ਯਦਿ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਥਾ ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਰਪੂਰੁषਾਤ੍ । ਸਂਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਭਵਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜ ਪ੍ਰਭੋ
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਖ ਵਲੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਮੁੜ ਲੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।'
ਅਥ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਦੇਵਤੋਤ੍ਤਮੌ । ਅਥਾਸੌ ਰਾਘਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਬਂਧੁਭਿਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਗੇ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰ।'
ਏਕਾਂਤਮਂਦਿਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਦੇਵ੍ਯਾਸਹਵਸਾਮਿਤੇ । ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਸ੍ਤਕਰਣਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਤਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
'ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿੱਜਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ।' ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਸੀ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਮਂਦਿਰੇ ਰਾਮ ਤਿष੍ਠਤਾਂ ਲੋਲੁਪੋ ਹਿ ਸਃ । ਅਥ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਹਾਗਾਰੇ ਪੀਠਾਢ੍ਯੇ ਬਹੁਭਾਜਨੇ
'ਇੱਕ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਰਾਮ ਰਹੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਸੀ।' ਫਿਰ, ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵੱਡੇ ਹਾਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੀਠ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਸਨ—
ਅਗ੍ਰੇ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨੁਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤਯੋਰ੍ਮੁਨਿਃ । ਅਪਰੇ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਵृਦ੍ਧਂ ਨृਪਾਸ੍ਤਥਾ
ਅੱਗੇ ਭਗਵਾਨ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਮੁਨੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇਪਣ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇषਾਮਭਿਮੁਖੋ ਰਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ । ਤਰੁਣੇ ਸਮਭਾਗੇ ਚ ਆਸਨੇ ਤਾਨਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਹਨੂਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਭृਤ੍ਯਾਨਾਹਰਾਮੋऽਨੁਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ । ਭਵਂਤਃ ਪਰਿਤਿष੍ਠਂਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਂਜੇ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਆਦਿ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਿੱਛੇ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਖਾਓ।"
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਦਾਰ੍ਘਾਨਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਬੁਭੁਜੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਰਾਮਸ੍ਯੋਪਸੇਵਿਨਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਦਤ੍ਵਾਥ ਤਾਂਬੂਲਂ ਕਪੀਂਦ੍ਰਾਦੀਨਭੋਜਯਤ੍ । ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਸਮਸ੍ਤੇषੁ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ 5.117.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂਬੂਲ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਵਾਨਰ ਆਦਿਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਖਾ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ, ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੈਠੇ ਰਹੇ।
ਦੀਨਾਂਧਕृਪਣਾਦੀਨਾਂ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਮृਗਸ੍ਯ ਚ । ਦਤ੍ਵਾਹਿ ਭੋਜਨਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਵਂਦਿਤੁਂ ਹਿ ਸਮਾਰਭਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਰੀਬ, ਅੰਨੇ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਂਧ੍ਯਾਜਪਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਨृਪਸ੍ਤਤਃ । ਸਿਂਹਾਸਨਗਤੋ ਰਾਮਃ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਦਿਭਿਃ
ਸਾਂਝ ਦੀ ਜਪ-ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਃ ਸਭਾਸ੍ਥਾਨਗਤੋ ਰੇਜੇ ਸ ਰਾਘਵਃ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਪਰੀਵਾਰੋ ਯਥਾ ਦੇਵਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਜੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਮਸ਼ੇषਂ ਚ ਕृਤਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਕੈਕਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸ ਰਾਘਵਃ
ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਲਏ। ਫਿਰ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਦੀਂਸ੍ਤਥਾਪਰਾਨ੍ । ਅਥ ਰਾਮਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜੀ ਵਾਲੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਵ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਹਿ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਚ ਵਿਸ੍ਮਰ ਰਾਘਵ । ਆਸ੍ਤੇ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਗਵਾਨਂਬਿਕਾਪਤਿਃ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਸਵੇਰੇ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਭੁੱਲੀਂ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਅੰਬਿਕਾ ਪਤੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਨ।
ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦਨੀਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਥ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਰਾਜਾ ਨਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਤੇ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਆਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਮਭਜਦ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਵਿਚਿਂਤਯਨ੍ । ऋषਯ ਊਚੁਃ - ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਗੁਰੋ ਰਾਮੋ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ । ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਤਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਫਿਰ ਆਪ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਮਨ ਵਿਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।"
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ਂਭੁਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਤਤੋ ਬਭਾषੇ ਰਾਮਃ ਕਥਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ । ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਜਾਤਾ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੋ ਮਹੇਸ਼ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਘੌਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ। ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।'"
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਅਥਪ੍ਰਸ਼੍ਨਸ਼ੇषਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਮੀਸ਼ਭਾषਿਤਂ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ । ਅਨ੍ਯਾਯੋਪਾਰ੍ਜਿਤਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਯ ਉਪਾਸਤੇ ਤੇ ਵ੍ਯਂਗਾ ਜਾਯਂਤੇ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਾਕੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਪਾਹਜ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।"
ਤਦ੍ਯਥਾਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰੂਪਕੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੇਨਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਸ਼ਂਕਰਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤੇਨੈਵ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਘਂਟਾਮੀਸ਼੍ਵਰਪ੍ਰੀਤਯੇ ਕृਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੂਪਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਨ ਕਮਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਘੰਟੀ ਬਣਾਈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਂਪਾਤਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਚੌਰ੍ਯ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤੈਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੰਪਾਤੀ ਸੀ, ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਮਿਲੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਾਵੁਭਾਵੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਮਮ੍ਰਤੁਃ ਗਤੌ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤੌ ਚ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੋਵੇਂ ਮਰ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭੋ ਰੂਪਕ ਅਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੇਨ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਭਵਤਾ ਪੂਜਾਕृਤਾ ਘਂਟਾਦਿਕਂ ਚ ਤੇਨ ਭਾਵੇਨ ਵ੍ਯਂਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੌਰਗਣੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਰੂਪਕਾ, ਤੂੰ ਜਿਹੜਾ ਪੂਜਾ ਲਈ ਘੰਟੀ ਆਦਿਕ ਸਮਾਨ ਅਨ੍ਹਿਆਏ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਅੰਗ-ਟੇੜਾ ਹੋ ਕੇ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ 'ਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ਿਵਪਦਵਚਨਾਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨਾਮਾਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨੇਨ ਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੇਤਾਵਤਾਦੇਵ ਤ੍ਵਯੇਸ਼੍ਵਰਪੂਜਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਤਾਂ ਘੰਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤੋ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਨਸ਼ਨਂ ਨਾਮਗਣਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਿਚਰਂਤਮਿਤ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼
ਹੁਣ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਟੋਲੇ ਸਮੇਤ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਭੁੱਖਾ ਫਿਰੇਗਾ, ਐਸਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤੌ ਚ ਤਥਾਭੂਤੌ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇऽਤਿष੍ਠਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਅਥੋਪਹਤਦ੍ਰਵ੍ਯਪੂਜਾਕਥਾਂ ਹਨੂਮਤੇ ਮਹੇਸ਼ਭਾषਿਤਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਾੜੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਘਵ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਚਰਿਤ੍ਰਮੇਕੈਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ
ਸੁਣ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਹਰ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਉਪਹਤਾਂਗਗਣਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਹਨੂਮਤ੍ਪृष੍ਟਃ ।। । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ੨੨੦ ਤਦੁਪਹਤਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਤੋ ਯ ਈਸ਼੍ਵਰੇऽਪਯਿष੍ਯਤਿ ਏਤਦੁਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋऽਤ ਸ਼ृਣੁਃ
ਮਾੜੇ ਅੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੀਏ, ਐਸਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ-
ਏष ਸਰ੍ਵਾਂਗਸ੍ਵੇਦਿਲਃ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸ੍ਵੇਦਿਲਃ ਸ੍ਵੇਦਾਰ੍ਦ੍ਰ ਵਸਨਃ ਸ੍ਵੇਦਸਂਪਾਦਿਤਾਲ੍ਪਪ੍ਰਵਾਹਸ਼ਰੀਰੋ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨਿਪਤਿਤਸ੍ਵੇਦਬਿਂਦੁਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਯੋਗ੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਸੀਨੇ-ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਧਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਨੱਕ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਛੂਹਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।