ਸਮਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਕਰ੍ਮਾਣਿ ਗਂਗਾਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਿਤਃ । ਕृਤਪਂਚਮਹਾਯਜ੍ਞੋ ਗਂਗਾਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਗਂਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਥਾ । ਨਾਲਿਕੇਰੋਦਕੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਬੁਧਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਵੇ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀਪ੍ਰਤਿਮਾਭਾਵਾਨ੍ਨਾਲਿਕੇਰੋਦਕਾਨਿ ਵੈ । ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਜ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੋਯੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
ਜਾਹਨਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਨਾਰੀਅਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਹਨਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਦੀਪੈਸ਼੍ਚ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ । ਧੂਪੈਃ ਸੁਵਾਸਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਮਨੋਹਰੈਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਦੀਵਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ,
ਨਾਨਾਫਲੈਃ ਸੁਪਕ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰੁਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤਥਾ । ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘਾਚਮਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਤਾਂਬੂਲੈਃ ਖਾਦਿਰਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭੋਗ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਖਾਦਿਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਪਾਨ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ,
ਅਨ੍ਯੈਰਪ੍ਯੁਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੈਰ੍ਨਿਜਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਸ੍ਤਵੈਰ੍ਨਾਨਾ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਗਙ੍ਗਾਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਅਪਣੀ ਭਗਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸਂਪੂਜਿਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਂਗਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾਰਤ੍ਰਯਂ ਬੁਧਃ
ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ।
ਅਥ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਿਰਾਹਾਰੋऽਪਰੇਹਨਿ ਸਰਿਦ੍ਵਰੇ । ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਹ੍ਨੁਤਨਯੇ ਸ਼ਰਣਂ ਮੇ ਭਵਾਨਘੇ
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਕਹੇ, 'ਜਾਹਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਪਵਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਸਰਾ ਬਣ।'
ਏਵਂ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮਤਿਮਾਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਿਤਨਿਦ੍ਰੋ ऽਤਿਹਰ੍षਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਰਹੇ, ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਫਲਾਹਾਰੋ ਭਵੇਦਧਃ । ਅਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਭੁਂਜੀਤ ਨ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਭੋਜਨਮ੍
ਜੇ ਸਮਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਫਲ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਅੰਨ ਨਾ ਖਾਏ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਪੁਨਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਜੈਮਿਨੇ । ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਭਵਸ੍ਯਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜੈਮਿਨੀ, ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।
ਅਰ੍ਚਨਂ ਜਾਗਰਂ ਚੈਵ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਰਤਸ੍ਤਵ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਰਿਦ੍ਵਰੇ
ਜੋ ਪੂਜਾ ਤੇ ਜਾਗਰਣ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਸਰਿਤ ਦੇਵੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕृਤਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਤਃ ਸਬਂਧੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਾਰਣਂ ਸ੍ਵਯਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਨਿੱਤ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜੇ।
ਤੀਰ੍ਥੋਪਵਾਸਮੇਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਵਤ੍ਸ ਵਦਤੋ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਜੋ ਕੋਈ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਉਹਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਾਰ੍ਜਿਤੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਧृਕ੍ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪੁਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਸੌਂ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਤਤਃ । ਮਹਾਦੇਵਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਓਹਨਾ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਰਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਨਾਨਾਵਿਧਂ ਤਤ੍ਰ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇऽਤ੍ਯਨ੍ਤਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਿਮਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਾषਿਤੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੜੀਆਂ ਹੀ ਦੁਲਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਣਪਤਿ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸ਼ਿਵਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਨਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਵਾਸਵਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਓਹਨਾ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਵਾਸਵ।
ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਸੇਦੇਕਾਸਨੇ ਤਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਖਿਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਵਧਿ
ਉਹ ਓਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਥਾਂ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ । ਤਤ੍ਰਾਮृਤਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਚਿਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਪ। ਉਥੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਨृਪੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸਕਲਾਨ੍ਰਿਪੂਨ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁषੋਂऽਤੇ ਚ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸੁਖਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਭੂਯਃ ਸ ਏਵਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਮਾਨਂ ਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸੁਖਮਈ ਮੌਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਂ ਭਗਵਤੋ ਯਾਤਿ ਦੈਵਤੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਖਿਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮਨ੍ਵਂਤਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਚਾਰ ਮਨਵਾਂਤਰਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਦੈਵਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਪਥਿ
ਉਥੇ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲਣ ਬੜੀ ਔਖੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੈਵੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਇਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਪਂਚਤਾ ਸੋऽਪਿ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੋ ਨਾਮ ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਃ
ਜੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਪਰਮ ਧਾਮ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਤ੍ਯਧਰਮ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਾਰਮਿਕ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰੇਤਾਦ੍ਵਾਪਰਸਂਧੌ ਚ ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਵਿਜਯਾ ਨਾਮ ਮਹਿषੀ ਤਸ੍ਯ ਭੂਮਿਪਤੇਰਭੂਤ੍
ਉਹ ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਸੰਧੀ 'ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਭੂਮਿਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਜਯਾ ਸੀ।
ਸੁਂਦਰੀ ਸ਼ੀਲਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪਤਿਸੇਵਾਪਰਾਯਣਾ । ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸੁਮਤੀਮਿਮਾਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣੇ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲੋऽਸੌ ਸਦਾਰਃ ਪਂਚਤਾਂ ਗਤਃ । ਤਤੋ ਯਮਭਟੈਰ੍ਬਦ੍ਧੌ ਦਂਪਤੀ ਤੌ ਭਯਂਕਰੌ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਮਰ ਗਈ; ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।