ਸ਼ਂਭੁਰਪਿ ਤਥਾ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਰਾਮ ਏਵ ਨਾਥਃ ਸੀਤਾਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਾਮਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯੈਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗृਹਾਣਾਜਗਵਂ ਧਨੁਰਿਦਮ੍
ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਹੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਲੋ।
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਕਿਮੇਤੇਨਾਜਗਵੇਨ ਧਨੁषਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਸੀਤਾਂ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਪਯ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੇਰੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ?
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਇਦਂ ਧਨੁਰਸਜ੍ਯਂ ਮੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਜ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਯਾ ਮਯਾ ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮੇਵਮਾਚਰ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਣ-ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਗਣੈਰਂਤਰ੍ਦਧੇ ਹਰਃ । ਅਥਾਦਾਤੁਂ ਧਨੂ ਰਾਜਾ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਤਿਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਥੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਗਜਬਲਂ ਸਮਾਹੂਯ ਗृਹਾਣੇਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿਤਨੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਚੁਕੋ।'
ਸ ਚਾਪਿ ਮਾਤੁਲਂ ਨਤ੍ਵਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਦਧਾਰ ਜਾਨੁਪਰ੍ਯਂਤਂ ਮਾਤੁਲੋ ਮਾਰੀਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਏਕਾਕੀ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਦੇਹਮਯਾਚਤ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਂਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਤਿਥਿਂ ਮਾਮਵੈਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਹਾਸਾ ਕਰੀ, ਉੱਡ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਘੁੱਟਾਂ ਤੱਕ ਚੁਕ ਲਿਆ। ਮਾਮਾ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਯਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਮੰਨੋ।'
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਭੋ ਇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਸਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿषੀਦੇਤਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਆਸਨ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਬੈਠ ਜਾਓ।
ਸ ਚਾਤਿਥਿਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿषਸਾਦ
ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ' ਕਹਿ ਕੇ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਜਲਮਾਦਾਯ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮਹਾਜਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਭੋਜਨਾਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਦਨ੍ਨਂ षਡ੍ਰਸੋਪੇਤਂ ਸੌਵਰ੍ਣਭਾਜਨਗਤਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਇਵੇਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ
ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਭੋਜਨ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸਾਵਚਿਂਤਯਦੇਨਾਂ ਕਥਮਪਹਰਾਮਿ ਕਥਮਾਲਿਂਗਾਮਿ ਕਥਮਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰੋਮੀਤ੍ਯੇਵਮਵਸਰਮਲਭਮਾਨਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਗਲੇ ਲਾਵਾਂ? ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਪਰ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾ ਧਨੁਃਸਜ੍ਜੀਕਰਣਾਯ ਯਤਮਾਨਾ ਅਹਂਪੂਰ੍ਵਿਕਯਾ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਤਿਰਸ੍ਕਾਰੇਣ ਮਹੇਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰਾਂਤਦ੍ਵਯਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਵਨਮਯਿਤੁਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਓਹਨੂੰ ਵਕਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ।
ਅਥ ਸੂਰ੍ਯੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਨਮਯਨ੍ਨੇਵ ਨਿਪਪਾਤ
ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁਕ ਕੇ ਵਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਾਯੁਰ੍ਬਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹਾਜਗਵਮਥ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਕਰੇਣੋਤ੍ਕਰ੍षਯਨ੍ਨਧਃ ਪਪਾਤ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਵਾਯੋਰੁਪਰਿ ਪਪਾਤ ਅਹਸਂਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ
ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਪਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਯੂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤੁਰਗਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਬਾਣਾਸੁਰਃ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰਨੇਕਾਨੇਕਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸਮੇਤੋ ਵਿਦੇਹਪੁਰੀਮਾਜਗਾਮ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਣਾਸੁਰ, ਕਈ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ੍ਵਵਿਭੂषਣੋਦ੍ਭਾਸਿਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਾਪਯਸ਼ਸੋ ਦੇਵਤਾਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਗੀਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਿਰਰਾਮ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋਬਲਿਸ਼੍ਚੈਵਧਾਵਾਤੇऽਥਵਿਰੇਮਤੁਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਅਤੇ ਬਲੀ ਵੀ ਦੌੜੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਰਾਜਾਨੋऽਤਿਬਲਿਨਃ ਸਮਾਗਤਾ ਜ੍ਯਾਬਂਧਾਸ਼ਕ੍ਤਾ ਅਪਸृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ, ਪਰ ਵਾਪਸ ਹੋ ਕੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਏਕਾਂਗੁਲਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਦੇ ਲੰਬੇ ਤੱਕ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ; ਹੋਰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਦਿਨਮਾਤ੍ਰੇ ਧਨੁषਿ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਰਾਘਵਃ ਸਹਾਨੁਜੈਰਾਗਤ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਛੂਹਿਆ।
ਅਥ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਮਾਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ ਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਸ੍ਪृਸ਼ੁਰ੍ਨ ਚਾਲਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਫਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ।
ਅਥ ਦਾਸ਼ਰਥਿਪ੍ਰਮੁਖਾਃਕੁਮਾਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਅਥ ਵੇਤ੍ਰਝਰ੍ਝਰਪਾਣਯਃ ਸਮਾਗਮਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਾਪਸਾਰਯਾਮਾਸੁਃ
ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਝਰਝਰ ਸੀ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਰਣਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤੋ ਧਨੁਰਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਧਨੁਰਾਦਾਯੋਦ੍ਦਧਾਰ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਛੂਹਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਦਾਦਾਨਸਮਯੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤ੍ਯ ਸਹਾਸਮੂਚੁਃ ਅਤ੍ਰ ਭਗ੍ਨਾ ਮਹਾਰਥਾ ਇਤਿ
ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਆਏ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਥੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ।'
ਅਥ ਸ ਰਾਮੋ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਸ੍ਥਾਨਮਵਨਮਯ੍ਯ ਧਨੁषਿ ਜਾਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਜ੍ਯਮੇਕਕਰੇਣੋਤ੍ਪਾਦਯਨ੍ਕੋਟ੍ਯਾਮਨਾਮਯਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਰ ਦੀ ਥਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰੱਖੀ, ਆਪਣਾ ਘੁੱਟਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਤੇ ਕੋਣ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੰਨਿਆ।
ਅਥਸਜ੍ਜੀਕृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂਗੁਲਯੋऽਭਵਨ੍
ਫਿਰ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੱਕ ਦੇ ਕੋਣ ਤੇ ਰੱਖ ਲੀਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਵਸਰੇ ਸੀਤਾ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਪ੍ਰਭੇषਦਰੁਣਵਸਨਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਨੀਲਕੁਟਿਲਕੁਂਤਲੈਸ਼੍ਚਲਦ੍ਭਿਰ੍ਯੂਨਾਂ ਮਨਾਂਸ੍ਯਾਕਰ੍षਯਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਦृष੍ਟਿਭਗ੍ਨਕਲੈਰਿਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚਿਤ੍ਤਮੀਦृਸ਼ਮਿਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਦ੍ਭਿਰਿਵੋਪਸ਼ੋਭਿਤ-ਲਲਾਟਾਨਂਗਚਾਪਸੁਭ੍ਰੂਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਰੁਣਵਿਲੋਚਨਾ ਤਿਲਪ੍ਰਸੂਨਨਾਸਾਮृਦੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਰੋ ਮਸ਼ਕਪੋਲਾਨਂਤਰਾ ਰਕ੍ਤੋष੍ਠਰਾਕ੍ਤਾਸਨਮਾਣਿਕ੍ਯਨਿਭਦਾਡਿਮੀਦਸ਼ਨਾ ਜਪਾਕੁਸੁਮਾਰੁਣਾਧਰਾਤਿਸ਼ੋਭਿਤਚਿਬੁਕਾਸ਼ੁਕ੍ਤਿ-ਕਰ੍ਣਾਸਮਦੀਰ੍ਘਕਂਠਾਤਿਮਾਂਸਲਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੀਨੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਚਕੁਡ੍ਮਲਾਨੇਕਹਾਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾ ਸੁਭਗਾਕਾ-। ਰਾਨਤਿਮਾਂਸਲਬਾਹੁਲਤਾ ਮੁਗ੍ਧਾਯਤਸਮਾਨਾਂਗੁਲਿਸ਼ਿਖਾਪਦ੍ਮਾਰੁਣਪਲ੍ਲਵਾਵਿਵਿਧਬਹੁਰਤ੍ਨਾਂਗੁਲਿਭੂषਣਾਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਧ੍ਯਾਸੁ ਰੋਮਰਾਜਿਗਂਭੀਰਨਾਭਿਃ ਪृਥੁਜਘਨਾਕਰਿਕਰੋਰੁਸ੍ਤੂਣੀਰਜਂਘਾਸੁਪਾਦਕਮਲਾ-ਨੂਪੁਰਾਦਿ ਪਾਦਵਿਭੂषਣਾ ਪਾਦਾਂਗੁਲੀਭੂषਿਤਾ ਵਿਕਸਿਤਸੌਗਂਧਿਕਂ ਵਿਦਧਤੀ ਭੁਂਜਾਨਮਾਰੀਚਸ੍ਯ ਪੁਰਤਸ਼੍ਚਾਗਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੀਤਾ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੌਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲ ਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਸੋਹਣਾ, ਭੰਵ Cupid ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗੇ, ਅੱਖਾਂ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ, ਨੱਕ ਤਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਨਰਮ, ਗਲ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਠੋਡੀ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ, ਕੰਨ ਸਿਪ ਦੇ ਖੋਲ ਵਰਗੇ, ਗਲ ਲੰਬਾ, ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਕਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਬਾਂਹ ਮੋਟੀਆਂ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਪੈਰ ਕੌਲ ਦੇ ਕੂਪਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ, ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਪੱਟ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂਂਡ ਵਰਗੀਆਂ, ਲੱਤਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਪੈਰ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਨੂਪੁਰ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਨੀਲੇ ਕੌਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਛੱਡਦੀ ਹੋਈ, ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।