ਤ੍ਯਜਾਵਿਵੇਕਤਾਂ ਸਰ੍ਪ ਨਰਕਕ੍ਲੇਸ਼ਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਆਵਾਂ ਸਂਖਾਦ੍ਯ ਭਵਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਖਂ ਕਿਯਤ੍
'ਸੱਪ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਨਰਕ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਖਾ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਆਵਯੋਰ੍ਹृਦਯੇ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਵਾਪਿ ਹृਦਯੇ ਹਰਿਃ । ਅਤਏਵ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾ ਕਾ ਭੁਜਂਗਮ
'ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਰੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸੱਪ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਦਾਪਿ ਚ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਪਿ ਚ ਤਦ੍ਧਿਂਸਾਂ ਵਿਦਧਾਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਿਃ
'ਸਿਆਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇਕਰ ਹਾਨੀ ਹੋ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਮ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਆਯੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਪਦਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਾਂਸਿ ਚ । ਹਿਂਸਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਹਰੇਦ੍ਦੁष੍ਟੋ ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
'ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਤੇ ਇਜ਼ਤ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਹਾਨੀ ਕਰਕੇ ਖੋ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।'
ਕਿਂ ਜਪੈਃ ਕਿਂ ਤਪੋਭਿਰ੍ਵਾ ਕਿਂ ਦਾਨੈਃ ਕਿਮੁ ਚਾਧ੍ਵਰੈਃ । ਹਿਂਸੇਤਿ ਵਰ੍ਣਦ੍ਵਿਤਯਂ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਹृਦਯੇ ਸਦਾ
'ਜਪ, ਤਪ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਯਜਨ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ "ਹਾਨੀ" ਦੇ ਦੋ ਅੱਖਰ ਹਨ।'
ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ ਏਵ ਹਰਿਹਿਂਸਕਃ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕਮਲਾਪਤਿਃ
'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਧਾ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਸਂਸਾਰਕੌਤੁਕਾਗਾਰੇ ਕ੍ਰੀਡੇਚ੍ਛਿਸ਼ੁਰਿਵ ਸ੍ਵਯਮ੍
'ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੰਗਮੰਚ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਨਿਲਯਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਤੋ ਹਿਂਸਾਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
'ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਪਰਪ੍ਰਾਣਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਚਾਤ੍ਮਤੁष੍ਟਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤੇ
ਦੂਜੇ ਦੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁष੍ਟਿਰਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਚਰਿਤ੍ਰਮੇਤਲ੍ਲੋਕਾਨਾਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵਿਵਹਾਰ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਤृਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪਰਂ ਹਤ੍ਵਾਤਿਯਤ੍ਨਤਃ । ਧੀਮਾਨ੍ਨਾਤ੍ਮਪਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਹਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰਸੌਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿ ਚੇਤਸਿ ਭਾਵਯੇਤ੍ । ਪਰਦੁਃਖੇਨ ਯੋ ਦੁਃਖੀ ਸੁਖੀ ਯਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚੋ, 'ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ'; ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸੁਖਂ ਨॄਣਾਂ ਮੋਹਵਂਚਿਤਚੇਤਸਾਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਹਰੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ।
ਪਰਹਿਂਸਾਵਿਧਾਨੇਨ ਸੁਖਂ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਜਂਗਮ । ਸੁਖਾਨਿ ਵਾਪਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਦੀਯਂਤੇ ਯਾਨਿ ਜਂਤਵੇ
ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੱਪ, ਜਾਂ ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਤਾਨਿ ਸ੍ਮ ਲਭਂਤੇ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿਂਸਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੁਜਂਗਮ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਸੱਪ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।
ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਗਚ੍ਛਾਵਃ ਪਾਰਂ ਦੁਃਖਮਹੋਦਧੇਃ । ਸਰ੍ਪ ਉਵਾਚ- ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਹਿਂਸਾਯਾਂ ਨੂਨਂ ਮੇ ਨਾਤਿਪਾਤਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਂ, ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ; ਸੱਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ—
ਤਦਾ ਕਥਮਹੋ ਸृष੍ਟੈ ਵੇਧਸਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਕੌ । ਪਰਹਿਂਸਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
ਤਾਂ ਫਿਰ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਏ? ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਿਂਤੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇषੁ ਹਿਂਸਾ ਸਂਭਾਵ੍ਯਤੇ ਨਹਿ । ਨਾਰਾਯਣੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਸਭ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਹਿੰਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਨਾਰਾਇਣ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਕਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸਸਰ੍ਜ ਹ । ਸृਜਤਿ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਤ੍ਤਿ ਸृष੍ਟਿਰੇਵਂਵਿਧਾ ਹਰੇਃ । ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਕਿਂ ਯੁਵਾਂ ਹਂਤੁਂ ਕਾਲਰੂਪੀ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਿਃ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਇੰਝ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹਾਂ—ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕਾਰ੍ਯੇਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਯੁਵਾਂ ਸਸਰ੍ਜ ਯੋ ਦੇਵੋ ਯਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵਾਂ ਸਦਾ
ਹੁਣ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਰੂਪੀ ਸ ਏਵਾਦ੍ਯ ਹਂਤਿ ਹੇਤੁਂ ਵਿਧਾਯ ਮਾਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਭੁਜਂਗੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤੌ ਚ ਦਂਪਤੀ
ਉਹੀ, ਹੁਣ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਬਣਾਕੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਉਸ ਸੱਪ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾ ਗਂਗੇਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤੌ ਮਹਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਥਿ । ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਪਾਦੇਪਾਦੇ ਜਨਾਵਿਮੌ
‘ਗੰਗਾ! ਗੰਗਾ!’ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵੱਡੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ; ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ, ਇਹ ਦੋ ਲੋਕ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਖ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਂਤੌ ਮਹਾਫਲਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਬਹ੍ਵਸ਼੍ਵਮੇਧਧਾਰਿਣੌ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਨਾਮਕ ਯਜਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਏਤਯੋਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰਹਂ ਯਤਃ । ਨਿਜਾਧਿਕਾਰੇਣੈਵਾਨ੍ਯਮਵਲਂਬ੍ਯ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਹਸ੍ਤਃ ਪਾਦਚਾਰੀ ਵृਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਮਾਯਯੌ । ਅਥ ਰਮ੍ਭੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਚੈਵ ਸੁਂਦਰ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਅਰਘ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਰੰਭਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ, ਖੁਸ਼ عورتਾਂ—
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨਿਜਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਾਃ । ਅਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਸਜ੍ਞੋऽਤ੍ਯਂਤਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ; ‘ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰਸ ਦਾ ਜਾਣੂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ।’
ਆਯਾਤੋऽਮੁਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਵਸ਼ਂ ਸੇਵਿਤੈਃ ਸ੍ਵਕੈਃ । ਕਾਚਿਤ੍ਕਾਂਚਿਦ੍ਵਦਤ੍ਯੇਤਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਸਕਲਾਂ ਕਲਾਮ੍
‘ਇਹ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੌਸ਼ਲ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲਵਾਂਗੀ।’ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, ‘ਮੈਂ ਹਰ ਕਲਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।’
ਅਤਏਵ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਂਤਾਹਮਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਕਾਚਿਤ੍ਕਾਂਚਿਦਿਤਿ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਿ ਵਸ਼ੋ ਮਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਉਹ ਚਾਹੇ 'ਇਹ ਜਾਂ ਉਹ' ਕਹੇ, ਇੰਦਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਸ਼ਗੋ ਭੂਪਾਲੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ?