ਰਾਮੋਪ੍ਯਨਂਤਰਮਨਿਸ਼੍ਚਯਾਦ੍ਵਾਲਿਨਂ ਨਾਹਨਤ੍
ਰਾਮ ਨੇ, ਅਣਸੁਝੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ।
ਅਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਲਾਯਿਤੋ ਰਾਮਮਿਦਮਭਾषਤ
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਭੱਜ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਹਮਰਣਾਯ
'ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਤਰ ਗਿਆ।'
ਰਾਮੋਪਿ ਯੁਵਯੋਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਾਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਮਯਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਭੂਤਂ ਚਿਹ੍ਨਿਤਂ ਤ੍ਵਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਂ ਹਨ੍ਮਿ
ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਅਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚਿਹ੍ਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਨਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਹੂਯ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਰਾ ਬਭਾषੇ ਵਾਲਿਨਮ੍
ਤਾਰਾ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਹਾਯਵਾਨਿਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨੋਚੇਦੇਵਂ ਨਾਹ੍ਵਯਤਿ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ ਦਸ਼ਰਥਤਨਯੌ ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ੌ ਭੂਭਾਰਾਵਤਰਣਾਯ ਸਮਾਗਤੌ ਤਾਵਸ੍ਯ ਸਹਾਯਭੂਤੌ
'ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਂਦਾ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਆਏ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ।'
ਵਾਲ੍ਯੁਵਾਚ- ਨੀਤਿਮਾਨ੍ਰਾਮ ਇਤਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਨਹਿ ਬਲਵਂਤਂ ਵਿਹਾਯ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਭਜਤੇ ਤਾਦृਸ਼ਃ ਸਮਾਯਾਤੁ ਵਾ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਮਧਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਿਭੇਤਿ ਵੀਰੋ ਯਦਿ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਯਾਤਸ੍ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯਾਭਾष੍ਯ ਤਾਰਾਂ ਸਂਭਾਵ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯ੍ਯਾਤਃ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਨਿਆਈ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੇ ਰਾਮ ਖੁਦ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।
ਅਥ ਮੁष੍ਟਿਯੁਦ੍ਧਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਮੁੱਠੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਵਾਲਿਨਂ ਜਘਾਨ
ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪਾਤ ਚ ਵਾਲ੍ਯਾਹ ਚਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾ ਬਾਣਘਾਤੋऽਥ ਸ਼ੋਣਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਬਭੂਵ
ਫਿਰ ਵਾਲ਼ੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਓਹ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਾਰਾ ਚਾਂਗਦਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਵ੍ਯਥਿਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਾ ਤੇ ਅੰਗਦ ਇਕੱਠੇ ਆਏ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਅਥ ਰਾਘਵਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਵਾਲ੍ਯੁਪਾਂਤੇ ਨਿਪੇਤੂਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਤਾਰਾ ਰਾਮਂ ਬਭਾषੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਰਾਘਵਾਃ ਪੁਰਾ ਚਾਪਿ ਰਾਮ ਕਥਂ ਪਾਪਮਕਾਰ੍षੀਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਬੈਠਾ?'
ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਜਾਨੀषੇ ਰਾਜਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯੋ ਵਾ ਮਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਨ੍ਯੋ ਯਦਿਤਯੋਰ੍ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਜਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵੈਰੇਣ ਵਾਲਿਨਮਾਹਨਃ ਕਿਂ ਵਾਨਰਮਾਂਸਾਸ਼ਯਾ
ਤੂੰ ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਕੇ ਮਾਰਿਆ, ਇਹ ਕਿਉਂ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ?
ਅਭੋਜ੍ਯਂ ਵਾਨਰਂ ਮਾਂਸਂ ਯਦ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋऽਪ੍ਰਿਯਾਤ੍ਸੁਖਾਭਾਵਾਦਪਰੇषਾਮਪਿ ਤਥਾਭਾਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਅਹੋ ਵਿਮੋਹਾਦ੍ਯਦਿਮਾਮਾਦਾਤੁਮਿਦਂ ਕृਤਮੇਕਪਤ੍ਨੀਵ੍ਰਤਂ ਤਵ
ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਭੁਲੇਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੈਣ ਲਈ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਇਕ-ਪਤਨੀ ਦਾ ਵਚਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹੋ ਜ੍ਞਾਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵ ਭਦ੍ਰਂ ਯਦੁਕ੍ਤੋਸਿ
ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ।
ਵਕ੍ਤਿ ਚ ਰਾਮਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਨਾ ਮਯਾ ਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਟਪਰਿਪਾਲਨਂ ਚ ਵਾਲਿਨਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਹਿषੀ ਰੁਮਾਪਹृਤਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਅਤਸ਼੍ਚ ਨ ਤਾਦृਗ੍ਵਧੇ ਦੋषਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੁਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਐਸਾ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।'
ਤਾਰੋਵਾਚ- ਸੁਗ੍ਰੀਵੋऽਪਿ ਤਰ੍ਹਿ ਵਧ੍ਯੋ ਦੁਂਦੁਭਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਾ ਵਾਲਿਨਾ ਬਿਲੇਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਨ ਵਤ੍ਸਰਂ ਤਤ੍ਰੋषਿਤਂ ਤਦਂਤਰੇ ਚ ਮਾਮਪਹृਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਕृਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਪਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਂ ਹਂਤੁ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਵਾਲ਼ੀ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰੋ।'
ਰਾਮ ਉਵਾਚ-। ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਚ ਵਦ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੱਸ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ?'
ਤਾਰੋਵਾਚ- षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਦਰ੍ਵਾਕਸ਼ੀਤਿਤਮੇ ਵਰ੍षੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਾਜ੍ਯਮਪਹृਤਮ੍
ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਅੱਸੀਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿਚ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षਾਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨ ਵਾਲਿਨਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਲਾਯਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਜਦ ਵਾਲ਼ੀ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਸੁਗਰੀਵ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਅਪਹृਤਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਹृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ, ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਛਿਨ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਦਿਨੇ ਭਵਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਭਿषੇਕਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਰਾਜ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਘਵ ਉਵਾਚ- ਮਯਾ ਪਿਤੁਰਨੁਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਗਤਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਗੁਰੁਵਚਨਸ੍ਯਾਨੁਲ੍ਲਂਘਨੀਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤਦਪਹਰਣਵੇਲਾਯਾਂ ਯੋ ਰਾਜਾਸਨਾਚਰਤ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਟੋੜਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਦ ਰਾਜ ਲੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ-ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ।'
ਅਥਵਾ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰੌ ਮृਗੌ ਮृਗਯੋਰ੍ਹਤਸ਼੍ਚ ਵਾਲੀ ਮृਗਾਣਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਦਾਰਣਾਦ੍ਯ ਜਗੁਪ੍ਸਾ ਚ
ਅਥਵਾ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦ ਜੀਵ ਵਜੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਚੀਰ-ਫਾੜ ਤੇ ਗ੍ਰਿਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤੋ ਮਮ ਮृਗਯਾਵਦਾਥਵਾ ਮृਗਾਣਾਮ੍ । ਚਲਿਤਸ੍ਥਿਤਬਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚਲਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤਪਲਾਯਿਨਾਮ੍ । ਅਥਾਵਸृਜਤਾਸਂਗਮੁਜ੍ਝਿਤਾ ਮृਗਯਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਲ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਖੜੇ ਹੋਣ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹੋਣ—ਜਦੋਂ ਮਿਲਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਰਾਵਣਹृਤਾਂ ਸੀਤਾਮਾਨੇਤੁਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਾਯਾਯ ਕृਤਮੇਵਮੇਵ ਹਾ ਮਹਦਂਤਰਂ ਬਲਵृਦ੍ਧੇਨ ਮਹਾਬਲੇਨ ਵਾਲਿਨਾ ਸਦ੍ਭਾਵੇਨ ਦਿਨਕਰਾਵਰ੍ਤਿਤਾਂਤਰੇ ਸੀਤਾਮਾਨੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੇਨ ਸ੍ਮਰਣਾਗਤਰਾਵਣਦਾਨਮਰ੍ਥੇਨ ਵਾਨਰਰਾਜੇਨ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਵਾਨਰਭਲ੍ਲੂਕਸੇਨਾਵਤਾ ਆਤ੍ਮਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤ ਇਤਿ ਕਿਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਲ੍ਪਵੀ-ਰ੍ਯੇਣ ਸਪ੍ਤਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਸੇਨਾਪਤਿਨਾ ਕਪਿਨਾ ਕਿਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਚਨਵਤਃ
ਜੇ ਇਹ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਆ ਗਿਆ। ਵਾਲ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉੱਚਾ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੀ ਭੇਟ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਪੰਜ ਕ੍ਰੋੜ ਵਾਨਰ ਤੇ ਭੱਲੂ ਦੀ ਫੌਜ ਸੀ, ਉਹ ਆਪ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਥੋੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਸੱਤ ਕ੍ਰੋੜ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਕੀ ਮਿਲਣਾ?