ਆਦ੍ਯਂ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਾਖ੍ਯਂ ਨਾਰਸਿਂਹਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਤृਤੀਯਮਾਂਡਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਦੌਰ੍ਵਾਸਸਮਥੈਵ ਚ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਨਰਸਿੰਹ, ਤੀਜਾ ਆੰਡਾ, ਅਤੇ ਦੌਰਵਾਸ ਵੀ ਹਨ।
ਨਾਰਦੀਯਮਥਾਨ੍ਯਂ ਚ ਕਾਪਿਲਂ ਮਾਨਵਂ ਤਥਾ । ਤਦ੍ਵਦੌਸ਼ਨਸ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਦ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਇੱਕ, ਕਪਿਲ, ਅਤੇ ਮਾਨਵ; ਉਸਨਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰੁਣਂ ਕਾਲਿਕਾਹ੍ਵਾਨਂ ਮਾਹੇਸ਼ਂ ਸਾਂਬਮੇਵ ਚ । ਸੌਰਂ ਪਾਰਾਸ਼ਰਂ ਚੈਵ ਮਾਰੀਚਂ ਭਾਰ੍ਗਵਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਵਾਰੁਣ, ਕਾਲਿਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਾਹੇਸ਼, ਅਤੇ ਸੰਬਵ; ਸੌਰ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ, ਮਾਰੀਚ, ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨਾਂ ਵਾਲਾ।
ਕੌਮਾਰਂ ਚ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਨ੍ਯष੍ਟ ਵੈ ਦਸ਼ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਵ੍ਯਾਕਰ੍ਤਾ ਤੁ ਭਵੇਨ੍ਮਨੁਃ
ਕੌਮਾਰਾ ਵੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਅਠਾਰਾਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਮਨੁ ਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਸ਼ਿਵਰਾਘਵਸਂਵਾਦੇ ਪੁਰਾਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਕਥਨਂਨਾਮ ਪਂਚਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣਾ ਮਹਾਤਮ੍ਯ ਕਥਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਦਰਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਂਧ੍ਯਾਵਂਦਨਕਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਰਾਮੋ ਮੁਨਿਮਾਚष੍ਟਾਯਮ੍ । ਉष੍ਣਦ੍ਯੁਤਿਰਪ੍ਯਸ੍ਤਮੁਪੈਤਿ ਦ੍ਵਿਜਕੁਲਮੇਤਨ੍ਨੀਡਮੁਪੈਤਿ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਤਪਦੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਏ।
ਸ੍ਵਯਮਪਿ ਸਂਧ੍ਯਾਵਂਦਨਕਾਮੋऽਵ੍ਰਜਦੁਤ੍ਤਰਦਿਸ਼ਮੁਜ੍ਝਿਤਯਾਨਃ । ਹਾਹਾਹੂਹੂਕृਤਸਂਗੀਤਿਰ੍ਬਂਦੀਪ੍ਰਮੁਖਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਕੀਰ੍ਤਿਃ
ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; 'ਹਾ ਹਾ' ਤੇ 'ਹੂ ਹੂ' ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਬੰਦੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗੌਤਮੀਤਟਮੁਪੇਤ੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਵਾਯੁਨਂਦਨਸੁਧੌਤਪਦ੍ਯੁਗਃ । ਜਾਂਬਵਤ੍ਕृਤਕਰਾਵਲਂਬਨਃ ਪ੍ਰਾਪਦੁਤ੍ਤਮਨਦੀਂ ਤੁ ਗੌਤਮੀਮ੍
ਰਾਘਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵਾਯੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧੋਏ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਗਿਆ; ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕਰਦ੍ਵਯੇ ਧृਤਕੁਸ਼ਃ ਸ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਾਗਮਦ੍ਵਰੁਣਦਿਸ਼ਾਮਥੋਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਦਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਰ੍ਘਤ੍ਰਿਤਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੋਮਾਥ ਜਜਾਪ ਸੋਂऽਤਰੇ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਰੁਣ ਦੀਸਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਅਰਘ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਲੱਗਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਰਾਘਵਃ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕृਤਾਸ਼ੀਰਗਮਨ੍ਮਨਃਪਦਂ ਹਨੂਮਤਾ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤ ਪਾਦਪਂਕਜਃ । ਜੁਹਾਵ ਵਹ੍ਨੀਨਥ ਬਂਦਿਮਾਗਧੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਥ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ ਬਹਿਃ
ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਰਾਹ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਬੰਦੀ ਤੇ ਮਾਗਧ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਕਿਰਣੈਃ ਸੁਧਾਲਿਪ੍ਤਮਿਵਾਂਬਰਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤਾਰਾਕੁਸੁਮਂ ਵਿਤਾਨਮਿਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਰ 'ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਛਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸੌਧਤਲਂ ਵृਦ੍ਧਾਮਾਤ੍ਯੇਨ ਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਨਾਨਾਸਨਸਮੋਪੇਤਂ ਸਭਾਸ੍ਥਾਨਂ ਯਯੌ ਨृਪਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਲ ਦੀ ਉਪਰਲੀ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਵਿਭਿੰਨ ਅਸਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਮੁਨਿਂ ਹ੍ਯੁਪਵੇਸ਼੍ਯ ਸ ਰਾਘਵਃ ਸ੍ਵਯਮਪਿ ਪ੍ਰਥਮਾਸਨਮਾਭਜਤ੍ । ਕਪਿਗਣਾਃ ਪਰਿਤਃ ਪृਥੁਵਿਗ੍ਰਹਾ ਰਚਨਯਾਸ੍ਥਿਤਿਮਾਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪ ਪਹਿਲਾ ਅਸਨ ਲਿਆ; ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਬੰਦਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸੁਖਸ੍ਥਿਤਂ ਨृਪਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਚਸ੍ਤਦਾ ਸਮੁਚਿਤਮਾਹ ਸ਼ਂਭੁਃ । ਇਹਸ੍ਥਿਤੋ ਭਵਤਿ ਸਮਸ੍ਤਪੂਜਿਤਃ ਕਥਂ ਕਥਾ ਨृਪਵਰ ਵਰ੍ਤਤੇ ਗੁਹਾਯਾਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੰਭੂ, ਢੁਕਵੀਂ ਗੱਲ ਬੋਲੀ: 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ?'
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯਾਥ ਰਘੂਦ੍ਵਹੋ ਦ੍ਵਿਜਵਚਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਾਸੀਤ੍ਕਥਾਂ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਨਿਪੁਣਂ ਨਿਵਾਰ੍ਯਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਮਿ ਕਥਂ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਤਯਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਾਮਨ੍ਯਥਾ । ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਾਧਨਵਾਦਿਨੀਮਥਨृਪਃ ਕਿਂਤ੍ਵੇਤਦਿਤ੍ਯਾਹ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੂ ਵੰਸ਼ੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁਣਿਆ; 'ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ—ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕੀ ਹੈ?' ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੁਂਭਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਵਧਃ ਪੁਰਾ ਸਮਜਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਸ਼ਾਸ੍ਯੋ ਵਧਂ । ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਯਮਨ੍ਯਥਾ ਵਿਰਚਿਤਂ ਰਾਮਾਯਣਂ ਭਾषਤੇ । ਕੋऽਯਂ ਵਿਪ੍ਰਵਰਃ ਸਮਸ੍ਤਜਨਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯ ਸਂਪਾਦਕੋ । ਰਾਜ੍ਞਾਂਸ੍ਥਾਨਮੁਪੇਤ੍ਯ ਵਕ੍ਤਿ ਸਮਯਾ ਦਂਡ੍ਯੋऽਥ ਪੂਜ੍ਯੋऽਥਵਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੰਭਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦਾ ਵਧ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਰਾਮਾਯਣ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕੀ ਉਹ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਜਾਂ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਅਥਾਹ ਜਾਂਬਵਾਨਮੁਂ ਰਘੂਤ੍ਤਮਂ ਕਥਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਰਾਮਾਯਣਂ ਨ ਤਾਵਕਂ ਤ੍ਵਿਦਂ ਹਿ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਮਤਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਮਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਦਾਮਿ ਦੇਵ ਤਚ੍ਛृਣੁ । ਪਂਕੇਰੁਹਸ੍ਯਸੂਨੁਤੋ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੁਰਾਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਰਘੂ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਰਾਮਾਯਣ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਗੱਲ ਹੈ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਸੁਣ ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।'
ਜਾਂਬਵਂਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੋ ਵਚਨਮਾਹ
ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਕੀਰ੍ਤਯ ਪੁਰਾਣਂ ਮੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਃ ਕੁਤੂਹਲਾਦਹਂ ਪ੍ਰਣੀਤਂ ਤਤ੍ਕੇਨ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਾਓ; ਮੈਂ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕੌਣ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ?
ਜਾਂਬਵਾਨਥ ਬਭਾषੇ ਹਿ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤਥੈਵ ਵਿਧੁਭੂषਣਕੇਸ਼ਵਾਭ੍ਯਾਮ੍
ਜਾਂਬਵਨ ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗਹਣੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਪੁਰਾਤਨਂ ਰਾਮਾਯਣਂ ਕਥਯਾਮਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਮਾਯਣ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣੇਨਾਖਿਲਜਨ੍ਮਸਂਪਾਦਿਤ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਤਥਾਪਿ ਦਸ਼ਰਥੋ ਦਸ਼ਰਥਸਮਾਨਰਥੀ ਮਹੀਯਸਾ ਬਲੇਨ ਸੁਮਾਨਸਨਾਮਨਗਰਜਿਗੀषਯਾ ਪਂਕੇਰੁਹਸੁਤਸੁਤਂ ਵਸਿष੍ਠਮਾਹੂਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਦਤ੍ਤਾਨੁਜ੍ਞਃ ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸੇਨਯਾ ਸਹਾਰੁਹ੍ਯ ਤੁਰਂਗਮਂ ਚਂਦ੍ਰ ਸਮਾਨਸ਼ਰੀਰਮਤਿਰੋषਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿष੍ਟਰਸ਼੍ਰਵਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਦਂਡਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚਕਾਰ
ਸਾਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਸ੍ਵੀਯਯਾ ਸੇਨਯਾਵृਤੋ ਦਸ਼ਰਥਾਭਿਮੁਖਮਾਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭੂਤ੍
ਸਾਧਿਆ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਦਸ਼ਰਥ ਵੱਲ ਲੜਨ ਆਇਆ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਮਾਸਮੇਕਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਂ ਸਾਧ੍ਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ
ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸਾਧਿਆ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਅਥ ਸਾਧ੍ਯਸੂਨੁਰ੍ਭੂषਣੋਨਾਮਾਲ੍ਪਪਰਿਵਾਰੋ ਯੁਯੁਧੇ ਦਸ਼ਰਥੇਨ
ਫਿਰ ਸਾਧਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭੂਸ਼ਣ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਰਥ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਦਸ਼ਰਥੋऽਪਿ ਸਾਧ੍ਯਸੂਨੁਂ ਭੁਵੋਭੂषਣਮਵਲੋਕ੍ਯ ਯੋਦ੍ਧੁਮੇਵ ਨੈਚ੍ਛਤ੍
ਪਰ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ, ਸਾਧਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਕਥਮੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਹਨ੍ਮਿ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇऽਸ੍ਯ ਕਥਂ ਪਿਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਥਂ ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਕਥਮਪ੍ਰੌਢਯੌਵਨਾਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਯਾ
ਮੈਂ ਇਸ ਜਿਹਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇ ਇਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗਾ? ਇਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗੀ?
ਅਮੁष੍ਯ ਹਿ ਦੇਹੇ ਸਮਾਲਿਂਗਨਚੁਂਬਨਪਰਿਵਰ੍ਤਨ ਨਵੀਨਤਰਦਲਾਰਵਿਂਦਪਦਾਨਿ ਕੁਸੁਮਾਨੀਵ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਗਲੇ ਲਗਣ, ਚੁੰਬਨ ਤੇ ਮੋੜਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਨਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਸਮਾਨਵਰ੍ਣਵਯਾ ਏਤਾਦृਸ਼ਃ ਸੁਭਗਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨੋਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਲ੍ਲੂਕਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋਮृਤਃਸ੍ਮृਤਿਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤੀਵ ਮਮ ਹृਦਯਮਨ੍ਯਥਾ ਕਰੋਤਿ ਇਤਿ ਮਨਸਾ ਵਿਤਰ੍ਕ੍ਯਾਤਿਬਾਲਕਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮਾਰਭਤ੍
ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਤੇ ਉਮਰ ਦਾ, ਸੋਹਣਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਿਵਰਧਨ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੱਲੂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਹੋਰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਫਿਰ ਵੀ, ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਰਥ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਸ਼ਰਥ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਸੁਮਾਨਸਾ ਨਗਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੁਨੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸੌ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਟਰਸ਼੍ਰਵ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਤੇ ਫੌਜੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।