ਆਯੁषੋऽਨ੍ਤੇ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤੋ ਦੂਤੈਃ ਸਦਾਰੋऽਸੌ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਪਰ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਤਨੀ,
ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨੇ ਘੋਰੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋऽਤ੍ਯਂਤਦੁਃਖਦੇ । ਅਸਿਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਯਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਸ਼ਾਖਿਨਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰਤਸ੍ਤਦ੍ਵੈ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਸਿਪਤ੍ਰਵਿਪਿਨੇ ਯੁਗਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸਨੂੰ 'ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਸਦਾਰੋ ਨਰਕਂ ਭੇਜੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹ੍ਵਯਂ ਤਤਃ । ਨਿਰਯਂ ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਿ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਸਂਯੁਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਰਕ ਵਿਚ 'ਬਾਘਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ' ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਨ।
ਭਵੇਚ੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਉਹ ਬਾਘਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ 'ਬਾਘਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ' ਹੀ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ
ਸਦਾਰੋऽਜਨਿ ਪਾਪਾਂਤੇ ਭੇਕਯੋਨਿਂ ਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਭੇਕੀਭੇਕੌ ਸੁਦੁਃਖਿਤੌ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਪਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੱਦਕ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਬੱਦਕ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਏ।
ਤੀਰੇ ਤਸ੍ਥਤੁਰੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤਤਂ ਕੀਟਭੋਜਿਨੌ । ਅਥੈਕਦਾ ਤੇਨ ਪਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ। ਫਿਰ, ਇਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਆਏ।
ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਂ ਤਾਂਸ੍ਤੌ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਭੇਕ ਉਵਾਚ- ਵਰ੍षਾਭ੍ਵਿ ਮੋਹਾਦ੍ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਪਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਬੱਦਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਵਰਖਾ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਮੋਹ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਵੀ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤੇ—'
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਦੁਃਖਮਾਵਾਂ ਨ ਮੁਂਚਤਿ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਗਂਗਾਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਚ ੧੦੦ 7.9.
'ਅੱਜ ਵੀ, ਉਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਤਥਾਪ੍ਯੇਵਂ ਵਿਧਂ ਦੁਃਖਮਨੁਭੂਯਾਵਹੇ ਕਥਮ੍ । ਗਂਗਾਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਲੇਵਰਮ੍
'ਫਿਰ ਵੀ, ਇੰਨਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦਵਾਂ।'
ਕਾ ਯੁਕ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਂ ਕਾਂਤੇ ਤਿਤੀਰ੍षੁਰ੍ਦੁਃਖਸਾਗਰਮ੍ । ਵਰ੍षਾਭ੍ਵੀ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹੇਤਿ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
'ਕਿਹੜਾ ਢੰਗ ਹੈ, ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਇਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੱਦਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਵਰ੍षਾਭ੍ਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਦੁਃਖਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਸੋਢੁਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨੇਤਦ੍ ਦ੍ਰੁਤਂ ਕੁਰੁ । ਤਤਸ੍ਤੌ ਦਂਪਤੀ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਗਂਗਾਂ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਬੱਦਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕਰ।' ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਦੰਪਤੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਹਸਾ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਮਰਣਾਯੋਪਹਰ੍षਿਤੌ । ਅਥੈਤੌ ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਂਤੌ ਚਿਰਕਾਲਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਚਾਨਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਪਰ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗ ਗਈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਾਪਕृਤ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਃ ਕਾਲਸਰ੍ਪੋ ਭਯਂਕਰਃ । ਕਾਲਸਰ੍ਪ੍ਪ ਉਵਾਚ- ਦਰ੍ਦੁਰੌ ਪਾਪਿਨੌ ਯੇਥਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲੌ ਯੁਵਾਂ ਤਤਃ
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਕਾਲ-ਸੱਪ, ਸੀਟੀ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਕਾਲ-ਸੱਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀ ਡੱਡੂ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ।'
ਅਥ ਨੂਨਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯੌ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੇਨ ਮਯਾ ਯੁਵਾਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਾਵਤਿਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੌ ਦਂਪਤੀ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੌ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯੂਚਤੁਰ੍ਵਚੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਲਸਰ੍ਪਂ ਪੁਰੋਗਤਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਂ ਸਰ੍ਪ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪ੍ਯਾਵਯੋਰ੍ਹृਦਿ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਾਲ-ਸੱਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਸੱਪ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਅਹਮਾਸਂ ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਹ੍ਵਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਇਯਂ ਚ ਵਿਜਯਾ ਨਾਮ ਮਹਿषੀ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਮਮ
'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਤ੍ਯਧਰਮ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਜਯਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀ।'
ਮਯਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ਮੋਹਾਨ੍ਨਿਤਃ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ ?। ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਚਿਰਂ ਦੁਃਖਂ ਯਮਾਲਯੇ
'ਮੈਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲਈ; ਉਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ।'
ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ ਸ਼ੇषਂ ਭੇਕਯੋਨੌ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਸਹ । ਸੋऽਹਂ ਯਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਾਪੇਨ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਮੁਂਚਤਿ
'ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਬਾਕੀ ਭੋਗਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਡੱਡੂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।'
ਸਤ੍ਯਮਾਵਾਂ ਜਿਗਮਿषੂ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਪਨ੍ਨਗ । ਵ੍ਰਜਾਵੋ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਂ ਸ਼ਰੀਰਤ੍ਯਾਗਹੇਤਵੇ
'ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅਸੀਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਸੱਪ; ਆਓ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡੀਏ।'
ਤ੍ਯਜਾਵਿਵੇਕਤਾਂ ਸਰ੍ਪ ਨਰਕਕ੍ਲੇਸ਼ਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਆਵਾਂ ਸਂਖਾਦ੍ਯ ਭਵਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਖਂ ਕਿਯਤ੍
'ਸੱਪ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਨਰਕ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਖਾ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਆਵਯੋਰ੍ਹृਦਯੇ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਵਾਪਿ ਹृਦਯੇ ਹਰਿਃ । ਅਤਏਵ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾ ਕਾ ਭੁਜਂਗਮ
'ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਰੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸੱਪ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਦਾਪਿ ਚ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਪਿ ਚ ਤਦ੍ਧਿਂਸਾਂ ਵਿਦਧਾਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਿਃ
'ਸਿਆਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇਕਰ ਹਾਨੀ ਹੋ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਮ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਆਯੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਪਦਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਾਂਸਿ ਚ । ਹਿਂਸਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਹਰੇਦ੍ਦੁष੍ਟੋ ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
'ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਤੇ ਇਜ਼ਤ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਹਾਨੀ ਕਰਕੇ ਖੋ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।'
ਕਿਂ ਜਪੈਃ ਕਿਂ ਤਪੋਭਿਰ੍ਵਾ ਕਿਂ ਦਾਨੈਃ ਕਿਮੁ ਚਾਧ੍ਵਰੈਃ । ਹਿਂਸੇਤਿ ਵਰ੍ਣਦ੍ਵਿਤਯਂ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਹृਦਯੇ ਸਦਾ
'ਜਪ, ਤਪ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਯਜਨ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ "ਹਾਨੀ" ਦੇ ਦੋ ਅੱਖਰ ਹਨ।'
ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ ਏਵ ਹਰਿਹਿਂਸਕਃ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕਮਲਾਪਤਿਃ
'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਧਾ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਸਂਸਾਰਕੌਤੁਕਾਗਾਰੇ ਕ੍ਰੀਡੇਚ੍ਛਿਸ਼ੁਰਿਵ ਸ੍ਵਯਮ੍
'ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੰਗਮੰਚ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਨਿਲਯਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਤੋ ਹਿਂਸਾਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
'ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਪਰਪ੍ਰਾਣਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਚਾਤ੍ਮਤੁष੍ਟਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤੇ
ਦੂਜੇ ਦੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁष੍ਟਿਰਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਚਰਿਤ੍ਰਮੇਤਲ੍ਲੋਕਾਨਾਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵਿਵਹਾਰ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।