ਸਂਧ੍ਯਾਜਪਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਨृਪਸ੍ਤਤਃ । ਸਿਂਹਾਸਨਗਤੋ ਰਾਮਃ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਦਿਭਿਃ
ਸਾਂਝ ਦੀ ਜਪ-ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਃ ਸਭਾਸ੍ਥਾਨਗਤੋ ਰੇਜੇ ਸ ਰਾਘਵਃ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਪਰੀਵਾਰੋ ਯਥਾ ਦੇਵਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਜੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਮਸ਼ੇषਂ ਚ ਕृਤਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਕੈਕਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸ ਰਾਘਵਃ
ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਲਏ। ਫਿਰ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਦੀਂਸ੍ਤਥਾਪਰਾਨ੍ । ਅਥ ਰਾਮਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜੀ ਵਾਲੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਵ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਹਿ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਚ ਵਿਸ੍ਮਰ ਰਾਘਵ । ਆਸ੍ਤੇ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਗਵਾਨਂਬਿਕਾਪਤਿਃ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਸਵੇਰੇ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਭੁੱਲੀਂ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਅੰਬਿਕਾ ਪਤੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਨ।
ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦਨੀਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਥ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਰਾਜਾ ਨਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਤੇ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਆਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਮਭਜਦ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਵਿਚਿਂਤਯਨ੍ । ऋषਯ ਊਚੁਃ - ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਗੁਰੋ ਰਾਮੋ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ । ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਤਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਫਿਰ ਆਪ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਮਨ ਵਿਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।"
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ਂਭੁਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਤਤੋ ਬਭਾषੇ ਰਾਮਃ ਕਥਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ । ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਜਾਤਾ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੋ ਮਹੇਸ਼ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਘੌਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ। ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।'"
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਅਥਪ੍ਰਸ਼੍ਨਸ਼ੇषਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਮੀਸ਼ਭਾषਿਤਂ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ । ਅਨ੍ਯਾਯੋਪਾਰ੍ਜਿਤਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਯ ਉਪਾਸਤੇ ਤੇ ਵ੍ਯਂਗਾ ਜਾਯਂਤੇ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਾਕੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਪਾਹਜ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।"
ਤਦ੍ਯਥਾਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰੂਪਕੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੇਨਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਸ਼ਂਕਰਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤੇਨੈਵ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਘਂਟਾਮੀਸ਼੍ਵਰਪ੍ਰੀਤਯੇ ਕृਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੂਪਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਨ ਕਮਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਘੰਟੀ ਬਣਾਈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਂਪਾਤਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਚੌਰ੍ਯ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤੈਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੰਪਾਤੀ ਸੀ, ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਮਿਲੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਾਵੁਭਾਵੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਮਮ੍ਰਤੁਃ ਗਤੌ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤੌ ਚ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੋਵੇਂ ਮਰ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭੋ ਰੂਪਕ ਅਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੇਨ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਭਵਤਾ ਪੂਜਾਕृਤਾ ਘਂਟਾਦਿਕਂ ਚ ਤੇਨ ਭਾਵੇਨ ਵ੍ਯਂਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੌਰਗਣੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਰੂਪਕਾ, ਤੂੰ ਜਿਹੜਾ ਪੂਜਾ ਲਈ ਘੰਟੀ ਆਦਿਕ ਸਮਾਨ ਅਨ੍ਹਿਆਏ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਅੰਗ-ਟੇੜਾ ਹੋ ਕੇ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ 'ਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ਿਵਪਦਵਚਨਾਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨਾਮਾਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨੇਨ ਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੇਤਾਵਤਾਦੇਵ ਤ੍ਵਯੇਸ਼੍ਵਰਪੂਜਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਤਾਂ ਘੰਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤੋ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਨਸ਼ਨਂ ਨਾਮਗਣਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਿਚਰਂਤਮਿਤ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼
ਹੁਣ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਟੋਲੇ ਸਮੇਤ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਭੁੱਖਾ ਫਿਰੇਗਾ, ਐਸਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤੌ ਚ ਤਥਾਭੂਤੌ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇऽਤਿष੍ਠਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਅਥੋਪਹਤਦ੍ਰਵ੍ਯਪੂਜਾਕਥਾਂ ਹਨੂਮਤੇ ਮਹੇਸ਼ਭਾषਿਤਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਾੜੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਘਵ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਚਰਿਤ੍ਰਮੇਕੈਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ
ਸੁਣ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਹਰ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਉਪਹਤਾਂਗਗਣਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਹਨੂਮਤ੍ਪृष੍ਟਃ ।। । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ੨੨੦ ਤਦੁਪਹਤਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਤੋ ਯ ਈਸ਼੍ਵਰੇऽਪਯਿष੍ਯਤਿ ਏਤਦੁਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋऽਤ ਸ਼ृਣੁਃ
ਮਾੜੇ ਅੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੀਏ, ਐਸਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ-
ਏष ਸਰ੍ਵਾਂਗਸ੍ਵੇਦਿਲਃ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸ੍ਵੇਦਿਲਃ ਸ੍ਵੇਦਾਰ੍ਦ੍ਰ ਵਸਨਃ ਸ੍ਵੇਦਸਂਪਾਦਿਤਾਲ੍ਪਪ੍ਰਵਾਹਸ਼ਰੀਰੋ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨਿਪਤਿਤਸ੍ਵੇਦਬਿਂਦੁਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਯੋਗ੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਸੀਨੇ-ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਧਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਨੱਕ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਛੂਹਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਸ ਪੁਰਾ ਸ੍ਵੇਦਕਰਣੇਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਚਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ । ਅਤ੍ਰੇਤਿਹਾਸਂ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਸੀਨਾ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਥੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਚੇਕਿਤਾਨਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਰ੍षਕੋਭਵਤ੍ । ਸ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृषਿਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਚੇਕਿਤਾਨੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖੇਤੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਕਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਂਜਪਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਸੌ । ਅਨ੍ਨਮਾਨਯ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਤਿ ਭਾਰ੍ਯਾਮਭਾषਤ
ਦੁਪਹਿਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲਿਆ।'
ਤਯਾਨੀਤੇਨ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨਮ੍ । ਕृਤਵਾਨਰ੍ਕਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇਦਿਲਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਤੁ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜੋ ਖਾਣਾ ਲਿਆਈ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਵਿਚ ਸਦਾ ਪਸੀਨੇ-ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੇਦਬਿਂਦੁਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਅਥ ਸਾਯਂਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਂਗਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ
ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ, ਅੱਖਤ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕਾਲਸਂਭਵਸਾਧਨੈਃ । ਮਮਾਰਾਥ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਗਤਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇਦਿਲੋ ਗਣਃ । ਸ੍ਵੇਦਸ੍ਪृष੍ਟਪਦਾਰ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਸੀਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ 'ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵੇਦਸਮਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵੇਦਗਣੋ ਭਵ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਵੀਰੇਣਾਥ ਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਮਗਣਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਸੀਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗਣ ਵਿਚ ਆ ਜਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਫਿਰ, ਵੀਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਰਾਮਾ ਗਣ ਮਿਲਿਆ।
ਅਮੁਂ ਘਂਟਾਮੁਖਂ ਪਸ਼੍ਯਾਯਂ ਪੁਰਾ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵਿਭਾਵਸੋਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਮਹਾਦਾਨਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੋਜਨਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਨੁष੍ਠਾਨਃ ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਸ਼ਿਵਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕੁਸੁਮੈਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਗੋਮਯੇਨੋਪਲਿਪ੍ਯ ਪਦ੍ਮਾਦਿਕਮਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਯ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਉਪਹਤ ਘਂਟਾਨਾਦਂ ਕृਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਘੰਟੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਭਾਵਸੋਨ ਨਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ, ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਕੁਝ ਥਾਂ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪ ਕੇ, ਕਮਲ ਆਦਿਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਾੜੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਕਥਮੁਪਹਤਘਂਟਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ- ਇਹ ਘੰਟੀ ਕਿਵੇਂ ਮਾੜੀ ਹੋ ਗਈ?