ਅਥਾਤਿਥਿਃ ਸ੍ਵਗਣ੍ਡੂषਂ ਸੀਤਾਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਤ । ਸਾਲਂਕਾਰਾऽਮ੍ਬੁਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਲਯਦਥੋ ਸਤੀ
ਫਿਰ ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਲਾਲਾਸੁਪ੍ਰਚੁਰਂ ਮੁਖਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾ ਸਤੀ । ਪ੍ਰਮਮਾਰ੍ਜ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਨਾਸਾ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਣਮਤ੍ਯਜਤ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਾਰ ਤੇ ਕਫ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਧੋ ਕੇ ਨੱਕ ਦੀ ਮਲ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਚਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰੁਤ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਿਤ੍ਯਾਹ ਹਨੂਮਾਨਪ੍ਯਥਾऽਗਤਃ
ਸੋਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਉਠੋ।' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਉਠ ਸਕਦਾ,' ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਆ ਗਿਆ।
ਅਤਿਥਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੀਡਿਤੋऽਹਂ ਹਨੂਮਤਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵੋਦ੍ਧਰਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਾਤਿਤੋ ਵਾਨਰੇਣ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਜਾਂਬਵਾਨਥ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਲੋਮਾਂਗਂ ਮਮ ਵੈ ਮृਦੁ । ਮਯਾਥ ਧ੍ਰਿਯਸੇ ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਚ ਪੀਡਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਹਨ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁੱਕਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਂਬਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਲਂਬ੍ਯ ਚੋਦ੍ਧਰਤ੍ । ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਾਂਤਮਥਾਦਾਯ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਰਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਦ੍ਵਿਜੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਵਰ੍ਤਤ । ਦਤ੍ਤਾਸ਼ੀਰਪਿ ਵਿਪੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਦਤ੍ਵਾ ਤਾਂਬੂਲਮਗ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਨ ਪੱਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਦਾਵਲਂਬਕृਦ੍ਰਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਯਿ ਸੀਤੇऽਤਿਥੇਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਵਪੁਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਧੋਇਆ।'
ਜਂਘਾਯੁਗੇऽਤਿਥੇਰਸ੍ਯ ਮਲਂ ਚਾਸ੍ਯਂ ਮਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯ ਮੁਖਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਨ ਸਹਤੇ ਮਲਮ੍
ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਪੈਰ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਅਜੇ ਵੀ ਗੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੰਦਗੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸੀਤੋਵਾਚ- ਅਥ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਸਮ੍ਯਗਿਦਾਨੀਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਪੁਨਃ । ਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯ ਮਲਂ ਦੋषਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਮਮ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੈ।' ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਲ ਫਿਰ ਧੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਅਥ ਸੀਤਾ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਬਭੂਵ ਹ । ਆਹ ਰਾਮਂ ਚ ਸੀਤਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਰਮਕੋਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪਾਦੌ ਯੌ ਮਮ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੌ ਸੀਤਾ ਲਂਬਯੇਦਿਤਿ । ਭਵਾਨ੍ਕਰੌ ਚ ਭਰਤੋ ਮਮ ਵੀਜਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੁ
'ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਸੀਤਾ ਫੜੇ, ਰਾਜਾ; ਭਰਤ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬੀਜ ਦੇਵੇ।'
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਕੇਸ਼ਨਿਚਯ ਪ੍ਰਸਾਧਨਕਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਰੋਤੁ ਮੇ
'ਲਕਸ਼ਮਣ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰੇ; ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਲਾ ਕੇ ਮੇਰਾ ਕਫ਼ ਹਟਾਏ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਤੇ ਚਕ੍ਰੁਰਤਿਥੇਰਸ਼ੇषਮੁਦਿਤਂ ਤਥਾ । ਤਥਾਪੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਰਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਹਰ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨੁੱਖ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈਰਾਨ ਰਹੇ।
ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ ਚ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਸਭ੍ਰੂਭਂਗਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍ । ਮਨਸਾ ਚਾਪ੍ਯਭਾषੇਤਾਮਤਿਥਿਃਸ਼ਂਭੁਰੇਵ ਚ
ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਭੌਂਹ ਚੜਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਮਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਤਿਥਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਭੂ ਚ੍ਛਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਪੀਤਾਂਬਰਃ ਸਮਸ੍ਤਾਂਗਭੂषਿਤੋऽਤੀਵ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਮਹਿਮਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਯਃ ਪੁਰਾਰਾਧਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਭੂਤ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਜਿਸ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਣੈਣ ਪੂਰਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਫ਼ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਃ ਕਿਰੀਟੀਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ । ਆਲਂਬ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ ਪਾਣਿਮਾਤਿष੍ਠਤ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ। ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਰਾਮਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਲਕਾਂਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਦਂਡਵਨ੍ਨਿਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਮਾਨਂਦਪ੍ਲਾਵਿਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨਮਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸ਼ਿਵ ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮਾਲਿਂਗ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਸੁੰਘਿਆ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਮ੍ । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਵਰਂ ਵृਣੁ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੇਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੀਵ-ਨੈਣ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਇਹ ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਤਵਾਦੇਯਂ ਨ ਮੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚਿਰਾਯ ਵੈ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਨ ਯਾਚ੍ਯਂ ਮੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭੂਰਾਜ੍ਯਂ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
'ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਮੰਗ ਲੈ।' ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮ੍ਮਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭੁਂਜੇऽਹਂ ਸਾ ਸੀਤਾ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾ
'ਸਵਰਗ ਤਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਚਰਨ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀਤਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਵਸ਼ੀਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਵਨृਪਾਃ ਪ੍ਰਜਾਧਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਹਰ੍ष ਏਵ ਮਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਦਾਗਮਨਤੋऽਚ੍ਯੁਤ
'ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਲੋਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।'
ਤਥਾਪਿ ਵਰਯੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤ੍ਵਯਿ । ਤਥਾ ਮਮ ਗृਹੇ ਦੇਵ ਤ੍ਰਿਵਰ੍षਂ ਤਿष੍ਠ ਹੇ ਪ੍ਰਭੋ
'ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਇਕ ਹੀ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ— ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਸਦੀਵੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇ। ਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਵੱਸ ਜਾ।'
ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਮਸ੍ਤਧਰ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਰੂਪੇਣਾਨੇਨ ਸ਼ਂਕਰ । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਬਤਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਮ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਅਥਾਹ ਚਕ੍ਰੀ ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਮਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਮ੍ । ਵਰਂ ਵृਣੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਹਂ ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਫਿਰ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਰਾਜੀਵ-ਨੈਣ ਰਾਜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ— 'ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਸੋ ਮੰਗ।'
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਆਹ ਵਚਨਂ ਮਮ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਹਿ । ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਸ਼ਂਭੁਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨ੍ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਮੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਮਿਲਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕਿਂ ਚੈਕਂ ਵਰਯੇ ਵਿष੍ਣੋ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਭਵ । ਅਥਸੀ ਤਾਂ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਹਂ ਤਵਾਧੁਨਾ
'ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੀ।' ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।'
ਵਰਂ ਵृਣੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤਃ ਸੀਤਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍ । ਵਰੋ ਵृਤਃ ਪੁਰਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ਮੇ ਵਰੋਵਰਃ
'ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਰ ਮੰਗ ਲਿਆ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।'