ਯੋ ਮਹਾਭਾਰਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਪਠੇਚ੍ਚ ਵਾ । ਸ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋਧਿਕੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਾਰਯੇਚ੍ਚੈਵ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਕਰੋਤਿ ਚ ਪਰ੍ਵੈਕਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤੁ ਵਾ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਹਵ੍ਯੇ ਕਵ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਇਕ ਪਰਵ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਪਰਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਵਨ ਤੇ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਤਮੇਵਾਰ੍ਹਂ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਤਮੇਵ ਭੋਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੂਜਾਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਸਮਯੇ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯੋऽਥ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਧਿਮਾਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਦਿਪਰ੍ਵਸਮਾਪ੍ਤੌ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਤ੍ਰਯਂ ਦਦੇਤ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸਭਾਪਰ੍ਵਣਿ ਵਾਸਸੀ
ਆਦੀ ਪਰਵ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੁਤੰਤਰ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਸੋਨਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਭਾ ਪਰਵ 'ਤੇ ਦੋ ਕੱਪੜੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਆਨੁਸ਼ਾਸਨਿਕਾਰਣ੍ਯਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰੋਹੇषੁ ਪਰ੍ਵਸੁ । ਆਦਿਪਰ੍ਵਣਿ ਪੂਜਾ ਯਾ ਸਾ ਪੂਜਾ ਨृਪਪੁਂਗਵ
ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਅਰਣਯ ਅਤੇ ਸਵਰਗਾਰੋਹਣ ਪਰਵਾਂ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਦੀ ਪਰਵ ਵਾਲੀ ਪੂਜਾ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਾਸ਼੍ਵਮੇਧਵੈਰਾਟਸ਼ਲ੍ਯਦ੍ਰੋਣੇषੁ ਪਰ੍ਵਸੁ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਤ੍ਰਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨਿष੍ਕਦ੍ਵਯਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਕਰਣ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ, ਵਿਰਾਟ, ਸ਼ਲਯ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਪਰਵਾਂ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਦੋ ਨਿਸ਼ਕ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਪਰ੍ਵਸ੍ਵਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਨਿष੍ਕਾਵਥ ਸਮਾਨਯੇਤ੍ । ਹਰਿਵਂਸ਼ੇ ਸਨਿष੍ਕਂ ਤੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰਤ੍ਰਿਤਯਮੇਵ ਤੁ
ਛੋਟੇ ਪਰਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਕ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹਰੀਵੰਸ਼ 'ਚ ਤਿੰਨ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਕ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤਸ੍ਯਾਖਿਲਸ੍ਯੈਵ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍ । ਰਾਮਾਯਣਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਕਾਂਡੇਕਾਂਡੇ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਭਾਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਮਾਇਣ ਦੀ ਹਰ ਕਾਂਡ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮਥਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਮਪਿ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਰ੍ਗੁਰੁਵਾਕ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਨਃ
ਜੇ ਜ਼ਮੀਨ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੋਨਾ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਥੋਧਰ੍ਮ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸ਼੍ਰਵਣਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਯਂਤਿ ਚ ਸੁਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਧਨ, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਪਾਪਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਏਕੇਨ ਸ਼੍ਰਵਣੇਨਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਨਰੈਰ੍ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭੁਵਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ?
ਯਾਨਵਸੁਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮੇਨਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾਰਂ ਯਤਃ ਪਾਪਸਂਦੋਹਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਹਨਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਮੁਨਿਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯਪਿ । ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਾਯ ਵਕ੍ਤੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਪੁਰਾਣਾਨਿ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ । ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਤਚ੍ਛੇਦਃ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਕੋਈ ਛੱਤੀ ਪੁਰਾਣੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਉਲਝਦਾ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਾਦ੍ਮਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤृਤੀਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਸ਼ੈਵਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪਹਿਲਾ, ਪਦਮ ਦੂਜਾ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਤੀਜਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਚੌਥਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਭਾਗਵਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਂਚਮਂ षष੍ਠਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਭਵਿष੍ਯਂ ਨਾਰਦੀਯਂ ਚ ਸਪ੍ਤਮਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਪੰਜਵਾਂ, ਭਵਿਸ਼ ਪੁਰਾਣਾ ਛੇਵਾਂ, ਅਤੇ ਨਾਰਦੀਆ ਪੁਰਾਣਾ ਸੱਤਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮष੍ਟਮਂ ਨਵਮਂ ਤਥਾ । ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤਂ ਦਸ਼ਮਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਮਾਰਕੰਡੇ ਪੁਰਾਣਾ ਅੱਠਵਾਂ, ਅਗਨਿਆ ਪੁਰਾਣਾ ਨੌਵਾਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣਾ ਦਸਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੈਂਗਂ ਚ ਵਾਮਨਂ ਚੈਵ ਸ੍ਕਾਂਦਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਮਥੈਵ ਚ । ਕੌਰ੍ਮਂ ਵਾਰਾਹਮੁਦਿਤਂ ਗਾਰੁਡਂ ਵਾਥ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਲਿੰਗ, ਵਾਮਨ, ਸਕੰਦ, ਮਤਸਯ, ਕੂर्म, ਵਾਰਾਹ ਅਤੇ ਗਾਰੁੜ ਪੁਰਾਣੇ ਵੀ ਉਲੇਖ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਿਤ੍ਯष੍ਟਾਦਸ਼ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ । ਤਥਾ ਚੋਪਪੁਰਾਣਾਨਿ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਤਃ ਪਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਪੁਰਾਣਾ ਅਠਾਰਵਾਂ ਹੈ; ਇਹ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਪਪੁਰਾਣਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਆਦ੍ਯਂ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਾਖ੍ਯਂ ਨਾਰਸਿਂਹਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਤृਤੀਯਮਾਂਡਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਦੌਰ੍ਵਾਸਸਮਥੈਵ ਚ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਨਰਸਿੰਹ, ਤੀਜਾ ਆੰਡਾ, ਅਤੇ ਦੌਰਵਾਸ ਵੀ ਹਨ।
ਨਾਰਦੀਯਮਥਾਨ੍ਯਂ ਚ ਕਾਪਿਲਂ ਮਾਨਵਂ ਤਥਾ । ਤਦ੍ਵਦੌਸ਼ਨਸ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਦ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਇੱਕ, ਕਪਿਲ, ਅਤੇ ਮਾਨਵ; ਉਸਨਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰੁਣਂ ਕਾਲਿਕਾਹ੍ਵਾਨਂ ਮਾਹੇਸ਼ਂ ਸਾਂਬਮੇਵ ਚ । ਸੌਰਂ ਪਾਰਾਸ਼ਰਂ ਚੈਵ ਮਾਰੀਚਂ ਭਾਰ੍ਗਵਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਵਾਰੁਣ, ਕਾਲਿਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਾਹੇਸ਼, ਅਤੇ ਸੰਬਵ; ਸੌਰ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ, ਮਾਰੀਚ, ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨਾਂ ਵਾਲਾ।
ਕੌਮਾਰਂ ਚ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਨ੍ਯष੍ਟ ਵੈ ਦਸ਼ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਵ੍ਯਾਕਰ੍ਤਾ ਤੁ ਭਵੇਨ੍ਮਨੁਃ
ਕੌਮਾਰਾ ਵੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਅਠਾਰਾਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਮਨੁ ਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਸ਼ਿਵਰਾਘਵਸਂਵਾਦੇ ਪੁਰਾਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਕਥਨਂਨਾਮ ਪਂਚਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣਾ ਮਹਾਤਮ੍ਯ ਕਥਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਦਰਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਂਧ੍ਯਾਵਂਦਨਕਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਰਾਮੋ ਮੁਨਿਮਾਚष੍ਟਾਯਮ੍ । ਉष੍ਣਦ੍ਯੁਤਿਰਪ੍ਯਸ੍ਤਮੁਪੈਤਿ ਦ੍ਵਿਜਕੁਲਮੇਤਨ੍ਨੀਡਮੁਪੈਤਿ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਤਪਦੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਏ।
ਸ੍ਵਯਮਪਿ ਸਂਧ੍ਯਾਵਂਦਨਕਾਮੋऽਵ੍ਰਜਦੁਤ੍ਤਰਦਿਸ਼ਮੁਜ੍ਝਿਤਯਾਨਃ । ਹਾਹਾਹੂਹੂਕृਤਸਂਗੀਤਿਰ੍ਬਂਦੀਪ੍ਰਮੁਖਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਕੀਰ੍ਤਿਃ
ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; 'ਹਾ ਹਾ' ਤੇ 'ਹੂ ਹੂ' ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਬੰਦੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗੌਤਮੀਤਟਮੁਪੇਤ੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਵਾਯੁਨਂਦਨਸੁਧੌਤਪਦ੍ਯੁਗਃ । ਜਾਂਬਵਤ੍ਕृਤਕਰਾਵਲਂਬਨਃ ਪ੍ਰਾਪਦੁਤ੍ਤਮਨਦੀਂ ਤੁ ਗੌਤਮੀਮ੍
ਰਾਘਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵਾਯੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧੋਏ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਗਿਆ; ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕਰਦ੍ਵਯੇ ਧृਤਕੁਸ਼ਃ ਸ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਾਗਮਦ੍ਵਰੁਣਦਿਸ਼ਾਮਥੋਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਦਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਰ੍ਘਤ੍ਰਿਤਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੋਮਾਥ ਜਜਾਪ ਸੋਂऽਤਰੇ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਰੁਣ ਦੀਸਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਅਰਘ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਲੱਗਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਰਾਘਵਃ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕृਤਾਸ਼ੀਰਗਮਨ੍ਮਨਃਪਦਂ ਹਨੂਮਤਾ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤ ਪਾਦਪਂਕਜਃ । ਜੁਹਾਵ ਵਹ੍ਨੀਨਥ ਬਂਦਿਮਾਗਧੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਥ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ ਬਹਿਃ
ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਰਾਹ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਬੰਦੀ ਤੇ ਮਾਗਧ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।