ਅਥ ਸਪ੍ਤਤਲਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਵਰ੍ਤਤ । ਪਂਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਲੋਕਾਨਦਹਜ੍ਜਨਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ, ਸੱਤ ਤਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲੱਗਾ।
ਲਲਾਟਨੇਤ੍ਰਸਂਭੂਤਂ ਨਖੇਨਾਦਾਯ ਚਾਨਲਮ੍ । ਜਂਬੀਰਫਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰਤਲੇ ਵਿਭੁਃ
ਲਲਾਟ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਖ ਨਾਲ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਬੂ ਫਲ ਵਰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ।
ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਂ ਤੇ ਦਗ੍ਧਾ ਲੋਕਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨਾਯਾਤਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
'ਜੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੀਠਾ ਨਾ ਆਇਆ, ਲੋਕ ਸੜ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।' ਵੇਖ ਕੇ ਕਿ ਪੀਠਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦਰ—
ਸਨਕਾਦਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯੋਗੇਨ ਚਾਗਮਨ੍ । ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਵਰਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਨਕ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਨ ਦृष੍ਟਵਂਤੋ ਦੇਵਾਦਿਂ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਮਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਅਸ੍ਤੁਵਨ੍ਨਥ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ੴਨਮੋ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਭਾਚਿਂਤ੍ਯਰੂਪਾਯ ਤਸ੍ਮੈ । ਨਮਃ ਸੁਰਾਣਾਮਧੀਸ਼ਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਤਸ੍ਮੈ
ਓਮ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਦਿਦੇਵਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਵ੍ਯਾਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਯ ਤਸ੍ਮੈ । ਨਮਃ ਸੁਰਾਨਂਦਸਂਦੋਹ ਵਰ੍षਤ੍ਰਯੀ ਬਿਂਦੁਵਿਸ਼੍ਵਂਭਰਾਯ ਤਸ੍ਮੈ
ਸ਼ਿਵ, ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜਿਸ ਦੀ ਜਨੇਊ ਸੱਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤਿੰਨ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਬਿੰਦੂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਾਰਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਥੋ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਮਾਪਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਵਹ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯ੍ਯੌ ਤਥਾਤ੍ਮਾ । ਯਸ੍ਯਾष੍ਟੈਤਾ ਮੂਰ੍ਤਯਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਾਯ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍
ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਆਤਮਾ—ਇਹ ਅੱਠ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ; ਜਿਸ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਤਾਂ ਸ੍ਤੁਤਿਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਗਨੇਤ੍ਰਪ੍ਰਦਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਵਿष੍ਣੁਮਾਹ ਚ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਨਯ ਚ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜਾ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆ।'
ਆਨੀਤਾਸ੍ਤੇਨ ਹਰਿਣਾ ਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰਣਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਤਾਨਾਹ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਯੂਯਮਾਗਤਾਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?'
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ - ਦੇਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਲੋਕਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਥਿਤਮੇਕਂ ਵਨਮਿਦਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਬਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਇਕ ਜੰਗਲ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।'
ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥਪਂਚਲੋਕਾਨਾਂ ਦਾਹੇ ਸਂਦੇਹ ਏਵ ਨਃ । ਕਥਮਂਗਾਰਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਨੋ ਵਾ ਮਹਾਧ੍ਵਨਿਃ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਪਰਲੇ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੜਨ 'ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਇਹ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਕਿਵੇਂ ਆਈ?'
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ - ਭੀਤਿਰਸ੍ਮਾਕਮਧੁਨਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰਤਃ । ਸ ਏਵਾਂਗਾਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਪਿਪਾਸੁਰਿਵ ਤਾਮਪਾਤ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਡਰ ਵਿਰਭਦਰ ਤੋਂ ਹੈ; ਉਹੀ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ।'
ਦੇਵੋਥ ਵੀਰਮਾਹੂਯ ਕਿਂ ਵੀਰੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਵਃ । ਵੀਰੋ ਹਨੂਮਤੋ ਲਿਂਗਪੀਠਾਭਾਵਾਦਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵਿਰਭਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਭਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਉਂ, ਹੇ ਵੀਰ?' ਵੀਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਲਿੰਗ-ਪੀਠ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।'
ਕਪੇਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਮਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਬृਹਤ੍ । ਕृਪਾਨਿਧਿਰਥੋ ਦੇਵੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
'ਕਪਿ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।' ਫਿਰ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਗ੍ਧਾਨਪ੍ਯਖਿਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੋਭਨਾਨ੍ਵਿਭੁਃ । ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੜ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਚਿਆ, ਫਿਰ ਵਿਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਲਿਂਗ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਹਰਃ । ਅਥਾਸੌ ਹਨੁਮਾਨੀਸ਼ ਪੂਜਨਂ ਕृਤਵਾਨਥ
ਹਰਾ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਤਾਂਬੂਲ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਏਕਂ ਵਨਚਰਂ ਤਤ੍ਰ ਗਂਧਰ੍ਵਂ ਸਵਿਪਂਚਿਕਮ੍ । ਇਦਮਾਹ ਮਹਾਵੀਣਾ ਮਮ ਵੈ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਗੰਧਰਵ ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ ਨਾਲ ਸੀ; ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ ਦੇ।'
ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਨ ਮਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਵੀਣਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਮਮ । ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣਸਦृਸ਼ੀ ਵੀਣੇਤ੍ਯਾਹ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵੀਣਾ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।' ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਵੀਣਾ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।'
ਅਥ ਮੁष੍ਟਿਨਿਪਾਤੇਨ ਗਂਧਰ੍ਵੇ ਪਤਿਤੇ ਕਪਿਃ । ਆਦਾਯ ਵੀਣਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸ੍ਵਰਤਂਤੁਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਮੁਸ਼ਟ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਕਪੀ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਲੈ ਲਈ।
ਅਲਾਬੁਸਂਯੁਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਵृਕ੍ਸ਼ਫਲਾਕृਤਿਮ੍ । ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਾਯਨ੍ਨਾਗਾਚ੍ਛਿਵਾਂਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਭੂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਰਾਜ-ਵ੍ਰਖ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬृਹਤੀਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰ੍ਦੇਵਪਾਦਾਵਪੂਜਯਤ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਮਥ ਪ੍ਰਾਦਾਦਾਕਲ੍ਪਂ ਜੀਵਿਤਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਹਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ—ਇਕ ਯੁਗ ਲਈ ਨਵਾਂ ਜੀਵਨ।
ਸਮੁਦ੍ਰਲਂਘਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦਥਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।
ਸਮਸ੍ਤਭੂषਾਸੁਵਿਭੂषਿਤਾਂਗਃ ਸ੍ਵਦੀਪ੍ਤਿਮਂਦੀਕृਤਦੇਵਦੀਪ੍ਤਿਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸ਼ਿਵਾਙ੍ਗਕਃ ਸਂਭਾਵਯਾਮਾਸ ਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵੀ ਮੱਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੀਤਮੁਦ੍ਗਮਨੀਯਂ ਚ ਸਮਾਦਾਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਮਿਦਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਹਰੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੀਲਾ ਕਪੜਾ ਲੈ ਲੋ, ਹੇ ਹਰੀ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਰਕ੍ਤਵਸਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਸੁਦਸ੍ਤਥਾ । ਦੇਵਰ੍षਿਦਾਨਵਾਦੀਨਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਵਸੁਯੁਗ੍ਮਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਰਾਮੋਪਿ ਚੈਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਂਭਵੇ ਯੁਗ੍ਮਮਰ੍ਪਯਤ੍ । ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਬਹੁਮੂਲ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਣਮੇਵ ਚ
ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਾ ਜੋੜਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਨਜ਼ੁਕ, ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੀ।
ਅਥ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਾਸੀਨਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ਭੂਪੈਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਗੌਤਮੀ ਤਟੇ
ਫਿਰ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਪੁਰਾਣਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਂ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨੀषੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਗੁਹਾਸ਼ਯਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਚਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਲੁਕਵੀ ਸਾਰ।'
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਗੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਂਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਧ੍ਯਾਨਮੇਵ ਕृਤੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਯਜ੍ਞ ਏਵ ਚ
ਕਿਹੜੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ।'