ਸ਼ਿਰਃਕਮਂਡਲੁਗਤਂ ਨਿਧਾਯਾਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਆਵਾਹਨਾਦਿ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਸ੍ਨਾਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਕਮੰਡਲੂ ਦਾ ਜਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਵਾਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਨਾਨ ਤਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਥ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤੁਂ ਦੇਵਮਾਦਾਯ ਕਰਸਂਪੁਟੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੇਵਂ ਪੀਠਂ ਨੋ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਕਪਿਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਪੀਠਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਲਿਂਗਮਾਤ੍ਰਂ ਕਰਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਇਦਮਾਹ ਮਹਾਯੋਗੀ ਕਿਂ ਵਾ ਪਾਪਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਲਿੰਗ ਵੇਖਿਆ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ ਬੋਲੇ: 'ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ?'
ਯਦੇਤਤ੍ਪੀਠਰਹਿਤਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂ ਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਮਾਦ੍ਯ ਮਰਣਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪੀਠਂ ਚੇਨ੍ਨਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਇਹ ਲਿੰਗ ਪੀਠਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ; ਜੇ ਪੀਠਾ ਨਾ ਆਇਆ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਰਨਾ ਪੱਕਾ ਹੈ।'
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜਪਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦਾਯਾਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਜਜਾਪ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਜਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਆਉਣਗੇ।' ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰ ਜਪ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਪਿ ਨ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹੇਸ਼ੋऽਥ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਰੁਦ੍ਰਂ ਨ੍ਯਪਾਤਯਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਪਰ ਮਹੇਸ਼ਾ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਏ; ਤਦ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਯਤੇ ਭਕ੍ਤ ਰੁਦਿਹੇਤੁਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ- ਪੀਠਹੀਨਮਿਦਂ ਲਿਂਗਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਪਾਪਸਂਚਯਮ੍
'ਭਗਤ, ਤੂੰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂ? ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸ।' ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਲਿੰਗ ਪੀਠਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਵੇਖੋ।'
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਂ ਤੇ ਲਿਂਗੇ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕृਥਾਃ । ਦਾਹਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਲੋਕਂ ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਕਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੀਠਾ ਨਾ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰ। ਜੇ ਪੀਠਾ ਨਾ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਪਸ਼੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਪੀਠਂ ਯਦ੍ਯਾਗਤਂ ਨ ਵਾ । ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਲਿਂਗਂ ਪੀਠਮਨਾਗਤਮ੍
'ਲਿੰਗ ਦਿਖਾ, ਪੀਠਾ ਆਇਆ ਕਿ ਨਹੀਂ।' ਫਿਰ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਲਿੰਗ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਪੀਠਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਦਗ੍ਧੁਕਾਮੋऽਖਿਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਅਨਲਂ ਭੁਵਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦਗ੍ਧਾ ਮਹੀ ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਸੜ ਗਈ।
ਅਥ ਸਪ੍ਤਤਲਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਵਰ੍ਤਤ । ਪਂਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਲੋਕਾਨਦਹਜ੍ਜਨਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ, ਸੱਤ ਤਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲੱਗਾ।
ਲਲਾਟਨੇਤ੍ਰਸਂਭੂਤਂ ਨਖੇਨਾਦਾਯ ਚਾਨਲਮ੍ । ਜਂਬੀਰਫਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰਤਲੇ ਵਿਭੁਃ
ਲਲਾਟ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਖ ਨਾਲ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਬੂ ਫਲ ਵਰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ।
ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਂ ਤੇ ਦਗ੍ਧਾ ਲੋਕਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨਾਯਾਤਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
'ਜੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੀਠਾ ਨਾ ਆਇਆ, ਲੋਕ ਸੜ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।' ਵੇਖ ਕੇ ਕਿ ਪੀਠਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦਰ—
ਸਨਕਾਦਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯੋਗੇਨ ਚਾਗਮਨ੍ । ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਵਰਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਨਕ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਨ ਦृष੍ਟਵਂਤੋ ਦੇਵਾਦਿਂ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਮਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਅਸ੍ਤੁਵਨ੍ਨਥ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ੴਨਮੋ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਭਾਚਿਂਤ੍ਯਰੂਪਾਯ ਤਸ੍ਮੈ । ਨਮਃ ਸੁਰਾਣਾਮਧੀਸ਼ਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਤਸ੍ਮੈ
ਓਮ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਦਿਦੇਵਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਵ੍ਯਾਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਯ ਤਸ੍ਮੈ । ਨਮਃ ਸੁਰਾਨਂਦਸਂਦੋਹ ਵਰ੍षਤ੍ਰਯੀ ਬਿਂਦੁਵਿਸ਼੍ਵਂਭਰਾਯ ਤਸ੍ਮੈ
ਸ਼ਿਵ, ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜਿਸ ਦੀ ਜਨੇਊ ਸੱਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤਿੰਨ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਬਿੰਦੂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਾਰਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਥੋ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਮਾਪਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਵਹ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯ੍ਯੌ ਤਥਾਤ੍ਮਾ । ਯਸ੍ਯਾष੍ਟੈਤਾ ਮੂਰ੍ਤਯਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਾਯ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍
ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਆਤਮਾ—ਇਹ ਅੱਠ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ; ਜਿਸ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਤਾਂ ਸ੍ਤੁਤਿਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਗਨੇਤ੍ਰਪ੍ਰਦਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਵਿष੍ਣੁਮਾਹ ਚ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਨਯ ਚ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜਾ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆ।'
ਆਨੀਤਾਸ੍ਤੇਨ ਹਰਿਣਾ ਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰਣਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਤਾਨਾਹ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਯੂਯਮਾਗਤਾਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?'
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ - ਦੇਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਲੋਕਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਥਿਤਮੇਕਂ ਵਨਮਿਦਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਬਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਇਕ ਜੰਗਲ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।'
ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਸ੍ਥਪਂਚਲੋਕਾਨਾਂ ਦਾਹੇ ਸਂਦੇਹ ਏਵ ਨਃ । ਕਥਮਂਗਾਰਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਨੋ ਵਾ ਮਹਾਧ੍ਵਨਿਃ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਪਰਲੇ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੜਨ 'ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਇਹ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਕਿਵੇਂ ਆਈ?'
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ - ਭੀਤਿਰਸ੍ਮਾਕਮਧੁਨਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰਤਃ । ਸ ਏਵਾਂਗਾਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਪਿਪਾਸੁਰਿਵ ਤਾਮਪਾਤ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਡਰ ਵਿਰਭਦਰ ਤੋਂ ਹੈ; ਉਹੀ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ।'
ਦੇਵੋਥ ਵੀਰਮਾਹੂਯ ਕਿਂ ਵੀਰੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਵਃ । ਵੀਰੋ ਹਨੂਮਤੋ ਲਿਂਗਪੀਠਾਭਾਵਾਦਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵਿਰਭਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਭਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਉਂ, ਹੇ ਵੀਰ?' ਵੀਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਲਿੰਗ-ਪੀਠ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।'
ਕਪੇਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਮਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਬृਹਤ੍ । ਕृਪਾਨਿਧਿਰਥੋ ਦੇਵੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
'ਕਪਿ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।' ਫਿਰ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਗ੍ਧਾਨਪ੍ਯਖਿਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੋਭਨਾਨ੍ਵਿਭੁਃ । ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੜ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਚਿਆ, ਫਿਰ ਵਿਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਲਿਂਗ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਹਰਃ । ਅਥਾਸੌ ਹਨੁਮਾਨੀਸ਼ ਪੂਜਨਂ ਕृਤਵਾਨਥ
ਹਰਾ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਤਾਂਬੂਲ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਏਕਂ ਵਨਚਰਂ ਤਤ੍ਰ ਗਂਧਰ੍ਵਂ ਸਵਿਪਂਚਿਕਮ੍ । ਇਦਮਾਹ ਮਹਾਵੀਣਾ ਮਮ ਵੈ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਗੰਧਰਵ ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ ਨਾਲ ਸੀ; ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ ਦੇ।'
ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਨ ਮਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਵੀਣਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਮਮ । ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣਸਦृਸ਼ੀ ਵੀਣੇਤ੍ਯਾਹ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵੀਣਾ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।' ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਵੀਣਾ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।'
ਅਥ ਮੁष੍ਟਿਨਿਪਾਤੇਨ ਗਂਧਰ੍ਵੇ ਪਤਿਤੇ ਕਪਿਃ । ਆਦਾਯ ਵੀਣਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸ੍ਵਰਤਂਤੁਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਮੁਸ਼ਟ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਕਪੀ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਲੈ ਲਈ।