ਸ ਚਾਪਿ ਤਦਨ੍ਨਂ षਡ੍ਰਸੋਪੇਤਂ ਸੌਵਰ੍ਣਭਾਜਨਗਤਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਇਵੇਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ
ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਭੋਜਨ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਵਸਰੇ ਸੀਤਾ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਪ੍ਰਭੇषਦਰੁਣਵਸਨਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਨੀਲਕੁਟਿਲਕੁਂਤਲੈਸ਼੍ਚਲਦ੍ਭਿਰ੍ਯੂਨਾਂ ਮਨਾਂਸ੍ਯਾਕਰ੍षਯਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਦृष੍ਟਿਭਗ੍ਨਕਲੈਰਿਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚਿਤ੍ਤਮੀਦृਸ਼ਮਿਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਦ੍ਭਿਰਿਵੋਪਸ਼ੋਭਿਤ-ਲਲਾਟਾਨਂਗਚਾਪਸੁਭ੍ਰੂਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਰੁਣਵਿਲੋਚਨਾ ਤਿਲਪ੍ਰਸੂਨਨਾਸਾਮृਦੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਰੋ ਮਸ਼ਕਪੋਲਾਨਂਤਰਾ ਰਕ੍ਤੋष੍ਠਰਾਕ੍ਤਾਸਨਮਾਣਿਕ੍ਯਨਿਭਦਾਡਿਮੀਦਸ਼ਨਾ ਜਪਾਕੁਸੁਮਾਰੁਣਾਧਰਾਤਿਸ਼ੋਭਿਤਚਿਬੁਕਾਸ਼ੁਕ੍ਤਿ-ਕਰ੍ਣਾਸਮਦੀਰ੍ਘਕਂਠਾਤਿਮਾਂਸਲਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੀਨੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਚਕੁਡ੍ਮਲਾਨੇਕਹਾਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾ ਸੁਭਗਾਕਾ-। ਰਾਨਤਿਮਾਂਸਲਬਾਹੁਲਤਾ ਮੁਗ੍ਧਾਯਤਸਮਾਨਾਂਗੁਲਿਸ਼ਿਖਾਪਦ੍ਮਾਰੁਣਪਲ੍ਲਵਾਵਿਵਿਧਬਹੁਰਤ੍ਨਾਂਗੁਲਿਭੂषਣਾਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਧ੍ਯਾਸੁ ਰੋਮਰਾਜਿਗਂਭੀਰਨਾਭਿਃ ਪृਥੁਜਘਨਾਕਰਿਕਰੋਰੁਸ੍ਤੂਣੀਰਜਂਘਾਸੁਪਾਦਕਮਲਾ-ਨੂਪੁਰਾਦਿ ਪਾਦਵਿਭੂषਣਾ ਪਾਦਾਂਗੁਲੀਭੂषਿਤਾ ਵਿਕਸਿਤਸੌਗਂਧਿਕਂ ਵਿਦਧਤੀ ਭੁਂਜਾਨਮਾਰੀਚਸ੍ਯ ਪੁਰਤਸ਼੍ਚਾਗਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੀਤਾ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੌਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲ ਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਸੋਹਣਾ, ਭੰਵ Cupid ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗੇ, ਅੱਖਾਂ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ, ਨੱਕ ਤਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਨਰਮ, ਗਲ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਠੋਡੀ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ, ਕੰਨ ਸਿਪ ਦੇ ਖੋਲ ਵਰਗੇ, ਗਲ ਲੰਬਾ, ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਕਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਬਾਂਹ ਮੋਟੀਆਂ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਪੈਰ ਕੌਲ ਦੇ ਕੂਪਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ, ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਪੱਟ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂਂਡ ਵਰਗੀਆਂ, ਲੱਤਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਪੈਰ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਨੂਪੁਰ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਨੀਲੇ ਕੌਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਛੱਡਦੀ ਹੋਈ, ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸਾਵਚਿਂਤਯਦੇਨਾਂ ਕਥਮਪਹਰਾਮਿ ਕਥਮਾਲਿਂਗਾਮਿ ਕਥਮਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰੋਮੀਤ੍ਯੇਵਮਵਸਰਮਲਭਮਾਨਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਗਲੇ ਲਾਵਾਂ? ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਪਰ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾ ਧਨੁਃਸਜ੍ਜੀਕਰਣਾਯ ਯਤਮਾਨਾ ਅਹਂਪੂਰ੍ਵਿਕਯਾ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਤਿਰਸ੍ਕਾਰੇਣ ਮਹੇਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰਾਂਤਦ੍ਵਯਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਵਨਮਯਿਤੁਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਓਹਨੂੰ ਵਕਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ।
ਅਥ ਸੂਰ੍ਯੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਨਮਯਨ੍ਨੇਵ ਨਿਪਪਾਤ
ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁਕ ਕੇ ਵਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਾਯੁਰ੍ਬਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹਾਜਗਵਮਥ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਕਰੇਣੋਤ੍ਕਰ੍षਯਨ੍ਨਧਃ ਪਪਾਤ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਵਾਯੋਰੁਪਰਿ ਪਪਾਤ ਅਹਸਂਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ
ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਪਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਯੂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤੁਰਗਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਬਾਣਾਸੁਰਃ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰਨੇਕਾਨੇਕਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸਮੇਤੋ ਵਿਦੇਹਪੁਰੀਮਾਜਗਾਮ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਣਾਸੁਰ, ਕਈ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ੍ਵਵਿਭੂषਣੋਦ੍ਭਾਸਿਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਾਪਯਸ਼ਸੋ ਦੇਵਤਾਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਗੀਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਿਰਰਾਮ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋਬਲਿਸ਼੍ਚੈਵਧਾਵਾਤੇऽਥਵਿਰੇਮਤੁਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਅਤੇ ਬਲੀ ਵੀ ਦੌੜੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਰਾਜਾਨੋऽਤਿਬਲਿਨਃ ਸਮਾਗਤਾ ਜ੍ਯਾਬਂਧਾਸ਼ਕ੍ਤਾ ਅਪਸृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ, ਪਰ ਵਾਪਸ ਹੋ ਕੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਏਕਾਂਗੁਲਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਦੇ ਲੰਬੇ ਤੱਕ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ; ਹੋਰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਦਿਨਮਾਤ੍ਰੇ ਧਨੁषਿ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਰਾਘਵਃ ਸਹਾਨੁਜੈਰਾਗਤ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਛੂਹਿਆ।
ਅਥ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਮਾਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ ਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਸ੍ਪृਸ਼ੁਰ੍ਨ ਚਾਲਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਫਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ।
ਅਥ ਦਾਸ਼ਰਥਿਪ੍ਰਮੁਖਾਃਕੁਮਾਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਅਥ ਵੇਤ੍ਰਝਰ੍ਝਰਪਾਣਯਃ ਸਮਾਗਮਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਾਪਸਾਰਯਾਮਾਸੁਃ
ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਝਰਝਰ ਸੀ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਰਣਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤੋ ਧਨੁਰਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਧਨੁਰਾਦਾਯੋਦ੍ਦਧਾਰ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਛੂਹਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਦਾਦਾਨਸਮਯੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤ੍ਯ ਸਹਾਸਮੂਚੁਃ ਅਤ੍ਰ ਭਗ੍ਨਾ ਮਹਾਰਥਾ ਇਤਿ
ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਆਏ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਥੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ।'
ਅਥ ਸ ਰਾਮੋ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਸ੍ਥਾਨਮਵਨਮਯ੍ਯ ਧਨੁषਿ ਜਾਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਜ੍ਯਮੇਕਕਰੇਣੋਤ੍ਪਾਦਯਨ੍ਕੋਟ੍ਯਾਮਨਾਮਯਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਰ ਦੀ ਥਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰੱਖੀ, ਆਪਣਾ ਘੁੱਟਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਤੇ ਕੋਣ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੰਨਿਆ।
ਅਥਸਜ੍ਜੀਕृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂਗੁਲਯੋऽਭਵਨ੍
ਫਿਰ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੱਕ ਦੇ ਕੋਣ ਤੇ ਰੱਖ ਲੀਆਂ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਜ੍ਯਾਮਨ੍ਵਨਾਦਯਤ੍ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਰ ਨੂੰ ਵਜਾਇਆ; ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਡੋਲ ਗਏ।
ਰਾਮੇਣਸਜ੍ਯਿਤਂ ਧਨੁਰਿਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਾਦਃ ਸਂਜਾਤਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, 'ਧਨੁਸ਼ ਰਾਮ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਜਨਕੋऽਪਿ ਸੀਤਾਂ ਰਾਮਾਯ ਦਦੌ ਰਾਜਭਿਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰੀਮਾਗਾਤ੍
ਜਨਕ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਅਥੈਕਦਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਮਂ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇਭਿषਿਚ੍ਯ ਸੁਖੀ ਬਭੂਵ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਜਾਰਂਜਨਾਚ੍ਚ ਰਾਮੋ ਰਾਜਾਨੁਮਤ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਜਾਵਾਦੋऽਭੂਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦਾਸਰਥ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ, 'ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।'
ਅਥ ਕੈਕਯਦੇਸ਼ਾਧਿਪਤਿਤਨਯਾ ਸੁਵੇषਾ ਰਾਮਂ ਰਾਜਾਨਮਸਹਮਾਨਾ ਰਾਜਾਨਮੁਵਾਚ ਮਮ ਵਰਦਾਨਾਵਸਰ ਇਤਿ ਰਾਜਾਚਿਂਤਯਤ੍ਕਿਂ ਦੇਯਮਿਤਿ
ਫਿਰ ਕੈਕੇਯ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਸਜੀ ਹੋਈ ਧੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮੰਗੇ ਹੋਏ ਵਰ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆ ਗਈ ਹੈ।' ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਕੀ ਦੇਵਾਂ?'
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾਮੋ ਵਨਂ ਵਿਸ਼ਤੁ ਪਾਲਯਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਭਰਤਃ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਮ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਭਰਤ ਰਾਜ ਕਰੇ।'
ਰਾਜਾਨृਤਵਚਨਦੋषਭਯਾਤ੍ਕਥਂਕਥਮਪਿ ਸ੍ਵੀਚਕਾਰ
ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਮੰਨ ਲਈ।
ਅਥ ਵਸਿष੍ਠਂ ਭਾਵਿਤਯਾਵੋਚਤ ਰਾਮੋ ਵਨਾਯ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਅਸ੍ਯ ਕਿਂਵਾ ਭਵੇਦਿਤਿ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਬ੍ਰੂਹਿ
ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਨਤੀਜਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਕੇ ਦੱਸੋ।'
ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਹਰ੍षਂ ਰਾਜਾਨਮੁਵਾਚ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਗਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਨਿਖਿਲਦਾਨਵਵੀਰਹਂਤਾ ਸ਼ਂਭੋਰਨੇਕਵਿਧਪੂਜਨਮਾਤਨੋਤਿ । ਸੀਤਾਵਿਯੋਗਰੁषਿਤਃ ਕਪਿਸੇਨਯਾ ਚ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵੋਦਧਿਂ ਦਸ਼ਮੁਖਂ ਚ ਨਿਹਂਤਿ ਰਾਮਃ
ਜਦ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂਜਾਵਾਂ ਕਰੇਗਾ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।