ਪਪਾਤ ਚ ਵਾਲ੍ਯਾਹ ਚਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾ ਬਾਣਘਾਤੋऽਥ ਸ਼ੋਣਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਬਭੂਵ
ਫਿਰ ਵਾਲ਼ੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਓਹ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਾਰਾ ਚਾਂਗਦਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਵ੍ਯਥਿਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਾ ਤੇ ਅੰਗਦ ਇਕੱਠੇ ਆਏ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਅਥ ਰਾਘਵਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਵਾਲ੍ਯੁਪਾਂਤੇ ਨਿਪੇਤੂਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਤਾਰਾ ਰਾਮਂ ਬਭਾषੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਰਾਘਵਾਃ ਪੁਰਾ ਚਾਪਿ ਰਾਮ ਕਥਂ ਪਾਪਮਕਾਰ੍षੀਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਬੈਠਾ?'
ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਜਾਨੀषੇ ਰਾਜਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯੋ ਵਾ ਮਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਨ੍ਯੋ ਯਦਿਤਯੋਰ੍ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਜਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵੈਰੇਣ ਵਾਲਿਨਮਾਹਨਃ ਕਿਂ ਵਾਨਰਮਾਂਸਾਸ਼ਯਾ
ਤੂੰ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਕੇ ਮਾਰਿਆ, ਇਹ ਕਿਉਂ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ?
ਅਭੋਜ੍ਯਂ ਵਾਨਰਂ ਮਾਂਸਂ ਯਦ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋऽਪ੍ਰਿਯਾਤ੍ਸੁਖਾਭਾਵਾਦਪਰੇषਾਮਪਿ ਤਥਾਭਾਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਅਹੋ ਵਿਮੋਹਾਦ੍ਯਦਿਮਾਮਾਦਾਤੁਮਿਦਂ ਕृਤਮੇਕਪਤ੍ਨੀਵ੍ਰਤਂ ਤਵ
ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਭੁਲੇਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੈਣ ਲਈ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਇਕ-ਪਤਨੀ ਦਾ ਵਚਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹੋ ਜ੍ਞਾਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵ ਭਦ੍ਰਂ ਯਦੁਕ੍ਤੋਸਿ
ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ।
ਵਕ੍ਤਿ ਚ ਰਾਮਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਨਾ ਮਯਾ ਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਟਪਰਿਪਾਲਨਂ ਚ ਵਾਲਿਨਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਹਿषੀ ਰੁਮਾਪਹृਤਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਅਤਸ਼੍ਚ ਨ ਤਾਦृਗ੍ਵਧੇ ਦੋषਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੁਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਐਸਾ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।'
ਤਾਰੋਵਾਚ- ਸੁਗ੍ਰੀਵੋऽਪਿ ਤਰ੍ਹਿ ਵਧ੍ਯੋ ਦੁਂਦੁਭਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਾ ਵਾਲਿਨਾ ਬਿਲੇਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਨ ਵਤ੍ਸਰਂ ਤਤ੍ਰੋषਿਤਂ ਤਦਂਤਰੇ ਚ ਮਾਮਪਹृਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਕृਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਪਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਂ ਹਂਤੁ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਵਾਲ਼ੀ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰੋ।'
ਰਾਮ ਉਵਾਚ-। ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਚ ਵਦ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੱਸ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ?'
ਤਾਰੋਵਾਚ- षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਦਰ੍ਵਾਕਸ਼ੀਤਿਤਮੇ ਵਰ੍षੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਾਜ੍ਯਮਪਹृਤਮ੍
ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਅੱਸੀਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿਚ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षਾਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨ ਵਾਲਿਨਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਲਾਯਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਜਦ ਵਾਲ਼ੀ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਸੁਗਰੀਵ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਅਪਹृਤਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਹृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ, ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਛਿਨ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਦਿਨੇ ਭਵਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਭਿषੇਕਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਰਾਜ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਘਵ ਉਵਾਚ- ਮਯਾ ਪਿਤੁਰਨੁਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਗਤਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਗੁਰੁਵਚਨਸ੍ਯਾਨੁਲ੍ਲਂਘਨੀਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤਦਪਹਰਣਵੇਲਾਯਾਂ ਯੋ ਰਾਜਾਸਨਾਚਰਤ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਟੋੜਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਦ ਰਾਜ ਲੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ-ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ।'
ਅਥਵਾ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰੌ ਮृਗੌ ਮृਗਯੋਰ੍ਹਤਸ਼੍ਚ ਵਾਲੀ ਮृਗਾਣਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਦਾਰਣਾਦ੍ਯ ਜਗੁਪ੍ਸਾ ਚ
ਅਥਵਾ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦ ਜੀਵ ਵਜੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਚੀਰ-ਫਾੜ ਤੇ ਗ੍ਰਿਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤੋ ਮਮ ਮृਗਯਾਵਦਾਥਵਾ ਮृਗਾਣਾਮ੍ । ਚਲਿਤਸ੍ਥਿਤਬਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚਲਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤਪਲਾਯਿਨਾਮ੍ । ਅਥਾਵਸृਜਤਾਸਂਗਮੁਜ੍ਝਿਤਾ ਮृਗਯਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਲ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਖੜੇ ਹੋਣ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹੋਣ—ਜਦੋਂ ਮਿਲਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮृਗਯਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਿਤੋ ਮृਗਯੇਯਂ ਮਯਾ ਕृਤਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਧਾਵਤਾਧਾਵਤਾ ਤਥਾ
ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਮੈਂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਂ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੌੜ ਕੇ ਜਾਂ ਨਾ ਦੌੜ ਕੇ।
ਅਵਰੋਹਾਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਾਤ੍ਵਿਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਿਦ੍ਯਤੇ । ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਮृਗਯਾਧਰ੍ਮੋ ਵਿਨਾ ਆਮਿषਭੋਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਪਾਪ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਰਾਮਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪ੍ਰਾਕਂਪਯਞ੍ਛਿਰਾਂਸਿ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਏ।
ਵਾਲੀ ਬਭਾषੇ ਰਾਮਮਂਜਲਿਮਸ੍ਤਕੇ ਨਿਧਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਰਾਮ ਸ਼ृਣੁ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਨਮਸਕਾਰ ਰਾਮ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।"
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਵਾਨਿਤਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
"ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ, ਸਾਂਪ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੀ ਹੋ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।"
ਤ੍ਵਾਂ ਯੋਗਿਨਸ਼੍ਚਿਂਤਯਂਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਜਂਤਿ ਚ ਯਜ੍ਵਿਨਃ । ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਭੁਗੇ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍
"ਯੋਗੀ ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਮਾਨ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲੈਂਦੇ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ?"
ਮਰਣੇ ਚਿਂਤਯਾਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਰਦੂਰਤਃ । ਸਤ੍ਵਂ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਮ ਮੇ ਪਾਪਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
"ਜੋ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਰਾਮ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।"
ਗृਹਾਣ ਬਾਣਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭृਸ਼ਮਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
"ਬਾਣ ਲੈ ਲੋ, ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ; ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।"
ਅਥ ਰਾਮਸ੍ਤਥੇਤਿ ਬਾਣਮਾਦਾਯ ਵਾਲਿਨਮੁਵਾਚ ਕਿਮਿष੍ਟਂ ਦੀਯਤਾਂ ਵਦ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ," ਤੇ ਬਾਣ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗੋ, ਉਹ ਮਿਲੇਗਾ।"
ਕਪਿਰੁਵਾਚ- ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮਮ ਸਦ੍ਗਤਿਂ ਦੇਹਿ
ਕਪਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਦੇਵੋ।"
ਯਦਿ ਰਾਵਣਹृਤਾਂ ਸੀਤਾਮਾਨੇਤੁਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਾਯਾਯ ਕृਤਮੇਵਮੇਵ ਹਾ ਮਹਦਂਤਰਂ ਬਲਵृਦ੍ਧੇਨ ਮਹਾਬਲੇਨ ਵਾਲਿਨਾ ਸਦ੍ਭਾਵੇਨ ਦਿਨਕਰਾਵਰ੍ਤਿਤਾਂਤਰੇ ਸੀਤਾਮਾਨੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੇਨ ਸ੍ਮਰਣਾਗਤਰਾਵਣਦਾਨਮਰ੍ਥੇਨ ਵਾਨਰਰਾਜੇਨ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਵਾਨਰਭਲ੍ਲੂਕਸੇਨਾਵਤਾ ਆਤ੍ਮਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤ ਇਤਿ ਕਿਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਲ੍ਪਵੀ-ਰ੍ਯੇਣ ਸਪ੍ਤਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਸੇਨਾਪਤਿਨਾ ਕਪਿਨਾ ਕਿਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਚਨਵਤਃ
ਜੇ ਇਹ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਆ ਗਿਆ। ਵਾਲ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉੱਚਾ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੀ ਭੇਟ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਪੰਜ ਕ੍ਰੋੜ ਵਾਨਰ ਤੇ ਭੱਲੂ ਦੀ ਫੌਜ ਸੀ, ਉਹ ਆਪ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਥੋੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਸੱਤ ਕ੍ਰੋੜ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਕੀ ਮਿਲਣਾ?