ਬਦ੍ਧੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਲਂਕਾਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਉਤ੍ਤਰਕੂਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮਤਿष੍ਠਤ੍
ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਜਾਂਬਵਾਨੁਵਾਚ ਰਾਮੇਣ ਲਂਕਾ ਕਪਿਭਿਰ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੀਤਿ ਨਾਰਦੇਨ ਮਮੋਕ੍ਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸਭ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਰਾਮ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਲੰਕਾ ਵਾਨਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਅਥ ਸਾਗਰੋਤ੍ਤਰਣੇ ਯਤ੍ਨਤਯਾ ਸ੍ਥੇਯਮ੍
ਸਾਗਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵੇਲੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਰਾਮਃ ਸ਼ਂਕਰਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਦੁਕ੍ਤਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਵਚਨਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਖਿਆ—'ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।' ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਵਤੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਲਿਂਗਮਧ੍ਯਕੋਪੇਤਸ੍ਤੇਜੋਮਯਮੂਰ੍ਤਿਰਾਵਿਰ੍ਬਭੂਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਅਭਯਵਾਨਥ ਪੁਨਃ ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸੀਨਮੁਮਾਧਿष੍ਠਿਤਾਂਕਮੀਸ਼ਮਾਮੁਕ੍ਤਸਰ੍ਵਾਭਰਣਂ ਸੁਕਾਂਤਿਕਿਰੀਟਿਨਂ ਹੈਮਵਤੀਕਟਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਕਰਦ੍ਵਯੇਨਾਭਯਵਰਪ੍ਰਦਂ ਤਰਂਗਿਤਾਨੇਕਦਿਸ਼ਾਭਿਃ । ਪੂਰ੍ਣਤੇਜਸ੍ਵਿਨਂ ਹਾਸਮੁਖਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਮਃ
ਫਿਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਉਮਾ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ, ਸੁੰਦਰ ਮਕੁਟ ਪਹਿਨੇ, ਹੱਥ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ, ਅਭੈ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਪੂਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ, ਵੇਖਿਆ।
ਪਰਮੇਸ਼ਿਤਾਰਂ ਨਨਾਮ ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦਂਡਵਤ੍ਪਪਾਤ
ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਾਮਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਵਰਂ ਵृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਵਰਦੋऽਹਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਲਂਕਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮੁਦ੍ਰਤਰਣੇ ਉਪਾਯਮੇਕਂ ਮਮ ਦੇਹਿ ਸ਼ਂਭੋ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਮਮਾਜਗਵਂ ਧਨੁਰਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਕਾਲਰੂਪਮਵਿਕਲ੍ਪਂ ਵਾ ਭਵਤਿ । ਤਦਾਰੁਹ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਲਂਕਾਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਅਜਗਵਾ ਧਨੁ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਇਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ, ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚ।'
ਰਾਮਸ੍ਤਥੇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸਸ੍ਮਾਰਾਜਗਵਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਅਜਗਵਾ ਧਨੁ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਆਗਤਂ ਧਨੁਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਰਾਮੋऽਪੂਜਯਤ੍
ਧਨੁ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਹਰੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਰਾਮਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਜਲਧਾਵਪਾਤਯਤ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਰੁਹੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ ਚ षष੍ਟਿਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੇषਾਮਸਂਖ੍ਯੇषੁ ਵਾਨਰੇषੁ ਧਨੁਰਾਰੂਢੇषੁ ਨਿਕਾਮਂ ਯਯੌ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਅਣਗਿਣਤ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਠ ਕ੍ਰੋੜ ਬਾਣ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਧਨੁਸ੍ਤਟਂ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇधर-ਉਧਰ ਗਏ ਤੇ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਥਾਤਿਕਾਯੋ ਨਾਮ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕਪਿਬਲਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਵਣਾਯੋਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਯ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਵਣੋऽਪਿ ਕਿਂ ਕਪਿਭਿਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗੈਃ ਕਿਂ ਵਾ ਮਾਨੁषਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਭ੍ਯਾਂ ਕਿਮਾਯਾਤਂ। ਦੈਵਾਗਤਮਸਕਂ ਭੋਜਨਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵਾਨਰ, ਇਹ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਹਨ? ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਕੀ ਹਨ? ਇਹ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹਨ? ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਵੱਲੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਮੱਖੀ ਆ ਪਵੇ।'
ਅਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਵਲਂਬਿਨਿ ਭਾਸ੍ਵਤਿ ਹਨੂਮਜ੍ਜਾਂਬਵਦਾਦਿਮਹਾਬਲੈਸ਼੍ਚਾਤਿਕਾਯੈਰਸਂਖ੍ਯਾਤੈਰ੍ਲਂਕਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਉਪਵਨਂ ਪ੍ਰਵਸ਼੍ਯਿ ਨਾਨਾਫਲਾਨਿ ਖਾਦਿਤ੍ਵਾ ਪਯਃ ਪੀਤ੍ਵੋਪਵਨਰਕ੍ਸ਼ਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵਿਪਿਨਮੇਕੈਕਸ਼ੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਲਂਕਾਂ ਗੋਪੁਰਂ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਚ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯੈਕੈਕਸ਼ਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸ੍ਤਂਭਮਾਦਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਯੁਯੁਧੁਃ
ਏਕੇ ਚ ਸ਼ਾਲਾਂ ਬਭਂਜੁਰ੍ਗृਹਾਣਿ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਾਲਵृਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਹਾਲਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਕਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਾਵਣ ਇਂਦ੍ਰਜਿਤਂ ਸਂਦਿਦੇਸ਼
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਕਾਰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰਜਿਤਾ ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਨਰਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀਤਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਸ਼੍ਚ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਅਥ ਹਨੂਮਾਨਖਿਲਂ ਨਿਰ੍ਗਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਾਵਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਨਾਹੂਯ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਸੇਨਾਂ ਮਹਤੀਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਮੁਖਂ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮੋਦਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਨਿਕਲ ਗਏ ਹਨ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਬਣਾਈ, ਦਸ-ਮੁਖੇ ਲਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਖਸ੍ਥ ਏਵੇਂਦ੍ਰਜਿਦ੍ਯੁਯੁਧੇ ਨ ਚ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟਵਂਤਃ
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਲੜਿਆ, ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਹਨੂਮਜ੍ਜਾਂਬਵਂਤੌ ਖਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ਿਖਰਾਭ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਨਿਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਜਾਂਬਵੰਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਥ ਭੁਵਿਪਪਾਤ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਯਮਲੋਕਗਾਮਿਨਂ ਚਕਾਰ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਤਿਕਾਯਮਹਾਕਾਯੌ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਹਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣ ਸਂਯੁਧ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਜ੍ਜਾਂਬਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਪਰਾਜਿਤੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੌ ਚ ਯੋਦ੍ਧਾਰਾਵਾਦਾਯ ਰਾਮਸਮੀਪਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਯ ਤੇ ਮਹਾਕਾਯ ਨੇ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਜਾਂਬਵੰਤ ਨਾਲ ਲੜੇ; ਹਾਰ ਕੇ ਫੜੇ ਗਏ, ਦੋ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਅਤਿਕਾਯਮਭਾषਤ ਰਾਮਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਅਤਿਕਾਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਮ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਚਿਵਾਨਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਮਹਾਭਯਾਨਾਂ ਚ
ਰਾਵਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ।
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ ਮਹਾਭੂਤਗ੍ਰਾਸ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਕਾਰਣ ਮਹਾਹਿਭੂषਣ ਮਹਾਰੁਦ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਕਰਿ ਕृਤ੍ਤਿਵਸਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰਃ ਕਪਾਲਮਾਲਾਭਰਭੂषਣ –ਨਰਕਾਸ੍ਥਿਭੂषਣਭਸਿਤ ਪਰਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯ ਸ਼ੁਭਚਰਿਤ ਪਂਚਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੇਵ ਪਂਚਾਨਨ ਚਤੁਰ੍ਵਦਨ ਵੇਦਵੇਦ੍ਯ ਭਕ੍ਤਸੁਲਭਾ ਭਕ੍ਤਦੁਰ੍ਲਭ ਪਰਮਾਨਂਦਵਿਜ੍ਞਾਨ ਪਰ ਪੂषਦਂਤਪਾਤਨ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਂਚਮਸ਼ਿਰੋਹਰਣ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਲ੍ਲਭ ਨਾਰਦੋਪਗੀਯਮਾਨ ਸ਼ੁਭਚਰਿਤ ਸ਼ਰ੍ਵ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਰ ਪਿਨਾਕਪਾਣੇ ਕਪਰ੍ਦਿਨ੍ਨਨੇਕਰੂਪਧਰ ਵृषਭਵਾਹਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜ ਨਾਨਾਯੁਧ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੂਰ੍ਤੇ ਈਸ਼੍ਵਰ ਦੇਵਪਤੇ ਗਂਗਾਧਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਹਰ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਨਿਵਾਸ ਕਾਸ਼ੀਨਾਥ ਕੇਦਾਰੇਸ਼੍ਵਰ ਭੂषਣਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰ ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰ ਕਨਖਲੇਸ਼੍ਵਰ ਪਰ੍ਵਤੇਸ਼੍ਵਰ ਚਕ੍ਰਪ੍ਰਦ ਬਾਣਚਿਂਤਾਪਾਦਕ ਮੁਰਹਰ ਪੂਜਿਤਚਰਣਕਮਲ ਸੋਮਸੋਮਭੂषਣ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਯ ਜਗਨ੍ਮਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਮਹਾਂਭੂਤਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਮਹਾਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਵਿਰੂਪਾਖ੍ਸ਼, ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਚਮੜੇ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਨਰਕ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਭਸਮ ਲਗਾਏ, ਪਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਤਬ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਪੰਜ ਮੁਖੀ, ਚਾਰ ਮੁਖੀ, ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹੀ ਅਸਲ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਸਿਰ ਨੂੰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਨਾਰਦ ਦੁਆਰਾ ਗਾਏ ਸ਼ੁਭ ਕਰਤਬ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਰਵ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਪਿਨਾਕ ਪਾਣੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਾਹਨ, ਸ਼ੁੱਧ ਸਫਟਿਕ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀ, ਦੱਖਿਣਾਮੂਰਤੀ, ਈਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਗੰਗਾ ਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਨਾਸਕ, ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਵਾਸੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਥ, ਕੇਦਾਰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਈਸ਼ਵਰ, ਭੂਸ਼ਣ, ਸਿੱਧ, ਗੋਕਰਨ, ਕਨਖਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਈਸ਼ਵਰ, ਚਕ੍ਰ ਦਾਤਾ, ਬਾਣਾਸੁਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੁਰ ਦੇ ਵਧਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਜੋਤਿ ਰੂਪ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜਾਂਬਵੰਤ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤਿਕਾਯਾਂ ਦੀ ਅਣਗਿਣਤ ਟੋਲੀ ਲੈ ਕੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਪਾਸੇ ਗਏ; ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਖਾਏ, ਪਾਣੀ ਪਿਆ, ਉਪਵਨ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਗੋਪੁਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਸਤੰਭ ਫੜ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।