ਵਿਭੂष੍ਯ ਭੂषਕੈਰ੍ਦੇਵਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼ੀਤੋਪਚਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਤਤ ਆਚਮਨਾਦਿਕਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਫਿਰ ਠੰਢੇ ਉਪਚਾਰ ਦੇਣੇ, ਤੇ ਆਚਮਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥੋਪਵੀਤਂ ਚ ਪਂਚਗਂਧਕਮੇਵ ਚ । ਕਰ੍ਪੂਰਮਰੁਵਂ ਚਾਪਿ ਪਾਟੀਰਮਥ ਵਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਕਪੜਾ, ਉਪਵੀਤ, ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਕਪੂਰ, ਮਰੂਵਾ, ਪਾਟੀਰ ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਭਯਂ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਪਿ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਕृਤ੍ਸ੍ਨਪੀਠਂ ਗਂਧਪੂਰ੍ਣਂ ਯਦ੍ਵਾ ਵਿਭਵਸਾਰਤਃ
ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਆਸਨ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤੂष੍ਣੀਮਥੋਪਚਾਰਂ ਵਾ ਕਾਲਿਯਂ ਪੁष੍ਪਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਪਤ੍ਰਮਰੁਚਿਤ੍ਯਾਜਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਖਿਲਂ ਯਥਾ
ਚੁੱਪਚਾਪ ਜਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਲੀਆ ਫੁੱਲ, ਸ਼੍ਰੀਪੱਤਰ, ਮਰੂ, ਚਿਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਨੇਕਦ੍ਰਵ੍ਯਧੂਪਂ ਚ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਕੇਵਲਂ ਤਥਾ । ਕਪਿਲਾਘृਤਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਧੂਪਾਯ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧੂਪ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਗੁਗਲ, ਤੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਯ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਧੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧੂਪਂ ਦਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕਪਿਲਾਘृਤਦੀਪਕਾਨ੍ । ਅਥਵਾਪ੍ਯਾਜ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੀਪਾਨ੍ਦਤ੍ਵੋਪਹਾਰਕਮ੍
ਧੂਪ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਕਪਿਲਾ ਗਾਯ ਦੇ ਘੀ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੀਵੇ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮੁਖਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਵਾ ਤਾਂਬੂਲਮਾਦਰਾਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਸਮੇਤ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਮੁਖ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਵਾਉਣੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤਾਂਬੂਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਨਮਸ੍ਕਾਰੌ ਪੂਜੈਵਂ ਹਿ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ । ਗੀਤਾਂਗਪਂਚਕਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਤੇ
ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਨਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾਂਗ ਦੇ ਪੰਜ ਭਾਗ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਗੀਤਂ ਵਾਦ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਨृਤ੍ਯਂ ਹਾਸੋਕ੍ਤਿਰੇਵ ਚ । ਨੀਰਾਜਨਂ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਾਮਂਜਲਿਸ਼੍ਚਾਖਿਲਾਰ੍ਪਣਮ੍
ਗੀਤ, ਵਾਦਨ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਵਾਚਨਾ, ਨ੍ਰਿਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਨੀਰਾਜਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ ਪੂਰੀ ਅਰਪਣ ਦੀ ਅੰਜਲੀ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚੋਦ੍ਵਾਸਨਂ ਚੈਵ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਚੋਪਚਾਰਕਮ੍ । ਭੂषਣਂ ਚ ਤਥਾ ਛਤ੍ਰਂ ਚਾਮਰਂ ਵ੍ਯਜਨਂ ਤਥਾ
ਮਾਫੀ ਤੇ ਵਿਦਾਈ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਉਪਚਾਰ, ਗਹਣਾ, ਛਤਰੀ, ਚਾਮਰ ਤੇ ਪੱਖਾ ਵੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵੋਪਵੀਤਂ ਕੈਙ੍ਕਰ੍ਯਂ षਡੀਸ਼ਾਨੋਪਚਾਰਕਮ੍ । ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦੁਪਚਾਰੈਸ੍ਤੁ ਯਃ ਸਮਾਰਾਧਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਉਪਵੀਤ, ਸੇਵਾ, ਤੇ ਛੇ ਈਸ਼ਾਨ ਉਪਚਾਰ; ਇਹ ਬਤੀਸ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਕੇਨਾਹ੍ਨਾ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦੁਪਚਾਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਨਂ ਤੂਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਤੀਸ ਉਪਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਵ ਪੂਜਾਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਮਤ੍ਪਾਦਯੁਗਲਂ ਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪੂਜਾਕਰੋ ਭਵ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਪੂਜਾਵਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਬਣ।
ਆਰਾਧ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਯਥਾਲਿਂਗੇ ਤਨ੍ਮਮਾਰਾਧਨਂ ਕੁਰੁ । ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ- ਗੁਰੁਣਾ ਲਿਂਗਪੂਜੈਵ ਨਿਯਤਾ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਮਮ
ਜਿਵੇਂ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਲਿੰਗ ਪੂਜਾ ਨਿਯਤ ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਕਰੋਮਿ ਪੁਰਾ ਦੇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪੂਜਨਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਨਮਸ੍ਯੇਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਲਿਗਾਰ੍ਚਨੇऽਭਵਤ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵ; ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ।
ਸਰਸ੍ਤੀਰਮਥੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੈਕਤਵੇਦਿਕਾਮ੍ । ਤਾਲਪਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਰਚਿਤਮਾਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਕੇ, ਰੇਤ ਦੀ ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦਹਸ੍ਤੌ ਤੁ ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਮਥੋ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਨਰਾਚਮ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਆਚਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਆਚਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਵੇਦ੍ਯਾਮਥੋ ਚਕ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਨਂਤਰਂ ਤਾਲਪਤ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਾਸਨਗਤਃ ਕਪਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਲਈ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ ਦੀ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਤਾਲ ਪੱਤਰਾ ਰੱਖਿਆ। ਕਮਲ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਨ੍ਯਾਸਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਧ੍ਯਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਗੁਰੁਮੀਸ਼ਾਨਂ ਜਪਨ੍ਨਾਸੀਦਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਰਕਤੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਵਾਨਪਿ । ਪਲਾਸ਼ਪਤ੍ਰਪੁਟਕਦ੍ਵਯਾਨੀਤ ਜਲਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਦੋ ਪਟਿਆਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰਃਕਮਂਡਲੁਗਤਂ ਨਿਧਾਯਾਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਆਵਾਹਨਾਦਿ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਸ੍ਨਾਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਕਮੰਡਲੂ ਦਾ ਜਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਵਾਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਨਾਨ ਤਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਥ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤੁਂ ਦੇਵਮਾਦਾਯ ਕਰਸਂਪੁਟੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੇਵਂ ਪੀਠਂ ਨੋ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਕਪਿਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਪੀਠਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਲਿਂਗਮਾਤ੍ਰਂ ਕਰਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਇਦਮਾਹ ਮਹਾਯੋਗੀ ਕਿਂ ਵਾ ਪਾਪਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਲਿੰਗ ਵੇਖਿਆ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ ਬੋਲੇ: 'ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ?'
ਯਦੇਤਤ੍ਪੀਠਰਹਿਤਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂ ਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਮਾਦ੍ਯ ਮਰਣਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪੀਠਂ ਚੇਨ੍ਨਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਇਹ ਲਿੰਗ ਪੀਠਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ; ਜੇ ਪੀਠਾ ਨਾ ਆਇਆ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਰਨਾ ਪੱਕਾ ਹੈ।'
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜਪਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦਾਯਾਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਜਜਾਪ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਜਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਆਉਣਗੇ।' ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰ ਜਪ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਪਿ ਨ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹੇਸ਼ੋऽਥ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਰੁਦ੍ਰਂ ਨ੍ਯਪਾਤਯਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਪਰ ਮਹੇਸ਼ਾ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਏ; ਤਦ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਯਤੇ ਭਕ੍ਤ ਰੁਦਿਹੇਤੁਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ- ਪੀਠਹੀਨਮਿਦਂ ਲਿਂਗਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਪਾਪਸਂਚਯਮ੍
'ਭਗਤ, ਤੂੰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂ? ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸ।' ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਲਿੰਗ ਪੀਠਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਵੇਖੋ।'
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਂ ਤੇ ਲਿਂਗੇ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕृਥਾਃ । ਦਾਹਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਲੋਕਂ ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਕਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੀਠਾ ਨਾ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰ। ਜੇ ਪੀਠਾ ਨਾ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਪਸ਼੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਪੀਠਂ ਯਦ੍ਯਾਗਤਂ ਨ ਵਾ । ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਲਿਂਗਂ ਪੀਠਮਨਾਗਤਮ੍
'ਲਿੰਗ ਦਿਖਾ, ਪੀਠਾ ਆਇਆ ਕਿ ਨਹੀਂ।' ਫਿਰ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਲਿੰਗ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਪੀਠਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਦਗ੍ਧੁਕਾਮੋऽਖਿਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਅਨਲਂ ਭੁਵਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦਗ੍ਧਾ ਮਹੀ ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਸੜ ਗਈ।