ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਯਦਾ ਜਾਤਾ ਤਦਾ ਪੌਰਾਣਿਕਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਤਾਂਬੂਲਾਦਿਪ੍ਰਦਾਯਾਥ ਪਰੇਦ੍ਯੁਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ
ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤਾਮਬੂਲ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣੋ।
ਪੁਰਾਣਮੇਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਦੈਨਂਦਿਨਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਵ੍ਰਤਰੂਪੇਣ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਾ ਵ੍ਰਤ ਵਾਂਗ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਯਦੈਵਂ ਤਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੇਨ ਸ਼੍ਲੋਕਸ਼੍ਚੈਕੋਪਿ ਚੇਚ੍ਛ੍ਰੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਨਤੀਜਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਸੁਣ ਲਏ,
ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਤੁ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤਪਾਪਬਂਧਾਤ੍ । ਸੁਰਾਪੀਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਹਰਸ਼੍ਚ ਰਾਮ ਗੁਰ੍ਵਂਗਨਾਗਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਮੇਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਤੀ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਰਾਮ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਪੁਂਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪੁਰਾਕृਤਾਨਿ । ਇਹਾਪਿ ਯਾਨ੍ਯਬ੍ਦਸ਼ਤਾਰ੍ਜਿਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਰ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਥਾ ਚ ਵਕ੍ਤੁਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਏ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਜੜੇ ਹੋਏ, ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਲੌ ਸਮਸ੍ਤਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤ੍ਵਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਵਿਗੁਣਾਪਿ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਫਲਦਾ ਦਾਨਕਰ੍ਮਵਤ੍
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਅਧੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਾਂਗ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾਨਾਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵ੍ਯਾਸੋ ਵੇਦ ਨ ਚਾਪਰਃ । ਅਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵ੍ਯਾਸਾਦਪਿ ਵਿਧੇਰਪਿ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ੍ਤਪੋ ਵਾਪਿ ਨ ਮਂਤ੍ਰੋ ਨ ਜੁਹੋਤਯਃ । ਫਲਂਤਿ ਨ ਤਥਾ ਤਿष੍ਯੇ ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਂ ਯਥਾ
ਆਪਣੇ ਪਾਠ, ਤਪ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਹਵਨ — ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਕੈਕਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਪਾਤਕਂ ਮਹਦੇਵ ਤੁ । ਨਾਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਦੇਹਃ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੇ ਵਰ੍ਤਨਾਦਿਵ
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨਾਲ।
ਅਤੋ ਗੁਰੁਃ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੋਤृਵਂਦ੍ਯੋऽਘਨਾਸ਼ਨਃ । ਨ ਤਸ੍ਮਾਦਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗੁਰੁਰਸ੍ਤਿ ਗਤਿਪ੍ਰਦਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ।
ਮਂਤ੍ਰੇषੁ ਗੁਰਵੋ ਯੇ ਚ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯੇ ਮਤਾਃ । ਨੇਸ਼ਤੇ ਸਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਦਾਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬੋਧਕਾਃ
ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ।
ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਰਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਮਿਨਃ । ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਤਾਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਨ ਪੁਰਾਣਵਿਤ੍
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੁਰਾਣਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਪੁਰਾਣਵਿਮੁਖੋ ਨੈਵ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਹਿ ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਕਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੂਜਾ ਸਰ੍ਵਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦ੍ਰੋਹੋऽਸ੍ਯ ਪੀਡਨਮ੍ । ਯਥਾ ਸਮਸ੍ਤਦਾਨਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ ਸਭ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਿਕਸ੍ਤਥਾ ਧਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍ । ਰਾਮ ਉਵਾਚ-। ਕਿਂ ਵਾ ਪੌਰਾਣਿਕੇ ਦੇਯਂ ਕਿਯਤ੍ਕੀਦृਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਪੁਰਾਣਿਕ ਵੀ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੁਰਾਣਿਕ ਨੂੰ ਕੀ, ਕਿੰਨਾ ਤੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਪੁਰਾਣਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਃ ਕੀਦृਕ੍ਪੁਰਾਣਵਿਤ੍ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- षਡ੍ਰਸਾਨਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਸ੍ਨੇਹਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁਰਾਣਾ-ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਤੇਲ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ—
ਗृਹਂ ਸੋਪਸ੍ਕਰਂ ਰਾਮ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਯ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਅਧਿਕਾਨਿ ਫਲਾਧਿਕਾਤ੍
ਘਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਪੁਰਾਣਾ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਲੋੜ ਮੁਤਾਬਕ ਹੋਵੇ, ਵਧੇਰੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਤੋ ਭੂਯਃ ਸਚੈਲਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਮृਦੁ । ਭੂषਣਾਨਿ ਯਥਾਰ੍ਹਾਣਿ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵਧੀਆ ਵਸਤਾਂ, ਕਪੜੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਨਰਮ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਭੂਸ਼ਣ ਲਾਇਕ ਹੋਣ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਂ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਕੇਵਲਂ ਗਂਧਮੇਵ ਚ । ਕੇਵਲਂ ਚ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਕਾਲੇ ਫਲਾਨ੍ਯਪਿ
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਗੰਧ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਬੂਲਂ ਚ ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਂਬੂਲ ਦੇਣਾ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਧਿਕਂ ਤੁ ਤਥਾ ਦੇਯਂ ਭੂਹਿਰਣ੍ਯਾਦਿਕਂ ਨृਪ । ਨ ਚ ਤੂष੍ਣੀਮੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਵਧੇਰੇ ਦੇਣ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸਭਾਸਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਾ ਚੈਵ ਯਾ ਪੂਜੈਕੇਨ ਵਾ ਕृਤਾ । ਦੇਵਸ੍ਥਾਨੇ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜਨਮਿष੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਨੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥੇਪਿ ਚ ਯਥਾ ਰਾਮ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ । ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਯ ਰਾਘਵ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣਾ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਭਵੇਨ੍ਨृਪ । ਪੌਰਾਣਿਕਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਿਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਕੁਲਹੀਨੋ ਮਹਾਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਮਹਾਪਾਪੀ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਃ । ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਵੇਦਸ੍ਮृਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਖਾਂਦਾਨ ਤੋਂ ਵੰਞਾ, ਭਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਸਫ਼ਾਈ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਵੇਦ-ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਦੇਵਃ ਪੂਤਿਵਚੋ ਵ੍ਯਂਗਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਧਿਕਾਂਗਵਾਨ੍ । ਪਰਪੂਰ੍ਵਾਪਤਿਃ ਸ੍ਤੇਨਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਂਤਾ ਨਿਰਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਗੰਦੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ, ਅੰਗ-ਵਿਕਲ ਜਾਂ ਵਧੀਕ ਅੰਗ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਚੋਰ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਅਤੇ ਢੰਗੀ ਸੁਰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤੇ ਕਥਯਾਮਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਪੂਰ੍ਵਜ੍ਞੈਰੁਚ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰੈਃ
ਹੁਣ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਪੁਰਾਣਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸਾਦਯੋ ਮੁਨਿਵਰਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਦੁਦੀਰਯੇਤ੍ । ਪੁਰਾਣਸ੍ਥਂ ਪਠੇਦ੍ਗ੍ਰਨ੍ਥਂ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਯੇਤ ਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਵਿਆਸ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹੀ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਸਮਝਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਯਾ ਕਯਾਪਿ ਵਾ ਰਾਮ ਭਾषਯਾਦੇਸ਼ਭਾषਤਃ । ਨ ਦੇਸ਼ਭਾषਾ ਰਚਿਤਂ ਗ੍ਰਂਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਰਾਮਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਇਲਾਕਾਈ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਜੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਇਲਾਕਾਈ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਗ੍ਰੰਥ ਸੁਣ ਕੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।