ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਚਲਪਤ੍ਰਾਗ੍ਰ ਲੀਨਤੋਯਦ੍ਰਵਾਸ੍ਤਿਕੇ । ਜੀਵਿਤੇਨ ਹਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨਾਲ ਅੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਥ ਦੇ ਹਿਲਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਪਰਲੋਕਸਹਾਯੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਵਾ ਪਿਤਰੌ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਾਵਦਾਯੁਰ੍ਨ ਬਾਂਧਵਾਃ
ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸਾਥੀ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਪਤਨੀ, ਮਾਪੇ, ਪੁੱਤਰ—ਉਮਰ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸਂਪਦ੍ਵਯਃ ਸੁਹृਦਿਹ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਹਿ ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕਿਮਾਵਯੋਃ
ਧਨ ਤੇ ਦੋਸਤ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਧਰਮ ਹੀ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਕੀ?
ਇਤਿ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਆਕਥਃ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ । ਅਵਿਸ਼ਂਕਿਤਮੇਵਾਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਵਾਨਨ੍ਨਮੂਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍ । ਅਯਂ ਸ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਨਾਨਾਕਰਣਮਾਗਤਃ
ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਕਥਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਭੋਜਨ ਨਿਭੜ ਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਸ੍ਯਾਂਗਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਆਜਾਨੁਪਾਦਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਰਾ ਜਂਘਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਗੁਲ੍ਫਂ ਚ ਤਦਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯਾਚਾਮਯ ਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਧੋਇਆ, ਫਿਰ ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਗੁਲਫ਼ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਧੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਕਥੋऽਪਿ ਪਤ੍ਸਂਧਿਂ ਗृਹਾਂਗਣਮੁਪਾਨਯਤ੍ । ਉਨ੍ਮੁਚ੍ਯ ਪਾਦਸਂਧਿਂ ਸ ਨਿषਸਾਦਾਰ੍ਪਿਤਾਸਨੇ
ਫਿਰ ਅਕਥਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿਚ ਲਿਆਇਆ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਗੰਢ ਖੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਆਸਣ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਕਥਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਗृਹਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਅਕਥਾ ਨੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਦਸਂਧਿਮਥਾਦਾਯ ਗृਹਬਾਹ੍ਯਮੁਪਾਨਯਤ੍ । ਅਥਾਦਹਚ੍ਚ ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਦਂਪਤੀ ਚਾਪ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ 5.117.
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਆਕਥਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਗृਹਂ ਤਦਾ । ਵਿਵੇਸ਼ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਮਾਦਾਤੁਂ ਤੂਰ੍ਣਮੇਵ ਵਾ
ਅਕਥਾ, ਜੋ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਜਦ ਘਰ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਵੇ।
ਅਥਾਦਾਯ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਦਗ੍ਧਪੂਜਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਚ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਖਸਂਤਾਪਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਲਈ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਦੁਖ ਹੀ ਆਇਆ।
ਦਗ੍ਧਪੂਜਾਂ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਗ੍ਧਾਂਗਮਪ੍ਯੁਤ । ਭਾਰ੍ਯਾਮੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਥਾਪੂਜਾ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਿਹਾ।
ਤਥਾ ਮਮ ਸਮਸ੍ਤਾਂਗਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਮਵਿਸ਼ਂਕਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਂਗ ਉਵਾਚ- ਪਸ਼੍ਚਾਦਪਿ ਕृਤਾ ਪੂਜਾ ਸਫਲਾ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਭੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਆੰਗਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਭੀ ਕੀਤੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯਥਾਨ੍ਯਦ੍ਰਵ੍ਯਦਹਨੇ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦੀਯਤੇ ਜਨੈਃ । ਪੂਜਾਯਾ ਦਹਨੇ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪੂਜਾਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਸੜਨ ਤੇ ਲੋਕ ਉਸੇ ਵਾਂਗ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜਦ ਭਗਤੀ ਸੜ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਆਕਥ ਉਵਾਚ- ਚੌਰ੍ਯੇਣਾਪ੍ਯਰ੍ਜਿਤੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯਾ ਨ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨ ਚਾਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜ੍ਜਿਤੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਾ
ਆਕਥਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਚੋਰੀ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਭਗਤੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਅਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਨਿਆਯੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਭੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਕਥਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਾਂਗਂ ਦਗ੍ਧੁਮੁਪਾਕ੍ਰਮਤ੍ । ਦਗ੍ਧਂ ਲਿਂਗਂ ਤਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਆਕਥਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੜਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਲਿੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਵ੍ਯਂਗੋ ਹਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਚਾਕਥਮ੍ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਖਿਦ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵਰਦੋऽਹਂ ਵਰਂ ਵृਣੁ
ਫਿਰ ਵਿਆੰਗਾ, ਹਰਾ ਬਣ ਕੇ, ਆਕਥਾ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂ? ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।
ਆਕਥੋऽਪਿ ਵਿਭੋਃ ਪਾਦੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਾਮ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਥਾਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਆਕਥਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ; ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਮੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਣਾਜ੍ਞਾਮਯਾਚਤ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ।
ਅਥੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸ਼ਂਭੁਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਂ ਚ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਚਰ੍षਿਗਣਾਂਸ਼੍ਚ ਨਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍ਤੇऽਪਿ ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ
ਫਿਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਮੁਨੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਨਾਰਾਯਣ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨੈਮਿषੀਯਾ ਊਚੁਃ - ਗਤ੍ਵਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਮਸ੍ਤਮੁਨਿਸਂਯੁਤਃ । ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸ ਚ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਨੈਮੀਸ਼ੀਏ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਅਯੋਧਿਆ ਜਾ ਕੇ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਮਹਾਂਯਸ਼ੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਮਾਸਿਕਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਪਰੇऽਹਨਿ ਰਾਘਵਃ । ਚਿਕੀਰ੍षੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਵਰਾਨृषਿਕਲ੍ਪਾਨ੍ਨ੍ਯਮਂਤ੍ਰਯਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਕੌਸਲਿਆ ਲਈ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਸਮਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਂ ਨਾਰਦਂ ਰੋਮਸ਼ਂ ਭृਗੁਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮਥੋ ਰਾਮ ਏਕਭਕ੍ਤਵ੍ਰਤੀ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਮੂਹ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਨਾਰਦ, ਰੋਮਸ਼ਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਫਿਰ ਰਾਮ, ਇਕ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਕਰਿਆ।
ਭੂਮੌ ਸੁਖਾਸ੍ਤृਤਾਯਾਂ ਚ ਸੁष੍ਵਾਪਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਪਰੇਦ੍ਯੁਰਥ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਵਿਤ੍
ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਖਟਿਆ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਿਅਕੁਲ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਇਆ; ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਵਿਧੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਨਂ ਸ਼ਾਕਾਦਿਕਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਜਨੈਰੇਵਾਨ੍ਵਕਾਰਯਤ੍ । ਨਾਨਾਨ੍ਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚੋष੍ਯਾਦ੍ਯਾਨਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਾਫ਼ ਖਾਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਵਟਕਾਦੀਂਸ੍ਤਥਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨष੍ਟਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਪਾਯਸਂ षਡ੍ਵਿਧਂ ਚੈਵ ਪਕ੍ਵਸ਼ਾਕਸ਼ਤਦ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਟ ਆਦਿ ਅਠੱਤੀਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਾਸਤੇ, ਛੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖੀਰ ਅਤੇ ਸੌ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਪਕੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਅਪਕ੍ਵਮਿਸ਼੍ਰਕਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਕਾਲਸ਼ਾਕਾਦਿਕਂ ਸ਼ਾਕਂ ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਕੱਚੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਕਾਲਾ-ਸਬਜ਼ੀ ਆਦਿ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਏ।
ਮੂਲਾਨਿ ਚੈਕਕਂਦਾਨਿ ਵਲ੍ਕਲਾਨਿ ਚ ਰਾਘਵਃ । ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਨਦੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਹਭ੍ਰਾਤृਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਜੜਾਂ, ਇੱਕ-ਗੰਢ ਵਾਲੀਆਂ ਪੌਦਿਆਂ ਅਤੇ ਛਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕੁਲ-ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਲ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸਰਯੂਸਲਿਲੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਾਗਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਕृਤਦੇਵਾਰ੍ਚਨੋ ਨृਪਃ
ਸਰਯੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਰੋਮਸ਼ਂ ਨਾਰਦਂ ਰਾਮੋ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵੇ ਨ੍ਯਮਂਤ੍ਰਯਤ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰੋਮਸ਼ਾ ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।