऽਮੁਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਵਸ਼ਂ ਸੇਵਿਤੈਃ ਸ੍ਵਕੈਃ । ਕਾਚਿਤ੍ਕਾਂਚਿਦ੍ਵਦਤ੍ਯੇਤਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਸਕਲਾਂ ਕਲਾਮ੍
‘ਇਹ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੌਸ਼ਲ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲਵਾਂਗੀ।’ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, ‘ਮੈਂ ਹਰ ਕਲਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।’
ਅਤਏਵ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਂਤਾਹਮਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਕਾਚਿਤ੍ਕਾਂਚਿਦਿਤਿ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਿ ਵਸ਼ੋ ਮਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਉਹ ਚਾਹੇ 'ਇਹ ਜਾਂ ਉਹ' ਕਹੇ, ਇੰਦਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਸ਼ਗੋ ਭੂਪਾਲੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ?
ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਮਾਯਂ ਚ ਪਤਿਰ੍ਮਮਾਯਂ ਸ੍ਵਾਮੀ ਮਮਾਯਂ ਮਮ ਨਾਥ ਏषਃ । ਇਤੀਵ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਮਪ੍ਰਮੋਦੈਰ੍ਵਦਂਤਿ ਨਾਰ੍ਯੋਖਿਲਸਦ੍ਗੁਣਜ੍ਞਾਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਾਸਾਂ ਜਗਾਦ ਕਾਚਿਦ੍ਗੁਣਿਨੀ ਰਸਜ੍ਞਾ । ਸੌਦਾਸ੍ਯਕਾਂਤਾਂ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਾਂ ਭਜਤ੍ਯਯਂ ਕਿਂ ਕਲਹੇਨ ਨਾਰ੍ਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਰਸ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ ਆਪ ਸੌਦਾਸਿਆ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਝਗੜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?'
ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਲਹਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹृਦਯੋਤ੍ਸਾਹੈਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਝਗੜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਆ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਤਂ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਦਾਰਂ ਗਤਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਪਾਦ੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਃ ਪ੍ਰਾਹੇਤਿ ਚ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਰਥੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪੁष੍ਪਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਭੇਰੀਮृਦਂਗਮਧੁਰੀ ਡਿਂਡਿਮਾਨਕਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਡੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਡਿੰਡੀਮਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਰਕਂ ਕਣਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਕਰਤਾਲਸ੍ਵਨੈਸ੍ਤਥਾ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਕਃ ਸ਼ਬ੍ਦਮਯੋऽਭਵਤ੍
ਘੰਟੀਆਂ, ਕਰਤਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾ ਚਾਰੁਹਸ੍ਤ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਮਾਰੁਤੈਃ । ਵੀਜਿਤਃ ਸਰਥਾਰੂਢਃ ਸਦਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਥੀਂ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਯ ਭੂਭੁਜੇ । ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਨਿਜਾਸਨਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ੁਭੋ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਯਸ਼ਂਕਯਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅੱਧਾ ਆਸਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਭੂਪੋऽਸੌ ਵਸਨ੍ਨੇਕਾਸਨੇ ਸਦਾ । ਸ਼ਕ੍ਰਤ੍ਵਮਕਰੋਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਨੁਕਂਪਯਾ ੧੫੦ 7.9.
ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੀ ਆਸਨ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ।
ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਖਿਲਂ ਸੁਖਮ੍ । ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯਵੈਕੁਂਠਂ ਯਯੌ ਭਗਵਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।