ਅਥ ਰਾਮਃ ਕਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਨੋਤ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਹਨੂਮਾਨਥ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਬਲਵਤ੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਰੇਣ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵਮ੍ । ਆਚਕਰ੍ष ਕਪੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸਾਕ੍ਰੋਸ਼ਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰ ਉਠਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਛਿਦ੍ਯਤੇ ਮੇ ਕਰੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮੁਤ੍ਥਾਪਯ ਤਤੋऽਨ੍ਯਤਃ । ਲਾਂਗੂਲੇਨ ਸਪੀਠਂ ਤਮਾਵृਤ੍ਯਾऽਮਸ੍ਤਕਂ ਬਲਾਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਠਾ।' ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨਾਲ, ਪੀੜ੍ਹੀ ਸਮੇਤ, ਉਸਨੂੰ ਸਿਰ ਤੱਕ ਢੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਅਥਾਧਾਵਤ੍ਤਤਃ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤੁ ਨ ਚਚਾਲ ਹ । ਅਥ ਵਾਨਰਵੀਰਸ੍ਤੁ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕृਨ੍ਤਤਾਂ ਮਹੀਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੌੜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਿਆ।
ਪਾਦੌ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਦृਢੌ ਦ੍ਵਿਜਮੂਰ੍ਧਾਨਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ । ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਮਭਵਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਹਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਘਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸਹ ਵृਦ੍ਧਦ੍ਵਿਜਃ ਸੋऽਥ ਹਨੂਮਾਨ੍ਬਹਿਰਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਪੀਠੇ ਚ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਕृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ ਬੁੱਢੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਜਲਮਾਦਾਯ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ਮृਣ੍ਮਯੇ ਘਟੇ । ਆਹ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਜਲਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾऽਦੇਯਂ ਸਭਾਜਨਮ੍
ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭਾਂਡਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।'
ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਦਙ੍ਗਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਜਲਦੋ ਭਵੇਤ੍ । ਜਾਮ੍ਬਵਾਨਾਹ ਤਂ ਰਾਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਕ੍ਤਮਸ਼ੇषਤਃ
ਸੀਤਾ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਧੋਵੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਪਾਣੀ ਦੇਵੇ। ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨੇ ਰਾਮੋ ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ਾਨੁਜਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਜਲਮਾਦਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਙ੍ਗਕ੍ਸ਼ਾਲਨੇ ਤਥਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧੋਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਧੋਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਲਯਦਸ਼ੇषਾਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਮਿਵ ਭੂਭੁਜਃ । ਅਥ ਰਾਮੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ
ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਇਮਾਰਤ ਵਾਂਗ ਧੋ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਤਿਥਿਃ ਸ੍ਵਗਣ੍ਡੂषਂ ਸੀਤਾਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਤ । ਸਾਲਂਕਾਰਾऽਮ੍ਬੁਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਲਯਦਥੋ ਸਤੀ
ਫਿਰ ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਲਾਲਾਸੁਪ੍ਰਚੁਰਂ ਮੁਖਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾ ਸਤੀ । ਪ੍ਰਮਮਾਰ੍ਜ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਨਾਸਾ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਣਮਤ੍ਯਜਤ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਾਰ ਤੇ ਕਫ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਧੋ ਕੇ ਨੱਕ ਦੀ ਮਲ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਚਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰੁਤ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਿਤ੍ਯਾਹ ਹਨੂਮਾਨਪ੍ਯਥਾऽਗਤਃ
ਸੋਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਉਠੋ।' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਉਠ ਸਕਦਾ,' ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਆ ਗਿਆ।
ਅਤਿਥਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੀਡਿਤੋऽਹਂ ਹਨੂਮਤਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵੋਦ੍ਧਰਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਾਤਿਤੋ ਵਾਨਰੇਣ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਜਾਂਬਵਾਨਥ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਲੋਮਾਂਗਂ ਮਮ ਵੈ ਮृਦੁ । ਮਯਾਥ ਧ੍ਰਿਯਸੇ ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਚ ਪੀਡਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਹਨ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁੱਕਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਂਬਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਲਂਬ੍ਯ ਚੋਦ੍ਧਰਤ੍ । ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਾਂਤਮਥਾਦਾਯ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਰਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਦ੍ਵਿਜੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਵਰ੍ਤਤ । ਦਤ੍ਤਾਸ਼ੀਰਪਿ ਵਿਪੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਦਤ੍ਵਾ ਤਾਂਬੂਲਮਗ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਨ ਪੱਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਦਾਵਲਂਬਕृਦ੍ਰਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਯਿ ਸੀਤੇऽਤਿਥੇਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਵਪੁਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਧੋਇਆ।'
ਜਂਘਾਯੁਗੇऽਤਿਥੇਰਸ੍ਯ ਮਲਂ ਚਾਸ੍ਯਂ ਮਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯ ਮੁਖਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਨ ਸਹਤੇ ਮਲਮ੍
ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਪੈਰ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਅਜੇ ਵੀ ਗੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੰਦਗੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸੀਤੋਵਾਚ- ਅਥ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਸਮ੍ਯਗਿਦਾਨੀਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਪੁਨਃ । ਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯ ਮਲਂ ਦੋषਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਮਮ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੈ।' ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਲ ਫਿਰ ਧੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਅਥ ਸੀਤਾ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਬਭੂਵ ਹ । ਆਹ ਰਾਮਂ ਚ ਸੀਤਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਰਮਕੋਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪਾਦੌ ਯੌ ਮਮ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੌ ਸੀਤਾ ਲਂਬਯੇਦਿਤਿ । ਭਵਾਨ੍ਕਰੌ ਚ ਭਰਤੋ ਮਮ ਵੀਜਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੁ
'ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਸੀਤਾ ਫੜੇ, ਰਾਜਾ; ਭਰਤ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬੀਜ ਦੇਵੇ।'
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਕੇਸ਼ਨਿਚਯ ਪ੍ਰਸਾਧਨਕਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਰੋਤੁ ਮੇ
'ਲਕਸ਼ਮਣ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰੇ; ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਲਾ ਕੇ ਮੇਰਾ ਕਫ਼ ਹਟਾਏ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਤੇ ਚਕ੍ਰੁਰਤਿਥੇਰਸ਼ੇषਮੁਦਿਤਂ ਤਥਾ । ਤਥਾਪੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਰਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਹਰ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨੁੱਖ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈਰਾਨ ਰਹੇ।
ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ ਚ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਸਭ੍ਰੂਭਂਗਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍ । ਮਨਸਾ ਚਾਪ੍ਯਭਾषੇਤਾਮਤਿਥਿਃਸ਼ਂਭੁਰੇਵ ਚ
ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਭੌਂਹ ਚੜਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਮਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਤਿਥਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਭੂ ਚ੍ਛਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਪੀਤਾਂਬਰਃ ਸਮਸ੍ਤਾਂਗਭੂषਿਤੋऽਤੀਵ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਮਹਿਮਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਯਃ ਪੁਰਾਰਾਧਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਭੂਤ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਜਿਸ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਣੈਣ ਪੂਰਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਫ਼ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਃ ਕਿਰੀਟੀਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ । ਆਲਂਬ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ ਪਾਣਿਮਾਤਿष੍ਠਤ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ। ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਰਾਮਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਲਕਾਂਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਦਂਡਵਨ੍ਨਿਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਮਾਨਂਦਪ੍ਲਾਵਿਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨਮਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸ਼ਿਵ ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮਾਲਿਂਗ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਸੁੰਘਿਆ।