ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਮ੍ । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਵਰਂ ਵृਣੁ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੇਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੀਵ-ਨੈਣ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਇਹ ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਤਵਾਦੇਯਂ ਨ ਮੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚਿਰਾਯ ਵੈ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਨ ਯਾਚ੍ਯਂ ਮੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭੂਰਾਜ੍ਯਂ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
'ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਮੰਗ ਲੈ।' ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮ੍ਮਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭੁਂਜੇऽਹਂ ਸਾ ਸੀਤਾ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾ
'ਸਵਰਗ ਤਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਚਰਨ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀਤਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਵਸ਼ੀਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਵਨृਪਾਃ ਪ੍ਰਜਾਧਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਹਰ੍ष ਏਵ ਮਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਦਾਗਮਨਤੋऽਚ੍ਯੁਤ
'ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਲੋਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।'
ਤਥਾਪਿ ਵਰਯੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤ੍ਵਯਿ । ਤਥਾ ਮਮ ਗृਹੇ ਦੇਵ ਤ੍ਰਿਵਰ੍षਂ ਤਿष੍ਠ ਹੇ ਪ੍ਰਭੋ
'ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਇਕ ਹੀ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ— ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਸਦੀਵੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇ। ਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਵੱਸ ਜਾ।'
ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਮਸ੍ਤਧਰ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਰੂਪੇਣਾਨੇਨ ਸ਼ਂਕਰ । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਬਤਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਮ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਅਥਾਹ ਚਕ੍ਰੀ ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਮਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਮ੍ । ਵਰਂ ਵृਣੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਹਂ ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਫਿਰ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਰਾਜੀਵ-ਨੈਣ ਰਾਜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ— 'ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਸੋ ਮੰਗ।'
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਆਹ ਵਚਨਂ ਮਮ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਹਿ । ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਸ਼ਂਭੁਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨ੍ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਮੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਮਿਲਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕਿਂ ਚੈਕਂ ਵਰਯੇ ਵਿष੍ਣੋ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਭਵ । ਅਥਸੀ ਤਾਂ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਹਂ ਤਵਾਧੁਨਾ
'ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੀ।' ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।'
ਵਰਂ ਵृਣੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤਃ ਸੀਤਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍ । ਵਰੋ ਵृਤਃ ਪੁਰਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ਮੇ ਵਰੋਵਰਃ
'ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਰ ਮੰਗ ਲਿਆ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਯਦਿ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਥਾ ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਰਪੂਰੁषਾਤ੍ । ਸਂਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਭਵਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜ ਪ੍ਰਭੋ
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਖ ਵਲੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਮੁੜ ਲੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।'
ਅਥ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਦੇਵਤੋਤ੍ਤਮੌ । ਅਥਾਸੌ ਰਾਘਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਬਂਧੁਭਿਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਗੇ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰ।'
ਏਕਾਂਤਮਂਦਿਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਦੇਵ੍ਯਾਸਹਵਸਾਮਿਤੇ । ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਸ੍ਤਕਰਣਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਤਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
'ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿੱਜਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ।' ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਸੀ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਮਂਦਿਰੇ ਰਾਮ ਤਿष੍ਠਤਾਂ ਲੋਲੁਪੋ ਹਿ ਸਃ । ਅਥ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਹਾਗਾਰੇ ਪੀਠਾਢ੍ਯੇ ਬਹੁਭਾਜਨੇ
'ਇੱਕ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਰਾਮ ਰਹੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਸੀ।' ਫਿਰ, ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵੱਡੇ ਹਾਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੀਠ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਸਨ—
ਅਗ੍ਰੇ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨੁਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤਯੋਰ੍ਮੁਨਿਃ । ਅਪਰੇ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਵृਦ੍ਧਂ ਨृਪਾਸ੍ਤਥਾ
ਅੱਗੇ ਭਗਵਾਨ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਮੁਨੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇਪਣ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇषਾਮਭਿਮੁਖੋ ਰਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ । ਤਰੁਣੇ ਸਮਭਾਗੇ ਚ ਆਸਨੇ ਤਾਨਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਹਨੂਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਭृਤ੍ਯਾਨਾਹਰਾਮੋऽਨੁਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ । ਭਵਂਤਃ ਪਰਿਤਿष੍ਠਂਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਂਜੇ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਆਦਿ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਿੱਛੇ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਖਾਓ।"
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਦਾਰ੍ਘਾਨਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਬੁਭੁਜੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਰਾਮਸ੍ਯੋਪਸੇਵਿਨਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਦਤ੍ਵਾਥ ਤਾਂਬੂਲਂ ਕਪੀਂਦ੍ਰਾਦੀਨਭੋਜਯਤ੍ । ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਸਮਸ੍ਤੇषੁ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ 5.117.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂਬੂਲ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਵਾਨਰ ਆਦਿਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਖਾ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ, ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੈਠੇ ਰਹੇ।
ਦੀਨਾਂਧਕृਪਣਾਦੀਨਾਂ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਮृਗਸ੍ਯ ਚ । ਦਤ੍ਵਾਹਿ ਭੋਜਨਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਵਂਦਿਤੁਂ ਹਿ ਸਮਾਰਭਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਰੀਬ, ਅੰਨੇ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਂਧ੍ਯਾਜਪਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਨृਪਸ੍ਤਤਃ । ਸਿਂਹਾਸਨਗਤੋ ਰਾਮਃ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਦਿਭਿਃ
ਸਾਂਝ ਦੀ ਜਪ-ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਃ ਸਭਾਸ੍ਥਾਨਗਤੋ ਰੇਜੇ ਸ ਰਾਘਵਃ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਪਰੀਵਾਰੋ ਯਥਾ ਦੇਵਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਜੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਮਸ਼ੇषਂ ਚ ਕृਤਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਕੈਕਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸ ਰਾਘਵਃ
ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਲਏ। ਫਿਰ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਦੀਂਸ੍ਤਥਾਪਰਾਨ੍ । ਅਥ ਰਾਮਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜੀ ਵਾਲੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਵ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਹਿ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਚ ਵਿਸ੍ਮਰ ਰਾਘਵ । ਆਸ੍ਤੇ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਗਵਾਨਂਬਿਕਾਪਤਿਃ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਸਵੇਰੇ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਭੁੱਲੀਂ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਅੰਬਿਕਾ ਪਤੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਨ।
ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦਨੀਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਥ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਰਾਜਾ ਨਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਤੇ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਆਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਮਭਜਦ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਵਿਚਿਂਤਯਨ੍ । ऋषਯ ਊਚੁਃ - ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਗੁਰੋ ਰਾਮੋ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ । ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਤਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਫਿਰ ਆਪ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਮਨ ਵਿਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।"
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ਂਭੁਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਤਤੋ ਬਭਾषੇ ਰਾਮਃ ਕਥਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ । ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਜਾਤਾ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੋ ਮਹੇਸ਼ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਘੌਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ। ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।'"
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਅਥਪ੍ਰਸ਼੍ਨਸ਼ੇषਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਮੀਸ਼ਭਾषਿਤਂ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ । ਅਨ੍ਯਾਯੋਪਾਰ੍ਜਿਤਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਯ ਉਪਾਸਤੇ ਤੇ ਵ੍ਯਂਗਾ ਜਾਯਂਤੇ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਾਕੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਪਾਹਜ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।"
ਤਦ੍ਯਥਾਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰੂਪਕੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੇਨਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਸ਼ਂਕਰਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤੇਨੈਵ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਘਂਟਾਮੀਸ਼੍ਵਰਪ੍ਰੀਤਯੇ ਕृਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੂਪਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਨ ਕਮਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਘੰਟੀ ਬਣਾਈ।