ਯਮਾਯਾਙ੍ਗਿਰਸੇ ਪਿਤृਮਤੇ ਸ੍ਵਧਾ ਨਮ ਇਤਿ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਮਾਹੁਤਿਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਚਾਭਿਘਾਰ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਤਂ ਤਤਃ
ਯਮ, ਅੰਗਿਰਸ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ 'ਸਵਧਾ, ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਦੂਜੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਵੇ; ਫਿਰ ਅਭਿਘਾਰ ਕਰਕੇ ਕੱਚਾ ਚੌਲ ਪਾਵੇ।
ਅਗ੍ਨਯੇ ਕਵ੍ਯਵਾਹਨਾਯ ਸ੍ਵਧਾ ਨਮਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਹੁਤ੍ਵਾऽਪਸਵ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰਿਵਿष੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਵਿਆ-ਵਾਹਨ ਅਗਨਿ ਨੂੰ 'ਸਵਧਾ, ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਪਾਵੇ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਤ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਪਰੋਸ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਮੇਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤਤੋऽਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਪਾਤਯੇਤ੍ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰਕੇ । ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰਮਤਃ ਸ਼ੇषਂ ਦਰ੍ਵੀਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉ। ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਚਮਚ ਨੂੰ ਧੋ ਲਵੋ।
ਮੇਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਤਤਃ ਪਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਸ੍ਤਰੇਤ੍ । ਪਾਤ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਭਾਗੇ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਛਿੜਕਣ ਦੀ ਅੱਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਭਾਂਡੇ ਸਜਾਓ। ਫਿਰ, ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਭੋਜਨ ਤੁਰੰਤ ਪਾਉ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਭੋਜ੍ਯਸ਼ਾਕਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਸ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਅਥਾਤਿਥਿਰ੍ਮਹਾਵृਦ੍ਧੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਚੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਬਜੀਆਂ ਦੇਣ। ਫਿਰ, ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਾਂ-ਵਰਿਦ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਆਤਿਥੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਰਾਘਵਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ । ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਵਰ੍ਤਤੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਵਾ ਤਵਾऽਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਲਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖਾਵਾਂਗਾ।'
ਰਾਮੋ ਬਭਾषੇ ਵਚਨਂ ਵਿਲਮ੍ਬਯ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੁਨੇ । ਦੇਵਤਾਃ ਪਿਤਰੋ ਮਙ੍ਕ੍ਸ਼ੁ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤੇऽਧੁਨਾ ਮਯਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕੋ, ਮুনি; ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦਨ੍ਨਂ ਪਾਤ੍ਰਗਤਂ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਸੌਮ੍ਯਾਗ੍ਰਾਨ੍ਕੁਸ਼ਾਨ੍ਦੈਵੇ ਪ੍ਰਤੀਚੀਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰਕਾਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਵਰਤਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਯੇ ਦਰ੍ਭਾ ਯਵਾਨਥ ਤਿਲਾਨਪਿ । ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀ ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਦਰਭਾ, ਜੌ ਤੇ ਤਿਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ 'ਪृथਵੀ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿ ਸ੍ਪृष੍ਟਮਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਤੁ । ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੇ ਦੇਵਾ ਇਤਿ ਵੈ ਪਠਨ੍
ਅੰਗੂਠਾ ਲਾ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਜਨ 'ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ 'ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਹਨ' ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦਤਿਥਯੇ ਤਤਃ । ਦੇਵਤਾਭ੍ਯ ਇਤਿ ਮੁਖਾਨੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯਾऽਪੋਸ਼ਨਂ ਦਦੇਤ੍
ਫਿਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਆਤਿਥੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ। 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪਾਵੇ।
ਤ੍ਰਿਰ੍ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀਮੁਪਵੀਤੀ ਪੁਰੋਮੁਖਃ । ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਮਧੁਤ੍ਰਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਸੂਤ ਸੱਜਾ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਖੱਬਾ ਮੋਢਾ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਮਧੁਰ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੇ।
ਭੁਞ੍ਜਧ੍ਵਮਿਤਿ ਤਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਞ੍ਜਾਨੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ । ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਮਨ੍ਤ੍ਰਪਠਨਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿ ਦਾਪਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਖਾਓ' ਆਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਸ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਵਾਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਦਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਯੋऽਤਿਥਿਸ੍ਤਦਿਦਂ ਤਥਾ । ਕृਤਵਾਨ੍ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਸ਼ੇषਂ ਚ ਗ੍ਰਾਸੇਨੈਕੇਨ ਚਾਗ੍ਰਸਤ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਹੁਤੀਨਾਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਪਿਆ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਇਕ ਹੀ ਗੱਲੀ ਵਿਚ ਖਾ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਹੋਮ ਲਈ ਹੋਰ ਪੂਰਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆਓ।'
ਏਤਾਵਦ੍ਦਾਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕ੍ਰਿਯੋਦ੍ਯਤਃ । ਮਮੈਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਤ੍ਵਮਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਾਮ ਕਿਂ ਵृਥਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਇਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਬਹੂਨਾਂ ਭੋਜਨਂ ਦਾਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਮ ਕਿਂ ਵृਥਾ । ਸਹਸਾ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨ ਸਮਾਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਜੇ ਤੂੰ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤਾਂ ਵਿਅਰਥ ਜਤਨ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਜਲਦੀ-ਬਾਜੀ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਨਾਲਂ ਪ੍ਰਾਣਾਹੁਤਿਰ੍ਮਮ । ਕਥਂ ਮੇ ਦੀਯਤੇ ਭੁਕ੍ਤਿਃ ਕਥਮੇषਾਂ ਤਥਾ ਵਦ
ਤੂੰ ਜੋ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਣ-ਹੋਮਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਕਿਵੇਂ? ਇਹ ਦੱਸ।
ਰਾਮਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੀਰੋ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਦੀਰ੍ਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਰਾਮਾ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾ ਲੈ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਵੇषਯ । ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਾਤਾ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਉਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।'
ਅਨ੍ਨਪੂਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਭਵਾਨ੍ਯੇਵੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ । ਸਾ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਤੂੰ ਅੰਨਪੂਰਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।' ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।'
ਅਥੋਮਾ ਕਾਂਸ੍ਯਮਾਦਾਯ ਭਿਸ੍ਸਾਪੂਰ੍ਣਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਰ੍ਵ੍ਯਾ ਸਮਾਦਾਯ ਪਾਯਸਂ ਗਨ੍ਧਕਾਨ੍ਤਿਮਤ੍
ਉਮਾਂ ਨੇ ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਰਛੀ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਖੀਰ ਪਰੋਸੀ।
ਅਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਮਿਦਂ ਭੂਯਾਦਿਤਿ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤੁ ਪਾਯਸਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਸਾऽਦਦਾਤ੍ਸਤ੍ਕृਤਂ ਮੁਦਾ
'ਇਹ ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ,' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਖੀਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਸਸ਼ਿਰਃ ਕਮ੍ਪਮਾਨਸ੍ਤੁ ਊਰ੍ਧ੍ਵਦृष੍ਟਿਰਥਾਭਵਤ੍ । ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਕਰਸ਼੍ਚਾऽਸੀਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਯਸਂ ਕਰੇ
ਉਹ ਸਿਰ ਕੰਪਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾ ਕੇ ਖੀਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲੀ।
ਦੀਯਤਾਂ ਪਾਯਸਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਸੁष੍ਠੁ ਪਕ੍ਵਮਿਦਂ ਤੁ ਕਿਮ੍ । ਸ਼ਂਭੁਪਤ੍ਨੀ ਬਭਾषੇ ਤਂ ਕਰੇ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤੋ ਦਦੇ
'ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਖੀਰ ਦੇਵੋ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ ਖਾ ਲੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਨਃ ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮਥ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਰਯਦਥੇਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਵੀ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰਤਲੇ ਦੇਵੀ ਪਾਯਸਂ ਦਤ੍ਤਵਤ੍ਯੁਤ । ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪਕ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਦਾਤ੍ਸਤੀ
ਉਸ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੀਰ ਦਿੱਤੀ; ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਤੇ ਅਮਰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਪਾਣਿਦ੍ਵਯਗਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਪਾਯਸਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰਾਨ੍ਤਰਮਥੋ ਪ੍ਰਾਸਾਰਯਤ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਖੀਰ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾਏ।
ਉਵਾਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਸੂਪਘृਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਦੇਵੀ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਦਾਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਸ਼ਂਭੁਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਭੋਜਨ ਚੰਗੀ ਦਾਲ ਤੇ ਘਿਉ ਸਮੇਤ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਤਦ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਯਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਕਰਾਨ੍ਤਰਮਥੋਸृष੍ਟਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਂਦਾ।