ਅਨ੍ਨਪੂਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਭਵਾਨ੍ਯੇਵੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ । ਸਾ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਤੂੰ ਅੰਨਪੂਰਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।' ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।'
ਅਥੋਮਾ ਕਾਂਸ੍ਯਮਾਦਾਯ ਭਿਸ੍ਸਾਪੂਰ੍ਣਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਰ੍ਵ੍ਯਾ ਸਮਾਦਾਯ ਪਾਯਸਂ ਗਨ੍ਧਕਾਨ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਮਾਂ ਨੇ ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਰਛੀ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਖੀਰ ਪਰੋਸੀ।
ਅਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਮਿਦਂ ਭੂਯਾਦਿਤਿ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤੁ ਪਾਯਸਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਸਾऽਦਦਾਤ੍ਸਤ੍ਕृਤਂ ਮੁਦਾ
'ਇਹ ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ,' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਖੀਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਸਸ਼ਿਰਃ ਕਮ੍ਪਮਾਨਸ੍ਤੁ ਊਰ੍ਧ੍ਵਦृष੍ਟਿਰਥਾਭਵਤ੍ । ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਕਰਸ਼੍ਚਾऽਸੀਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਯਸਂ ਕਰੇ
ਉਹ ਸਿਰ ਕੰਪਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾ ਕੇ ਖੀਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲੀ।
ਦੀਯਤਾਂ ਪਾਯਸਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਸੁष੍ਠੁ ਪਕ੍ਵਮਿਦਂ ਤੁ ਕਿਮ੍ । ਸ਼ਂਭੁਪਤ੍ਨੀ ਬਭਾषੇ ਤਂ ਕਰੇ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤੋ ਦਦੇ
'ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਖੀਰ ਦੇਵੋ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ ਖਾ ਲੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਨਃ ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮਥ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਰਯਦਥੇਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਵੀ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰਤਲੇ ਦੇਵੀ ਪਾਯਸਂ ਦਤ੍ਤਵਤ੍ਯੁਤ । ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪਕ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਦਾਤ੍ਸਤੀ
ਉਸ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੀਰ ਦਿੱਤੀ; ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਤੇ ਅਮਰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਪਾਣਿਦ੍ਵਯਗਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਪਾਯਸਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰਾਨ੍ਤਰਮਥੋ ਪ੍ਰਾਸਾਰਯਤ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਖੀਰ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾਏ।
ਉਵਾਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਸੂਪਘृਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਦੇਵੀ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਦਾਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਸ਼ਂਭੁਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਭੋਜਨ ਚੰਗੀ ਦਾਲ ਤੇ ਘਿਉ ਸਮੇਤ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਤਦ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਯਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਕਰਾਨ੍ਤਰਮਥੋਸृष੍ਟਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਂਦਾ।
ਏਵਂ ਕਰਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਰਰਾਮ ਹ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੇਹਿ ਗਣ੍ਡੂषਵਾਰਿ ਮੇ । ਤਰ੍ਪਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਰਾਮੇਣ ਨ ਸੀਤਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹ ਠਹਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਮੁੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ। ਭਲੇ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿ ਰਾਮ ਜਾਂ ਸੀਤਾ ਕਰਕੇ।'
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਰਾਮੇਣ ਸੀਤਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਚ । ਇਤਃ ਪਰਂ ਹਿ ਕਿਂ ਦੇਯਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਮ ਤੇ ਸੀਤਾ ਵਲੋਂ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਾ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਬਾਕੀ ਹੈ ਤਾਂ ਦੱਸ, ਕੋਈ ਘਾਟ ਰਹਿ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਗਈ?'
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਤृਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਚ ਮੇ ਦੇਯਮਧਿਕਂ ਚ ਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨਤਃ ਕਰਗਤਂ ਨ ਪਪਾਤ ਕਥਂਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨੀ ਜੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕਦੇ ਡਿੱਗਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਨਿषਣ੍ਣੋ ਹਿ ਚਿਰਂ ਦਧ੍ਯੌ ਕਥਂ ਮੇ ਕੇਵਲਃ ਕਰਃ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਯੈ ਕृਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਕਰ੍ਮਣੇ ਮਮ
ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬੈਠਾ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਸਿਰਫ ਹੱਥ ਹੀ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਗਿਆ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਤਾਂ ਖਾਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਲਈ ਨਹੀਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਕृਤੇਰੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਿਕ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੋऽਤਿਥਿਰਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਣ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ । ਤृਪ੍ਤਾਨਥ ਦ੍ਵਿਜਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਘਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ,
ਦਰ੍ਵੀਕਰੋऽਥ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਥ ਇਤਿ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਿਕੀਰ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਚਮਚ ਫੜ ਕੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਰੱਜ ਗਏ ਹੋ?' ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਰੱਜ ਗਏ ਹਾਂ,' ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾਮ੍ਯਾਭਿਮੁਖਃ ਸਂਨਿਧੌ ਪਿਣ੍ਡਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਗਣ੍ਡੂषਮਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮੁੰਹ ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਰੱਖੇ।
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਪਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਤੇ ਗਣ੍ਡੂषਮਕੁਰ੍ਵਤ । ਗृਹਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਵਤਿਥਿਂ ਵਿਨਾ 5.117.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁੰਹ ਧੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਆਹਾਤਿਥਿਰ੍ਬਹਿਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾऽਚਮਨਂ ਵਿਟ੍ਪਤੇ । ਉਤ੍ਥਾਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਕਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਰਾਘਵ
ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਠ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਰਾਘਵ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ।'
ਅਥ ਰਾਮਃ ਕਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਨੋਤ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਹਨੂਮਾਨਥ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਬਲਵਤ੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਰੇਣ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵਮ੍ । ਆਚਕਰ੍ष ਕਪੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸਾਕ੍ਰੋਸ਼ਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰ ਉਠਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਛਿਦ੍ਯਤੇ ਮੇ ਕਰੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮੁਤ੍ਥਾਪਯ ਤਤੋऽਨ੍ਯਤਃ । ਲਾਂਗੂਲੇਨ ਸਪੀਠਂ ਤਮਾਵृਤ੍ਯਾऽਮਸ੍ਤਕਂ ਬਲਾਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਠਾ।' ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨਾਲ, ਪੀੜ੍ਹੀ ਸਮੇਤ, ਉਸਨੂੰ ਸਿਰ ਤੱਕ ਢੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਅਥਾਧਾਵਤ੍ਤਤਃ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤੁ ਨ ਚਚਾਲ ਹ । ਅਥ ਵਾਨਰਵੀਰਸ੍ਤੁ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕृਨ੍ਤਤਾਂ ਮਹੀਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੌੜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਿਆ।
ਪਾਦੌ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਦृਢੌ ਦ੍ਵਿਜਮੂਰ੍ਧਾਨਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ । ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਮਭਵਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਹਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਘਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸਹ ਵृਦ੍ਧਦ੍ਵਿਜਃ ਸੋऽਥ ਹਨੂਮਾਨ੍ਬਹਿਰਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਪੀਠੇ ਚ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਕृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ ਬੁੱਢੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਜਲਮਾਦਾਯ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ਮृਣ੍ਮਯੇ ਘਟੇ । ਆਹ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਜਲਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾऽਦੇਯਂ ਸਭਾਜਨਮ੍
ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭਾਂਡਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।'
ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਦਙ੍ਗਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਜਲਦੋ ਭਵੇਤ੍ । ਜਾਮ੍ਬਵਾਨਾਹ ਤਂ ਰਾਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਕ੍ਤਮਸ਼ੇषਤਃ
ਸੀਤਾ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਧੋਵੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਪਾਣੀ ਦੇਵੇ। ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨੇ ਰਾਮੋ ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ਾਨੁਜਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਜਲਮਾਦਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਙ੍ਗਕ੍ਸ਼ਾਲਨੇ ਤਥਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧੋਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਧੋਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਲਯਦਸ਼ੇषਾਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਮਿਵ ਭੂਭੁਜਃ । ਅਥ ਰਾਮੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ
ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਇਮਾਰਤ ਵਾਂਗ ਧੋ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।