ਦੇਵਂ ਵਾ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਂਨ੍ਯਾਸਮਥਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਪਰੋ ਭਵ
ਜਾਂ ਪੂੰਡਰੀਕ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ।
ਅਥਵਾ ਗਚ੍ਛ ਕਾਸ਼ੀਸ਼ਂ ਮੁਕ੍ਤੌ ਵਾ ਮृਤਿਮਾਪ੍ਨੁਹਿ । ਗਯਾਂ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਾਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ। ਜਾਂ ਗਯਾ ਜਾ ਕੇ ਉਥੇ ਸ਼ਰਧਾ ਕਰਮ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਰ।
ਅਥਵਾ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨਾਂ ਸਾਰਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਰੁਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਿਯਕਰਂ ਜਪ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਮਾਦਰਾਤ੍
ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਪ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਮਥਵਾ ਗਚ੍ਛ ਕੇਦਾਰਮਥਵੇਚ੍ਛਯਾ । ਅਥਵਾ ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍षੇ ਤੁ ਮਾਘਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯ
ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਜਾਂ ਕੇਦਾਰ ਜਾ। ਜਾਂ ਹਰ ਸਾਲ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਧਰ੍ਮਭਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਭਵ । ਨੈਵਂ ਨਰਕਵਾਸਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮ
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵਸਣਾ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ।
ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਾਣਂ ਭਵਤੋ ਮੁਖਾਤ੍ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਹੇਤੁਂ ਚ ਵਰ੍ਜਂ ਚਾਪਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਖਿਆ ਪੁਰਾਣਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਈ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਿਕ ਉਵਾਚ- ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਮਾਂਸਂ ਸੁਰਾऽਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀ ਭੋਗੋ ਦ੍ਯੂਤਂ ਵਿਕਤ੍ਥਨਮ੍ । ਪਾਰੁष੍ਯਮਨृਤਂ ਮਾਯਾ ਦੇਵਦੇਵਵਿਨਿਂਦਨਮ੍
ਪੁਰਾਣਕ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮਾਸ, ਸ਼ਰਾਬ, ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਰਲਣ, ਜੂਆ, ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ, ਰੁੱਖੀ ਬੋਲੀ, ਝੂਠ, ਧੋਖਾ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੂਣਾਂ ਸੁਰਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪੁਰਾਣਸ੍ਮृਤਿਭਾषਿਣਾਮ੍ । ਨਿਂਦਨਂ ਸ਼੍ਵੇਤਵृਂਤਾਕਂ ਕृਤਕਾਲਾਬੁਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਗੁਰੂਆਂ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ, ਚਿੱਟਾ ਬੈਂਗਣ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬੀਜਪੂਰਂ ਕੁਸੁਂਭਂ ਚ ਲੋਹਿਤਂ ਸ਼ृਂਗਮੇਵ ਚ । ਅਰਰੁਂ ਨਾਲਿਕੇਰਂ ਚ ਕੂष੍ਮਾਂਡਕਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਬੀਜਪੂਰ, ਕੁਸੁੰਭਾ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ, ਅਰਰੂ, ਨਾਰੀਅਲ, ਤੇ ਘੀਆ ਦਾ ਵੀ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੋਵਿਦਾਰਫਲਂ ਤੈਲਪਕ੍ਵਂ ਮਾਨਵਜਂ ਪਯਃ । ਵਾਰ੍ਧ੍ਰੀਣਸ ਖਰੀ ਦੁਗ੍ਧਂ ਸੂਤਿਕਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਾਵਿਕਮ੍
ਬੇਲ ਦਾ ਫਲ, ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼, ਮਨੁੱਖੀ ਦੁੱਧ, ਊਠ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਗਧੇ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਜਣੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਤੇ ਭੇਡ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਔष੍ਟ੍ਰਮੇਕਸ਼ਫਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਜਂ ਨृਸਂਭਵਮ੍ । ਵਿਵਤ੍ਸਾਸਂਧਿਨੀਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਲਵਣਂ ਚੈਵ ਯੋਗਿ ਯਤ੍
ਊਠ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਔਰਤ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਜਿਸ ਗਾਂ ਦਾ ਬੱਝਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਤੇ ਲੂਣ, ਹੇ ਯੋਗੀ, ਇਹ ਸਭ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਾਲਿਕੇਰਰਸਂ ਕਾਂਸ੍ਯੇ ਤਾਮ੍ਰੇ ਮਧੁ ਚ ਸੀਸਕੇ । ਕਾਚੇ ਤਕ੍ਰਂ ਕਰਂਭਾਂਸ਼੍ਚ ਘृਤਾਕ੍ਤਾਨ੍ਨੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਕਾਂਸ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਅਲ ਦਾ ਰਸ, ਸੀਸ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਦ, ਕਾਂਚ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਛਾਛ, ਤੇ ਕਾਂਸ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਹੋਮਂ ਤੁ ਮृਣ੍ਮਯੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਂ ਤੁ ਰਾਜਤੇ । ਨ ਸੇਵੇਤ ਪਰਂ ਲੋਕੇ ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਥੀ ਤੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹੋਮ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਭਾਂਡੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰੇ।
ਪਾਤ੍ਰਾਂਤਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਲੇਪੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਚ । ਕ੍ਰਮੁਕਸ੍ਯ ਤਥਾ ਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਪਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ
ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚੂਰਨ ਲਗਾਉਣਾ, ਉਥੇ ਖਾਣਾ, ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਜਾਂ ਪੱਤੇ ਦਾ ਚੂਰਨ ਖਾਣਾ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮੁਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪਕ੍ਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਰਮਿਯੋਗਿਨਃ । ਪਾਯਸੇ ਲਵਣਂ ਚੈਵ ਕੇਵਲਂ ਚ ਕਰਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਪੱਕੀ ਸੁਪਾਰੀ ਖਾਣਾ, ਪਯਸ ਵਿੱਚ ਲੂਣ ਪਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਕੁਝ ਖਾਣਾ — ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਛੱਡਣ।
ਸਿਂਧੁਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰਕਾਂਬੋਜਮਾਗਧੇषੁ ਚ ਸਿਂਹਲੇ । ਨ ਦੋषਾਯ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਚ ਲਵਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਿੰਧ, ਸੌਰਾਟ, ਕਾਂਬੋਜ, ਮਗਧ ਤੇ ਸਿੰਹਲ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਤੇ ਲੂਣ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣਾ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਣਿ ਚ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਲਵਣਾਨਿ ਚ ਯੋਗਤਃ । ਦੇਸ਼ੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਦੋषਾਯ ਪਾਨੇ ਚੈਵੇਹ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਲੂਣ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣਾ ਗਲਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਪੀਣ ਬਾਰੇ ਸ਼ੰਕਾ ਹੈ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਂਦ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਦਿਵਾ ਚੇਤਿ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮਹਾਨਪਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ— ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਮੌਤ ਕਦੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਪਰਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਮਿਹ ਭੋਗਵਿਨੋਦਨਮ੍ । ਕ੍ਰਿਮਿਕੀਟਮਨੁष੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਸੁਖ ਦੁਃਖੈਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਇੱਥੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ, ਕੀੜੇ, ਕਿਟੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਜੀਵਂਤੁ ਹੇਤੂਨਾਂ ਭੇਦੋऽਪਿ ਸੁਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਏਕਸ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਜੀਵਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚੈਕਵਿਧਾ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੱਖਰੇ ਹਨ; ਇਕ ਜੀਵ ਲਈ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਜਨ੍ਮਕਾਲੇ ਮਹਾऽਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ੈਸ਼ਵੇਤ੍ਯਲ੍ਪਬੋਧਨਮ੍ । ਸ੍ਖਲਤ੍ਪਦੇਲ੍ਪਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਬਾਲ੍ਯੇ ਚਾਲ੍ਪਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਵੱਡਾ ਅਗਿਆਨ, ਛੋਟੇ ਪਣ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਲੜਖੜਾਉਂਦੇ ਪੈਰ।
ਕੌਮਾਰੇ ਕ੍ਰੀਡਨਰਤਿਰ੍ਯੌਵਨੇ ਵਿषਯੋषਿਤਮ੍ । ਯੌਵਨੇ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂਪਾਦਨੇषਣਾ
ਕੌਮਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਸ਼ੌਕ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਲਗਨ, ਜਵਾਨੀ ਲੰਘਣ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ।
ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਭੋਗਲਿਪ੍ਸਾ ਚ ਨ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇਪਿ ਚ । ਦੂषਿਕਾ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਲਾਲਾਭਿਰ੍ਵਲੀਪਲਿਤਕਂਪਨੈਃ
ਵੱਧ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਭੋਗਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਫ, ਲਾਲਾ, ਚੁਰੜੀਆਂ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਕੰਪਣ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਾਸਕਾਸਾਨਿਲਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਰ੍ਹृषੀਕੈਰ੍ਵਿਕਲੈਰ੍ਯੁਤਃ । ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਨ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਣ, ਖੰਘਣ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉਲਝ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਿष੍ਠਂਤੀषੁ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਗੁਹ੍ਯਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ । ਕੋਸ਼ਕਂਡੂਯਨਪਰਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਜੀਵਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਅਾਂ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖੁਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਂਡੂਯਤੇ ਸ੍ਫਿਚੌ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚ ਵਿਚਾਲਯਨ੍ । ਭੁਂਜਾਨਃ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਣਾ ਗ੍ਰਾਸਂ ਗ੍ਰਸਿਤੁਂ ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਛਵਾਡੀ ਖੁਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਪੜਾ ਉਠਾ ਕੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਣ ਵੇਲੇ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਕਫ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਨਿਗਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯਦਾ ਕਾਸਸ੍ਤਦਾ ਜਜ੍ਞੇ ਪਾਯੁਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਵਾਨ੍ । ਨਿਃਸृਤਿਸ਼੍ਚ ਮਲਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਨਿਰ੍ਗਮ ਏਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੰਘਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਛਵਾਡੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਮਲ ਵੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਫ ਵੀ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨੁषਾਦਿਭਰ੍ਤ੍ਸਨਂ ਬਾਲ ਤਾਲਹਾਸ੍ਯਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਗੁਰੁਨਿਰ੍ਗਮਨਾਦੀਨਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਣ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਡਾਂਟ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਬੱਚੇ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਆਹੂਤੋ ਭੋਜਨਾਦ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਾਦਿ ਵਿਨਿਂਦਯਨ੍ । ਚਿਰਮੁष੍ਣਂ ਚ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਂਤਾਮਵਾਪ ਸਃ
ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਣ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।