ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦਤਿਥਯੇ ਤਤਃ । ਦੇਵਤਾਭ੍ਯ ਇਤਿ ਮੁਖਾਨੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯਾऽਪੋਸ਼ਨਂ ਦਦੇਤ੍
ਫਿਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਆਤਿਥੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ। 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪਾਵੇ।
ਤ੍ਰਿਰ੍ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀਮੁਪਵੀਤੀ ਪੁਰੋਮੁਖਃ । ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਮਧੁਤ੍ਰਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਸੂਤ ਸੱਜਾ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਖੱਬਾ ਮੋਢਾ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਮਧੁਰ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੇ।
ਭੁਞ੍ਜਧ੍ਵਮਿਤਿ ਤਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਞ੍ਜਾਨੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ । ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਮਨ੍ਤ੍ਰਪਠਨਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿ ਦਾਪਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਖਾਓ' ਆਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਸ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਵਾਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਦਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਯੋऽਤਿਥਿਸ੍ਤਦਿਦਂ ਤਥਾ । ਕृਤਵਾਨ੍ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਸ਼ੇषਂ ਚ ਗ੍ਰਾਸੇਨੈਕੇਨ ਚਾਗ੍ਰਸਤ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਹੁਤੀਨਾਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਪਿਆ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਇਕ ਹੀ ਗੱਲੀ ਵਿਚ ਖਾ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਹੋਮ ਲਈ ਹੋਰ ਪੂਰਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆਓ।'
ਏਤਾਵਦ੍ਦਾਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕ੍ਰਿਯੋਦ੍ਯਤਃ । ਮਮੈਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਤ੍ਵਮਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਾਮ ਕਿਂ ਵृਥਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਇਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਬਹੂਨਾਂ ਭੋਜਨਂ ਦਾਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਮ ਕਿਂ ਵृਥਾ । ਸਹਸਾ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨ ਸਮਾਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਜੇ ਤੂੰ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤਾਂ ਵਿਅਰਥ ਜਤਨ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਜਲਦੀ-ਬਾਜੀ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਨਾਲਂ ਪ੍ਰਾਣਾਹੁਤਿਰ੍ਮਮ । ਕਥਂ ਮੇ ਦੀਯਤੇ ਭੁਕ੍ਤਿਃ ਕਥਮੇषਾਂ ਤਥਾ ਵਦ
ਤੂੰ ਜੋ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਣ-ਹੋਮਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਕਿਵੇਂ? ਇਹ ਦੱਸ।
ਰਾਮਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੀਰੋ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਦੀਰ੍ਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਰਾਮਾ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾ ਲੈ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਵੇषਯ । ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਾਤਾ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਉਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।'
ਅਨ੍ਨਪੂਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਭਵਾਨ੍ਯੇਵੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ । ਸਾ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਤੂੰ ਅੰਨਪੂਰਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।' ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।'
ਅਥੋਮਾ ਕਾਂਸ੍ਯਮਾਦਾਯ ਭਿਸ੍ਸਾਪੂਰ੍ਣਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਰ੍ਵ੍ਯਾ ਸਮਾਦਾਯ ਪਾਯਸਂ ਗਨ੍ਧਕਾਨ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਮਾਂ ਨੇ ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਰਛੀ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਖੀਰ ਪਰੋਸੀ।
ਅਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਮਿਦਂ ਭੂਯਾਦਿਤਿ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤੁ ਪਾਯਸਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਸਾऽਦਦਾਤ੍ਸਤ੍ਕृਤਂ ਮੁਦਾ
'ਇਹ ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ,' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਖੀਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਸਸ਼ਿਰਃ ਕਮ੍ਪਮਾਨਸ੍ਤੁ ਊਰ੍ਧ੍ਵਦृष੍ਟਿਰਥਾਭਵਤ੍ । ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਕਰਸ਼੍ਚਾऽਸੀਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਯਸਂ ਕਰੇ
ਉਹ ਸਿਰ ਕੰਪਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾ ਕੇ ਖੀਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲੀ।
ਦੀਯਤਾਂ ਪਾਯਸਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਸੁष੍ਠੁ ਪਕ੍ਵਮਿਦਂ ਤੁ ਕਿਮ੍ । ਸ਼ਂਭੁਪਤ੍ਨੀ ਬਭਾषੇ ਤਂ ਕਰੇ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤੋ ਦਦੇ
'ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਖੀਰ ਦੇਵੋ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ ਖਾ ਲੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਨਃ ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮਥ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਰਯਦਥੇਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਵੀ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰਤਲੇ ਦੇਵੀ ਪਾਯਸਂ ਦਤ੍ਤਵਤ੍ਯੁਤ । ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪਕ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਦਾਤ੍ਸਤੀ
ਉਸ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੀਰ ਦਿੱਤੀ; ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਤੇ ਅਮਰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਪਾਣਿਦ੍ਵਯਗਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਪਾਯਸਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰਾਨ੍ਤਰਮਥੋ ਪ੍ਰਾਸਾਰਯਤ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਖੀਰ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾਏ।
ਉਵਾਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਸੂਪਘृਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਦੇਵੀ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਦਾਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਸ਼ਂਭੁਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਭੋਜਨ ਚੰਗੀ ਦਾਲ ਤੇ ਘਿਉ ਸਮੇਤ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਤਦ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਯਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਕਰਾਨ੍ਤਰਮਥੋਸृष੍ਟਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਂਦਾ।
ਏਵਂ ਕਰਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਰਰਾਮ ਹ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੇਹਿ ਗਣ੍ਡੂषਵਾਰਿ ਮੇ । ਤਰ੍ਪਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਰਾਮੇਣ ਨ ਸੀਤਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹ ਠਹਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਮੁੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ। ਭਲੇ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿ ਰਾਮ ਜਾਂ ਸੀਤਾ ਕਰਕੇ।'
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਰਾਮੇਣ ਸੀਤਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਚ । ਇਤਃ ਪਰਂ ਹਿ ਕਿਂ ਦੇਯਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਮ ਤੇ ਸੀਤਾ ਵਲੋਂ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਾ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਬਾਕੀ ਹੈ ਤਾਂ ਦੱਸ, ਕੋਈ ਘਾਟ ਰਹਿ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਗਈ?'
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਤृਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਚ ਮੇ ਦੇਯਮਧਿਕਂ ਚ ਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨਤਃ ਕਰਗਤਂ ਨ ਪਪਾਤ ਕਥਂਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨੀ ਜੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕਦੇ ਡਿੱਗਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਨਿषਣ੍ਣੋ ਹਿ ਚਿਰਂ ਦਧ੍ਯੌ ਕਥਂ ਮੇ ਕੇਵਲਃ ਕਰਃ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਯੈ ਕृਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਕਰ੍ਮਣੇ ਮਮ
ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬੈਠਾ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਸਿਰਫ ਹੱਥ ਹੀ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਗਿਆ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਤਾਂ ਖਾਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਲਈ ਨਹੀਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਕृਤੇਰੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਿਕ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੋऽਤਿਥਿਰਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਣ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ । ਤृਪ੍ਤਾਨਥ ਦ੍ਵਿਜਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਘਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ,
ਦਰ੍ਵੀਕਰੋऽਥ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਥ ਇਤਿ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਿਕੀਰ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਚਮਚ ਫੜ ਕੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਰੱਜ ਗਏ ਹੋ?' ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਰੱਜ ਗਏ ਹਾਂ,' ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾਮ੍ਯਾਭਿਮੁਖਃ ਸਂਨਿਧੌ ਪਿਣ੍ਡਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਗਣ੍ਡੂषਮਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮੁੰਹ ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਰੱਖੇ।
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਪਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਤੇ ਗਣ੍ਡੂषਮਕੁਰ੍ਵਤ । ਗृਹਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਵਤਿਥਿਂ ਵਿਨਾ 5.117.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁੰਹ ਧੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਆਹਾਤਿਥਿਰ੍ਬਹਿਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾऽਚਮਨਂ ਵਿਟ੍ਪਤੇ । ਉਤ੍ਥਾਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਕਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਰਾਘਵ
ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਠ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਰਾਘਵ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ।'