ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਸੇਦੇਕਾਸਨੇ ਤਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਖਿਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਵਧਿ
ਉਹ ਓਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਥਾਂ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ । ਤਤ੍ਰਾਮृਤਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਚਿਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਪ। ਉਥੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਨृਪੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸਕਲਾਨ੍ਰਿਪੂਨ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁषੋਂऽਤੇ ਚ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸੁਖਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਭੂਯਃ ਸ ਏਵਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਮਾਨਂ ਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸੁਖਮਈ ਮੌਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਂ ਭਗਵਤੋ ਯਾਤਿ ਦੈਵਤੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਖਿਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮਨ੍ਵਂਤਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਚਾਰ ਮਨਵਾਂਤਰਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਦੈਵਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਪਥਿ
ਉਥੇ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲਣ ਬੜੀ ਔਖੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੈਵੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਇਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਪਂਚਤਾ ਸੋऽਪਿ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੋ ਨਾਮ ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਃ
ਜੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਪਰਮ ਧਾਮ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਤ੍ਯਧਰਮ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਾਰਮਿਕ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰੇਤਾਦ੍ਵਾਪਰਸਂਧੌ ਚ ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਵਿਜਯਾ ਨਾਮ ਮਹਿषੀ ਤਸ੍ਯ ਭੂਮਿਪਤੇਰਭੂਤ੍
ਉਹ ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਸੰਧੀ 'ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਭੂਮਿਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਜਯਾ ਸੀ।
ਸੁਂਦਰੀ ਸ਼ੀਲਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪਤਿਸੇਵਾਪਰਾਯਣਾ । ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸੁਮਤੀਮਿਮਾਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣੇ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲੋऽਸੌ ਸਦਾਰਃ ਪਂਚਤਾਂ ਗਤਃ । ਤਤੋ ਯਮਭਟੈਰ੍ਬਦ੍ਧੌ ਦਂਪਤੀ ਤੌ ਭਯਂਕਰੌ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਮਰ ਗਈ; ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਦੁਃਖਪ੍ਰਦੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਯਮਮਂਦਿਰਮ੍ । ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਪਿ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੁਖਦਾਈ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਯਮ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਤਯੋਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਵਿਚਾਰਯ । ਤੇਨਾਜ੍ਞਪ੍ਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਸ੍ਤਯੋਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਜੈਮਿਨੇ
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੇਖੋ। ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ, ਜੈਮਿਨੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜੜ ਤੋਂ ਵੇਖੇ।
ਮੂਲਾਦ੍ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਾਹ ਚੇਤਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ । ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਏਤਯੋਃ ਸਕਲਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਰਾਜਾ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਯਦੇਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕृਤਂ ਭੁਵਿ । ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਯਾ ਨਯੋਪਾਯਂ ਵਦਾਮਿ ਤਦਹਂ ਸ਼ृਣੁ
'ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਰਾਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਸੁਣੋ।'
ਏਕਾਦਾ ਤ੍ਰਾਸਿਤੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਕੋ ਮृਗਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਨਾਜ੍ਜੀਵਨਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਗਤੋऽਸ੍ਯ ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੰਗਲ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਨ, ਬਾਘਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਇਥੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭੂਯੋऽਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕੌਤੁਕਃ । ਜਘਨੇ ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਖਡ੍ਗੇਨ ਤਰਸਾ ਮृਗਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਵਧ ਦਿੱਤਾ।
ਜਘਾਨ ਹ ਮृਗਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮਪ੍ਯਮੁਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦਾਰੋਭੂਪੋऽਯਂ ਦਂਡਨੀਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਯਾਵਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਰੋਮਾਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਕਲੇਵਰੇ । ਮਨ੍ਵਂਤਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾ ਦੇ ਗਿਣਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਲਈ,
ਕੋਟਿਕੋਟਿਕੁਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਾਰਕੀ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ਼ਰਣਾਗਤਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰਪਿ ਧਨੈਰਪਿ
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਜਾਂ ਧਨ ਦੇਣੀ ਪਵੇ।
ਕੁਰੁਤੇ ਯੋ ਨਰੋ ਜ੍ਞਾਨੀ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮੁਖੈਰਪਿ
ਸੁਣ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੂਣ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹੋਣ।
ਆਯੁषੋऽਨ੍ਤੇ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤੋ ਦੂਤੈਃ ਸਦਾਰੋऽਸੌ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਪਰ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਤਨੀ,
ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨੇ ਘੋਰੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋऽਤ੍ਯਂਤਦੁਃਖਦੇ । ਅਸਿਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਯਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਸ਼ਾਖਿਨਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰਤਸ੍ਤਦ੍ਵੈ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਸਿਪਤ੍ਰਵਿਪਿਨੇ ਯੁਗਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸਨੂੰ 'ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਸਦਾਰੋ ਨਰਕਂ ਭੇਜੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹ੍ਵਯਂ ਤਤਃ । ਨਿਰਯਂ ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਿ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਸਂਯੁਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਰਕ ਵਿਚ 'ਬਾਘਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ' ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਨ।
ਭਵੇਚ੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਉਹ ਬਾਘਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ 'ਬਾਘਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ' ਹੀ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤਕ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ
ਸਦਾਰੋऽਜਨਿ ਪਾਪਾਂਤੇ ਭੇਕਯੋਨਿਂ ਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਭੇਕੀਭੇਕੌ ਸੁਦੁਃਖਿਤੌ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਪਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੱਦਕ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਬੱਦਕ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਏ।
ਤੀਰੇ ਤਸ੍ਥਤੁਰੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤਤਂ ਕੀਟਭੋਜਿਨੌ । ਅਥੈਕਦਾ ਤੇਨ ਪਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ। ਫਿਰ, ਇਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਆਏ।
ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਂ ਤਾਂਸ੍ਤੌ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਭੇਕ ਉਵਾਚ- ਵਰ੍षਾਭ੍ਵਿ ਮੋਹਾਦ੍ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਪਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਬੱਦਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਵਰਖਾ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਮੋਹ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਵੀ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤੇ—'
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਦੁਃਖਮਾਵਾਂ ਨ ਮੁਂਚਤਿ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਗਂਗਾਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਚ ੧੦੦ 7.9.
'ਅੱਜ ਵੀ, ਉਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਤਥਾਪ੍ਯੇਵਂ ਵਿਧਂ ਦੁਃਖਮਨੁਭੂਯਾਵਹੇ ਕਥਮ੍ । ਗਂਗਾਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਲੇਵਰਮ੍
'ਫਿਰ ਵੀ, ਇੰਨਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦਵਾਂ।'