ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਮਹਾਵਿਪਂਚੀਮਵਲਂਬ੍ਯ ਨਿष੍ਠਿਤਃ ਸ ਵਾਯੁਸੂਨੁਃ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਵਪृਚ੍ਛਤ੍ । ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੈਰੇਵ ਹਿ ਪੂਜਨੇ ਵਿਭੋਃ ਕੀਦृਗ੍ਭਵੇਚ੍ਚਾਨਯਜੈਃ ਫਲਂ ਵਦ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ ਨੂੰ ਝੁਕ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ।'
ਚੌਰ੍ਯ੍ਯੈਰਥੋ ਕਿਂ ਫਲਮਰ੍ਪਿਤਾਰ੍ਪਣੇ ਉਪਾਹृਤਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮਰ੍ਪਣੇषੁ । ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ਵਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਕਿਂ ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਂਭੋ
ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਲਿਆਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਹਰ ਸਵਾਲ ਦਾ ਉੱਤਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸੋ; ਜਲਦੀ ਬੋਲੋ, ਸ਼ੰਭੂ।
ਅਥੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਾਨਰਮਾਬਭਾषੇ ਵਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਵ ਧ੍ਯਾਨਤਃ ਸ਼ृਣੁ । ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੈਃ ਪੂਜ੍ਯ ਸਦਾਸ਼ਿਵਂ ਤ੍ਵਜਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਚੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਦਂ ਹਿ ਗੌਤਮਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।'
ਪੁਰਾ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮਂਕਣਸੂਨੁਰਾਕਥਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮਾਪ ਸਤੀਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾ । ਦ੍ਰਰਿਦ੍ਰ ਏਕਃ ਕਰੁਣਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ षष੍ਠਾਹਭੋਜੀ ਪਿਤृਵਰ੍ਜਿਤਸ਼੍ਚ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮੰਕਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਕਥਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਸ਼ੋਭਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣ ਸੀ।
ਉਪੋष੍ਯ ਪਂਚਾਹਮਥਾਪਿ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤ ਏਵਾਥ ਸਮਾਪਤਦ੍ਯਤਿਃ । ਯਤਿਰ੍ਬਭਾषੇ ਮਧੁਰਂ ਤਦਾ ਕਥਂ ਮਾਸੋਪਵਾਸੀ ਤਵ ਭੋਕ੍ਤੁਮਾਗਤਃ
ਪੰਜ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਹ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਯਤੀ ਆ ਗਿਆ; ਯਤੀ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ: 'ਤੂੰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਖਾਣ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?'
ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਭੁਂਜੇ ਯਦਿ ਚਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਮੁਨੇ ਨ ਮੇ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਯਗृਹਾਦ੍ਵਿਭੋਕ੍ਤੁਮ੍ । ਆਕਥ ਉਵਾਚ- ਨ ਮੇ ਭੁਜਿਃ ਪਂਚਦਿਨਂ ਦ੍ਵਿਜੇਂਦ੍ਰ षष੍ਠੇ ਦਿਨੇ ਮੇ ਭੁਜਿਰਾਗਤਸ਼੍ਚ
'ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਖਾਂ ਲਾਂਗਾ, ਮੁਨੀ; ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਖਾਣ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ।' ਅਕਥਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਤਦਾ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਚਿਂਤਨੀਯਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਾਮ੍ਯੇਹਿ ਤਵਾਦ੍ਯ ਪਾਦੌ । ਓਮਿਤ੍ਯਥ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਪਾਦਯੁਗ੍ਮਃ ਸ ਭੋਜਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਯੇष ਯੋਗੀ
ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਆ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਧੋ ਲਵਾਂ। 'ਓਮ' ਕਹਿ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਧੋ ਕੇ, ਯੋਗੀ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਰਂਭਾਦਲਾਂਸੇ ਬੁਭੁਜੇ ਤਦਨ੍ਨਂ ਵਿਪਾਚ੍ਯ ਸਂਪਾਦਿਤਮਾਜ੍ਯਯੁਕ੍ਤਮ੍ । ਵਨ੍ਯੈਃ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਮਥਾਦਰੇਣ ਨ ਕਿਂਚਿਦੁਚ੍ਛੇषਿਤਮਨ੍ਨਮਸ੍ਯ
ਉਸ ਨੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ, ਘੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖਾਇਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਬਚਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਅਥਾਕਥੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਸੁਤੁष੍ਟਂ ਤੁਤੋष ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਸਹਿਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ । ਗਤੋऽਥ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਪਿ ਯਤਿਃ ਸ ਚਾਕਥਃ ਸਂਤੁष੍ਟਚਿਤ੍ਤੋऽਥ ਜਪਂ ਚਕਾਰ
ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਥਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਯਤੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਕਥਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਪਾ ਕੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਪੋਤਵृਤ੍ਤਿਂ ਸ ਚਕਾਰ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਤਪੋਵਿਤਾਨਾਯਸ ਸਜ੍ਜਨੋ ਮੁਨਿਃ । ਪੀਠੇऽਥ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੁਮਾਪਤਿਂ ਸ਼ਿਵਂ ਲਿਂਗੇ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸਮਨ੍ਵਿਤਂ ਗਣੈਃ
ਉਹ ਨੇਕ ਮੁਨੀ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਵਤੀਤ ਕਰਦਾ, ਤਪਸਿਆ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਪੀਠ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ।
ਲਿਂਗਂ ਨਿਧਾਯਾਥ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਜ੍ਞਾਤਕृਸ਼ਾਕृਤਿਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਦਿਗਂਬਰਂ ਪਾਦਵਿਹੀਨਮੇਤਂ ਕਾਣਂ ਕੁਣਿਂ ਕਰ੍ਣਵਿਹੀਨਕਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਲਿੰਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੰਗਾ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣ, ਲੰਗੜਾ, ਟੁੱਟਾ, ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ।
ਸਾਮੋਦ੍ਗਿਰਂ ਤਂ ਬਹੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਂ ਗृਹਂ ਸਮਾਯਾਂਤਮਥੋ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ, ਕਈ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖਿਆ।
ਅਥਾਕਥੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮਿਦਮੁਵਾਚ
ਫਿਰ ਅਕਥਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਅਯਂ ਹਿ ਵਿਕृਤਵੇषੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਮਾਯਾਤਿ
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਜੀਬ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦੇਯਮੇਤਸ੍ਮੈ ਭੋਜਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਦ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਦਿਨੇ ਗਤੇ षष੍ਠੇਹ੍ਨਿ ਭੋਜਨਾਭਾਵਾਤ੍ਤਵ ਜੀਵਿਤਂ ਨ ਤਿष੍ਠਤੀਤਿ ਮਮ ਪ੍ਰਤੀਯਤੇ ਕਿਂ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਦ
ਇਸ ਭੋਜਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਧਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੱਖਣਾ। ਜੇ ਇਹ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਖਾਣ ਪੀਣ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ—ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਇਉਂ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈ? ਦੱਸ।
ਸਾ ਸ਼ੋਭਨੋਵਾਚ- ਆਯੁਰ੍ਲਲਾਟੇ ਲਿਖਿਤਂ ਨਾਂਤਰਾ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਸ਼ੋਭਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਿੰਦਗੀ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ।
ਆਕਥ ਆਹ। ਯਥਾ ਬਦ੍ਧਾਯੁषੋऽਪਿ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਰ ਅਜਸ੍ਰਾਤ੍ਮਨਃ ਕਿਮੁਤ ਨੁ ਯਾਣਾਂ ਪਾਪਾਤ੍ਮਨਾਮਿਤਿ ਤਦੇਨਂ ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਤ੍ਵੇਤਸ੍ਮੈ ਮਯਾਨ੍ਨਂ ਦੀਯਤੇ । ਤਵੇਚ੍ਛਾਨੁਸਾਰਤੋ ਮਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮ੍
ਅਕਥਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਦੱਖ ਦਾ ਸਿਰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਖਾ ਲਵੇਂ, ਤੂੰ ਜੀ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਭੋਜਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕਥਮਹਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਯ੍ਯਭੁਕ੍ਤੇ ਮਯਾ ਕਿਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭੁਕ੍ਤਮਿਦਮਪਰਂ ਸ਼ृਣੁ
ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਜਦ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ? ਕੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਤੈਥੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਇਆ ਹੈ? ਹੋਰ ਸੁਣ।
ਅਨ੍ਨਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਪ੍ਰਦੋ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਦਃ ਸ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਅੰਨ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਇਹ ਹਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਅੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਭੂਤਾਨਿ ਜਾਯਂਤੇ ਵਰ੍ਦ੍ਧਂਤੇ ਤਾਨਿ ਵੈ ਯਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਾਧਿਕਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਾਸ੍ਯ ਦਾਨਂ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਅੰਨ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਅੰਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਚਲਪਤ੍ਰਾਗ੍ਰ ਲੀਨਤੋਯਦ੍ਰਵਾਸ੍ਤਿਕੇ । ਜੀਵਿਤੇਨ ਹਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨਾਲ ਅੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਥ ਦੇ ਹਿਲਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਪਰਲੋਕਸਹਾਯੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਵਾ ਪਿਤਰੌ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਾਵਦਾਯੁਰ੍ਨ ਬਾਂਧਵਾਃ
ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸਾਥੀ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਪਤਨੀ, ਮਾਪੇ, ਪੁੱਤਰ—ਉਮਰ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸਂਪਦ੍ਵਯਃ ਸੁਹृਦਿਹ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਹਿ ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕਿਮਾਵਯੋਃ
ਧਨ ਤੇ ਦੋਸਤ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਧਰਮ ਹੀ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਕੀ?
ਇਤਿ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਆਕਥਃ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ । ਅਵਿਸ਼ਂਕਿਤਮੇਵਾਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਵਾਨਨ੍ਨਮੂਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍ । ਅਯਂ ਸ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਨਾਨਾਕਰਣਮਾਗਤਃ
ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਕਥਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਭੋਜਨ ਨਿਭੜ ਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਸ੍ਯਾਂਗਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਆਜਾਨੁਪਾਦਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਰਾ ਜਂਘਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਗੁਲ੍ਫਂ ਚ ਤਦਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯਾਚਾਮਯ ਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਧੋਇਆ, ਫਿਰ ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਗੁਲਫ਼ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਧੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਕਥੋऽਪਿ ਪਤ੍ਸਂਧਿਂ ਗृਹਾਂਗਣਮੁਪਾਨਯਤ੍ । ਉਨ੍ਮੁਚ੍ਯ ਪਾਦਸਂਧਿਂ ਸ ਨਿषਸਾਦਾਰ੍ਪਿਤਾਸਨੇ
ਫਿਰ ਅਕਥਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿਚ ਲਿਆਇਆ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਗੰਢ ਖੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਆਸਣ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਕਥਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਗृਹਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਅਕਥਾ ਨੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਦਸਂਧਿਮਥਾਦਾਯ ਗृਹਬਾਹ੍ਯਮੁਪਾਨਯਤ੍ । ਅਥਾਦਹਚ੍ਚ ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਦਂਪਤੀ ਚਾਪ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ 5.117.
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਆਕਥਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਗृਹਂ ਤਦਾ । ਵਿਵੇਸ਼ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਮਾਦਾਤੁਂ ਤੂਰ੍ਣਮੇਵ ਵਾ
ਅਕਥਾ, ਜੋ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਜਦ ਘਰ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਵੇ।