ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਂਪਾਤਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਚੌਰ੍ਯ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤੈਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੰਪਾਤੀ ਸੀ, ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਮਿਲੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਾਵੁਭਾਵੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਮਮ੍ਰਤੁਃ ਗਤੌ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤੌ ਚ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੋਵੇਂ ਮਰ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭੋ ਰੂਪਕ ਅਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੇਨ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਭਵਤਾ ਪੂਜਾਕृਤਾ ਘਂਟਾਦਿਕਂ ਚ ਤੇਨ ਭਾਵੇਨ ਵ੍ਯਂਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੌਰਗਣੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਰੂਪਕਾ, ਤੂੰ ਜਿਹੜਾ ਪੂਜਾ ਲਈ ਘੰਟੀ ਆਦਿਕ ਸਮਾਨ ਅਨ੍ਹਿਆਏ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਅੰਗ-ਟੇੜਾ ਹੋ ਕੇ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ 'ਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ਿਵਪਦਵਚਨਾਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨਾਮਾਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨੇਨ ਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੇਤਾਵਤਾਦੇਵ ਤ੍ਵਯੇਸ਼੍ਵਰਪੂਜਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਤਾਂ ਘੰਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤੋ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਨਸ਼ਨਂ ਨਾਮਗਣਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਿਚਰਂਤਮਿਤ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼
ਹੁਣ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਟੋਲੇ ਸਮੇਤ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਭੁੱਖਾ ਫਿਰੇਗਾ, ਐਸਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤੌ ਚ ਤਥਾਭੂਤੌ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇऽਤਿष੍ਠਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਅਥੋਪਹਤਦ੍ਰਵ੍ਯਪੂਜਾਕਥਾਂ ਹਨੂਮਤੇ ਮਹੇਸ਼ਭਾषਿਤਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਾੜੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਘਵ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਚਰਿਤ੍ਰਮੇਕੈਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ
ਸੁਣ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਹਰ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਉਪਹਤਾਂਗਗਣਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਹਨੂਮਤ੍ਪृष੍ਟਃ ।। । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ੨੨੦ ਤਦੁਪਹਤਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਤੋ ਯ ਈਸ਼੍ਵਰੇऽਪਯਿष੍ਯਤਿ ਏਤਦੁਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋऽਤ ਸ਼ृਣੁਃ
ਮਾੜੇ ਅੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੀਏ, ਐਸਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ-
ਏष ਸਰ੍ਵਾਂਗਸ੍ਵੇਦਿਲਃ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸ੍ਵੇਦਿਲਃ ਸ੍ਵੇਦਾਰ੍ਦ੍ਰ ਵਸਨਃ ਸ੍ਵੇਦਸਂਪਾਦਿਤਾਲ੍ਪਪ੍ਰਵਾਹਸ਼ਰੀਰੋ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨਿਪਤਿਤਸ੍ਵੇਦਬਿਂਦੁਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਯੋਗ੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਸੀਨੇ-ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਧਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਨੱਕ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਛੂਹਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਸ ਪੁਰਾ ਸ੍ਵੇਦਕਰਣੇਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਚਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ । ਅਤ੍ਰੇਤਿਹਾਸਂ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਸੀਨਾ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਥੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਚੇਕਿਤਾਨਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਰ੍षਕੋਭਵਤ੍ । ਸ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृषਿਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਚੇਕਿਤਾਨੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖੇਤੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਕਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਂਜਪਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਸੌ । ਅਨ੍ਨਮਾਨਯ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਤਿ ਭਾਰ੍ਯਾਮਭਾषਤ
ਦੁਪਹਿਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲਿਆ।'
ਤਯਾਨੀਤੇਨ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨਮ੍ । ਕृਤਵਾਨਰ੍ਕਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇਦਿਲਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਤੁ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜੋ ਖਾਣਾ ਲਿਆਈ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਵਿਚ ਸਦਾ ਪਸੀਨੇ-ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੇਦਬਿਂਦੁਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਅਥ ਸਾਯਂਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਂਗਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ
ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ, ਅੱਖਤ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕਾਲਸਂਭਵਸਾਧਨੈਃ । ਮਮਾਰਾਥ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਗਤਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇਦਿਲੋ ਗਣਃ । ਸ੍ਵੇਦਸ੍ਪृष੍ਟਪਦਾਰ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਸੀਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ 'ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵੇਦਸਮਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵੇਦਗਣੋ ਭਵ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਵੀਰੇਣਾਥ ਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਮਗਣਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਸੀਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗਣ ਵਿਚ ਆ ਜਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਫਿਰ, ਵੀਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਰਾਮਾ ਗਣ ਮਿਲਿਆ।
ਅਮੁਂ ਘਂਟਾਮੁਖਂ ਪਸ਼੍ਯਾਯਂ ਪੁਰਾ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵਿਭਾਵਸੋਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਮਹਾਦਾਨਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੋਜਨਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਨੁष੍ਠਾਨਃ ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਸ਼ਿਵਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕੁਸੁਮੈਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਗੋਮਯੇਨੋਪਲਿਪ੍ਯ ਪਦ੍ਮਾਦਿਕਮਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਯ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਉਪਹਤ ਘਂਟਾਨਾਦਂ ਕृਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਘੰਟੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਭਾਵਸੋਨ ਨਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ, ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਕੁਝ ਥਾਂ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪ ਕੇ, ਕਮਲ ਆਦਿਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਾੜੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਕਥਮੁਪਹਤਘਂਟਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ- ਇਹ ਘੰਟੀ ਕਿਵੇਂ ਮਾੜੀ ਹੋ ਗਈ?
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਆਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਬਲਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੋਮ ਇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਂਦਾਖ੍ਯੋ ਦਸ਼ਵਰ੍षਵਯਾ ਅਭੂਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੋਮਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ।
ਸ ਚਾਗ੍ਨਿਪਕ੍ਵਕੁਲ੍ਮਾषਾਨ੍ਘਂਟਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨृਪ । ਤਾਨਭਕ੍ਸ਼ਯਦਪ੍ਯੇष ਤੇਨ ਚੋਪਹਤਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅੱਗ 'ਤੇ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਕੁਲਮਾਸ਼ (ਚਣ) ਇਕ ਘੰਟੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤੁਮਥ ਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਯਤਮਾਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍ । ਅਥ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਸ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ। ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ, ਸਮਾਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਲੌਕਿਕੇ ਕृਤਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਵ੍ਯਵਹਾਰਪਦਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍ । ਏਤੇਨ ਪਾਪਯੋਗੇਨ ਗਣੋ ਘਂਟਾਮੁਖੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਟੀਨ ਵਪਾਰਕ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ 'ਵਿਆਵਹਾਰ' ਕਰਮ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਰੁੱਪ 'ਘੰਟੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧੇਰ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸਾ ਕਥਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਸਮ੍ਯਗੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੈ ਕਥਂ ਨ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼ੋਧਿਨੀ
ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇਕਰ ਸਮਾਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਚਮੁਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ? ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਠੀਕ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ?
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਨ ਲੌਕਿਕਵ੍ਯਵਹृਤੌ ਤਵਾਭਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸ ਯਾਤਿ ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਥਾਨਂ ਵਕ੍ਤਾ ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵਪਾਰਕ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਚਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਯਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਤਿ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਸ ਤੇਨ ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ । ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਡਿਤੋ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁੱਝੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਯੁष੍ਯਤਮਂ ਮਹਤ੍ । ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਪੰਡਿਤੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗੋਹੇਮਭੂषਣਮ੍ । ਭੂਮਿਃ ਸਸ੍ਯਫਲੋਪੇਤਾ ਦੇਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਨੁਸਾਰਤਃ
ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੱਪੜਾ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਮੀਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਫਲ ਤੇ ਫਸਲ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਰਾਘਵਸਂਵਾਦਂ ਸਰ੍ਵਾਘੌਘਨਿਕृਂਤਨਮ੍ । ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।