ਬਾਣਂ ਧਨੁषਸ਼੍ਚਲਿਤਂ ਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਬਾਣਮਾਰ੍ਗਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਦਾਰੁ ਬਾਣੇਨ ਪਂਚਧਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਂ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਤਾਮਾਵਯੋਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯੇਤਿ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਰਾਮਃ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਲਂਕਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ
ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ; ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਪੰਜ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀ।' ਰਾਮ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਪ੍ਰਾਕਾਰਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਾਨਰਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਰਣਮਾਤ੍ਰਂ ਹਿ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਭਿਃ ਪਾਦੈਰ੍ਜਾਨੁਭਿਃ ਕਰੈਃ ਪृष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਤਲਸਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਗਤਾਸ੍ਤਦਾ ਚ ਰਾਵਣਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵੇषੁਭਿਰ੍ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਰਾਮਮਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰ rampart ਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ, ਪਿੱਠਾਂ, ਹਥਾਂ, ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਘੇਰਾ ਸਮਾਨ ਕਰਕੇ ਦੂਜੇ rampart ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਵਣ ਆਇਆ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਾਮਮਪਿ ਪਂਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈ ਰਾਵਣਂ ਸਵ੍ਰਣਂ ਚਕਾਰ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਯੋਰਤਿਦਾਰੁਣਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ
ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਰਾਵਣੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਰਾਮਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤਸ਼ਰੀਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਲਾਯਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਵਾਨਰਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਕੋਟਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਘ੍ਨਨ੍
ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਰੋੜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨਿ ਵਿਭੀषਣੋ ਰਾਵਣਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ
ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਤृਤੀਯੋਪਾਯਕਾਲੋऽਯਂ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਨ ਵਿਚਾਰਯ । ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਵਿਪਰੀਤੋ ਨ ਸ਼ਸ੍ਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਰ੍ਥਕਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਤੀਜੀ ਯੁਕਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਚੌਥੀ ਬਾਰੇ ਨਾ ਸੋਚ। ਚੌਥੀ ਉਲਟ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਪਰਸ੍ਯ ਚਾऽਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾऽਤ੍ਮਨੋऽਧਿਕਾਮ੍ । ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪਰੀਤਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੂਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਲਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਮੇਣ ਬਲਿਨਾਨੈਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇ ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਯ ਚ । ਏਕੇषੁਵਾਲਿਹਨ੍ਤਾऽਸੌ ਵਾਲਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਾਰੀਚਮੇਕਬਾਣੇਨ ਭਵਾਨਪਿ ਪਲਾਯਿਤਃ । ਨਿਹਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਚ੍ਚ ਸੁਤੋ ਹਤਃ
ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ; ਸ਼ੂਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਵਰੇਣ੍ਯਤ੍ਰਿਤਯਂ ਭਗ੍ਨਂ ਤੇਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਨੈਵ ਤੇ । ਦਾਸਭਾਵਮਥੋ ਵਾऽਪਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਮਥਾऽਪ੍ਨੁਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਵਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਜਾਂ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂ ਜਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੈ ਲੈ।
ਗੋਪੁਰਸ੍ਥਂ ਤਥਾ ਦਾਰੁ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਮਥੇषੁਣਾ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਞ੍ਚਧਾ ਤੇਨ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਗੋਪੁਰ ਤੇ ਰੱਖੀ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਬਹਵੋ ਨष੍ਟਾ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਂਤਿ ਚਾਪਰੇ । ਏਕੋ ਨ੍ਯਾਯਃ ਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਨ ਚ ਮੌਢ੍ਯਂ ਸਹੋਦਰ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਈ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਸੁਖ ਲਈ ਇਕ ਹੀ ਸੱਚਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਭੈੜਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਭਰਾ।
ਮਾਨੁषੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਯੁਕ੍ਤਾਮਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਪਤ੍ਨੀਂ ਬਲਵਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਯ
ਇਕ ਮਾਨਵ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਨਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਫਾਦਾਰ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦੇ।
ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਯੋਗੇ ਭਵੇਦ੍ਦੁਃਖਪਰਂਪਰਾ । ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਮਲਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਰੀਸਙ੍ਗੋ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਃ
ਜੋ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਜੋੜ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਦੀ ਅਤੇ ਮੈਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਫਰਤਯੋਗ ਹੈ।
ਵਿਰਕ੍ਤਿਰਥ ਚੇਜ੍ਜਾਤਾ ਦੁਃਖਾਯਾਕਾਰ੍ਯਵਰ੍ਤਨਮ੍ । ਅਨੁਰਾਗੋਯਦਿ ਭਵੇਨ੍ਮਰਣਂ ਨਰਕਂ ਤਤਃ
ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਰਾਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭੈੜਾ ਕੰਮ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਲਗਨ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਤੇ ਨਰਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਮਰਣਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯ ਸਮਾਗਮੇ । ਤ੍ਯਾਗੋ ਵਾ ਮਰਣਂ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇਗੀ; ਪਿਆਰੇ, ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਲਈ ਜਾਂ ਤਿਆਗ ਕਰ, ਜਾਂ ਮੌਤ ਸਹੀ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿ ਤਥਾऽਨ੍ਯਚ੍ਚ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਨ੍ਯਦਾਖ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਹਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਲੇਸ਼ ਆਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਨ੍ਤਿਕਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਘਵਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਮ ਰਾਮ ਮਹਾਵੀਰ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਰਾਮ ਕੋਲ ਜਾ, ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੱਸ: 'ਮਾਫ ਕਰ, ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ।'
ਤਾਮਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਮੇਤੇ ਸੁਪਾਪਿਨਃ । ਸੀਤਾਪਹਾਰਜਂ ਦੋषਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨਵੇਹਿ ਨਃ
'ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ; ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁਰਾਉਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲੈ।'
ਤ੍ਵਦਧੀਨਾ ਵਯਂ ਰਾਮ ਰਕ੍ਸ਼ ਵਾ ਮਾਰਯੇਚ੍ਛਯਾ । ਇਤ੍ਯੁਦੀਰ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਮ੍
'ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਰਾਮ; ਚਾਹੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਾਂ।
ਸ੍ਥਿਰਾਯੁषੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਥਿਰਰਾਜ੍ਯਾ ਦਸ਼ਾਨਨ । ਅਥਾऽਹਂ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਹੋ ਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭਵਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ, ਦਸ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ; ਪਰ ਮੈਂ, ਰਾਵਣ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ਼ੂਰੋ ਰਾਜਧਰ੍ਮਂ ਚ ਨ ਚ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਪਰਨਾਰੀਪਰਦ੍ਰ ਵ੍ਯਪਰਰਾਜ੍ਯਨਿषੇਵਯਾ
ਤੂੰ ਨਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਨਾ ਰਾਜਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ, ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਤੇ ਪਰਾਇਆ ਰਾਜ ਲੈ ਕੇ।
ਸ਼ੂਰਾਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨ षਣ੍ਢਾਨਾਂ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਲਿਗ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਾ ਹਿ ਚੇਨ੍ਨृਪ
ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਪੁੰਸਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਜਾ ਤੇ ਨਿਕਲ ਜਾ।
ਅਥ ਬਿਭੀषਣੋ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਨ੍ਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਰਣਮਭਜਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਰਾਮ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਾਵਣਃ ਪੁਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਵਾਨਰੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਅਪਿ ਯੁਯੁਧਿਰੇ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤੇ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਅਥ ਰਾਵਣਂ ਮਹਾਬਲਂ ਹਨ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋਰਾਮੋ ਵਿਭੀषਣਮੁਖਮਵਲੋਕ੍ਯ ਤਦੁਕ੍ਤਚਿਹ੍ਨਪਦਂ ਬਾਣੇਨ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯਾਮਾਰਯਤ੍
ਰਾਮ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।