ਏਕਾਦਸ਼ਮਥੋ ਵਾਰਮਥੈਕਾਦਸ਼ਚਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਨਾਨਮਿਦਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਮਾਸਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਜਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸਨਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਵਯਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੇਵਲਂ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਚ । ਮृਣ੍ਮਯੈਰ੍ਨਾਲਿਕੇਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕਲੈਸ਼੍ਚੋਰ੍ਮਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਿੱਟੀ, ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਖੋਲ, ਜਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ,
ਕਾਂਸ੍ਯੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁष੍ਪਾਦਿਕ ਸਰੇਣਵਾ । ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯਥਾਸਂਭਵਮੀਰਿਤੈਃ
ਕਾਂਸੀ, ਮੋਤੀ, ਭੋਗ, ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਂਗਸ੍ਯ ਚ ਵਿਧਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ੍ਨਾਨਯੋਗ੍ਯਂ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਮਂਤਸ੍ਤੁ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਬਹਿਰਂਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ੋਧਯੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਿੰਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਨਾਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਬਾਹਰੂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਲਘੁਕृਤ੍ਵਾਥ ਨਾਗਂ ਛਿਂਦ੍ਯਾਤ੍ਕਥਂਚਨ । ਨੀਚੈਕਦੇਸ਼ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਾਰਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾ ਸੁਵृਤ੍ਤਯੋਃ
ਸਿੰਗ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਹਲਕਾ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਟਰਾਫ ਜਾਂ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਾਨੁਯੁਤਯਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦੇਵਾਯ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਗਵਯਸ਼ृਂਗਸ੍ਯ ਜਲਮੂਰ੍ਤਿਰਥੋਚ੍ਯਤੇ
ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਸਨਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਵਯਾ ਸਿੰਗ ਦੀ ਜਲ-ਰੂਪ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿषਿਦ੍ਧਲੋਹਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਧਿਦ੍ਵਾਰਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤੇ । ਯੋਗਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਗਦਂਡਂ ਨਾਗਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਮੂੰਹ ਤੇ ਅਧਾ ਨਿਸ਼ਿਦ ਧਾਤੂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ; ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਸਪ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗਾ, ਸਪ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਨਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲਸ੍ਥਾਨੇ ਤੁ ਚषਕਂ ਦਂਡੇਨ ਸਮਰਂਧ੍ਰਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਾਤਯੇਤ੍ਤੋਯਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਯਂਤ੍ਰਘਟੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਲ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਛੋਟਾ ਕਟੋਰਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੰਡ ਲਈ ਛੇਦ ਕਰਨਾ; ਉੱਪਰਲੇ ਯੰਤਰ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਡਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਯੇਦਥ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਵਾਮੇਨੈਵ ਕਰੇਣ ਵਾ । ਮੁਕ੍ਤਿਧਾਰਾਕृਤਾ ਤੇਨ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਕ ਹੋਰ ਭਾਂਡੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਂਚਗਵ੍ਯੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਪਂਚਾਮृਤੈਰਥ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਮਧੁਰਤ੍ਰਿਤਯੇਨ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਭੂष੍ਯ ਭੂषਕੈਰ੍ਦੇਵਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼ੀਤੋਪਚਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਤਤ ਆਚਮਨਾਦਿਕਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਫਿਰ ਠੰਢੇ ਉਪਚਾਰ ਦੇਣੇ, ਤੇ ਆਚਮਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥੋਪਵੀਤਂ ਚ ਪਂਚਗਂਧਕਮੇਵ ਚ । ਕਰ੍ਪੂਰਮਰੁਵਂ ਚਾਪਿ ਪਾਟੀਰਮਥ ਵਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਕਪੜਾ, ਉਪਵੀਤ, ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਕਪੂਰ, ਮਰੂਵਾ, ਪਾਟੀਰ ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਭਯਂ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਪਿ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਕृਤ੍ਸ੍ਨਪੀਠਂ ਗਂਧਪੂਰ੍ਣਂ ਯਦ੍ਵਾ ਵਿਭਵਸਾਰਤਃ
ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਆਸਨ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤੂष੍ਣੀਮਥੋਪਚਾਰਂ ਵਾ ਕਾਲਿਯਂ ਪੁष੍ਪਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਪਤ੍ਰਮਰੁਚਿਤ੍ਯਾਜਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਖਿਲਂ ਯਥਾ
ਚੁੱਪਚਾਪ ਜਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਲੀਆ ਫੁੱਲ, ਸ਼੍ਰੀਪੱਤਰ, ਮਰੂ, ਚਿਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਨੇਕਦ੍ਰਵ੍ਯਧੂਪਂ ਚ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਕੇਵਲਂ ਤਥਾ । ਕਪਿਲਾਘृਤਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਧੂਪਾਯ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧੂਪ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਗੁਗਲ, ਤੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਯ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਧੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧੂਪਂ ਦਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕਪਿਲਾਘृਤਦੀਪਕਾਨ੍ । ਅਥਵਾਪ੍ਯਾਜ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੀਪਾਨ੍ਦਤ੍ਵੋਪਹਾਰਕਮ੍
ਧੂਪ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਕਪਿਲਾ ਗਾਯ ਦੇ ਘੀ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੀਵੇ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮੁਖਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਵਾ ਤਾਂਬੂਲਮਾਦਰਾਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਸਮੇਤ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਮੁਖ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਵਾਉਣੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤਾਂਬੂਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਨਮਸ੍ਕਾਰੌ ਪੂਜੈਵਂ ਹਿ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ । ਗੀਤਾਂਗਪਂਚਕਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਤੇ
ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਨਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾਂਗ ਦੇ ਪੰਜ ਭਾਗ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਗੀਤਂ ਵਾਦ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਨृਤ੍ਯਂ ਹਾਸੋਕ੍ਤਿਰੇਵ ਚ । ਨੀਰਾਜਨਂ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਾਮਂਜਲਿਸ਼੍ਚਾਖਿਲਾਰ੍ਪਣਮ੍
ਗੀਤ, ਵਾਦਨ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਵਾਚਨਾ, ਨ੍ਰਿਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਨੀਰਾਜਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ ਪੂਰੀ ਅਰਪਣ ਦੀ ਅੰਜਲੀ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚੋਦ੍ਵਾਸਨਂ ਚੈਵ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਚੋਪਚਾਰਕਮ੍ । ਭੂषਣਂ ਚ ਤਥਾ ਛਤ੍ਰਂ ਚਾਮਰਂ ਵ੍ਯਜਨਂ ਤਥਾ
ਮਾਫੀ ਤੇ ਵਿਦਾਈ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਉਪਚਾਰ, ਗਹਣਾ, ਛਤਰੀ, ਚਾਮਰ ਤੇ ਪੱਖਾ ਵੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵੋਪਵੀਤਂ ਕੈਙ੍ਕਰ੍ਯਂ षਡੀਸ਼ਾਨੋਪਚਾਰਕਮ੍ । ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦੁਪਚਾਰੈਸ੍ਤੁ ਯਃ ਸਮਾਰਾਧਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਉਪਵੀਤ, ਸੇਵਾ, ਤੇ ਛੇ ਈਸ਼ਾਨ ਉਪਚਾਰ; ਇਹ ਬਤੀਸ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਕੇਨਾਹ੍ਨਾ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦੁਪਚਾਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਨਂ ਤੂਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਤੀਸ ਉਪਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਵ ਪੂਜਾਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਮਤ੍ਪਾਦਯੁਗਲਂ ਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪੂਜਾਕਰੋ ਭਵ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਪੂਜਾਵਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਬਣ।
ਆਰਾਧ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਯਥਾਲਿਂਗੇ ਤਨ੍ਮਮਾਰਾਧਨਂ ਕੁਰੁ । ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ- ਗੁਰੁਣਾ ਲਿਂਗਪੂਜੈਵ ਨਿਯਤਾ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਮਮ
ਜਿਵੇਂ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਲਿੰਗ ਪੂਜਾ ਨਿਯਤ ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਕਰੋਮਿ ਪੁਰਾ ਦੇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪੂਜਨਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਨਮਸ੍ਯੇਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਲਿਗਾਰ੍ਚਨੇऽਭਵਤ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵ; ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ।
ਸਰਸ੍ਤੀਰਮਥੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੈਕਤਵੇਦਿਕਾਮ੍ । ਤਾਲਪਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਰਚਿਤਮਾਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਕੇ, ਰੇਤ ਦੀ ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦਹਸ੍ਤੌ ਤੁ ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਮਥੋ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਨਰਾਚਮ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਆਚਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਆਚਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਵੇਦ੍ਯਾਮਥੋ ਚਕ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਨਂਤਰਂ ਤਾਲਪਤ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਾਸਨਗਤਃ ਕਪਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਲਈ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ ਦੀ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਤਾਲ ਪੱਤਰਾ ਰੱਖਿਆ। ਕਮਲ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਨ੍ਯਾਸਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਧ੍ਯਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਗੁਰੁਮੀਸ਼ਾਨਂ ਜਪਨ੍ਨਾਸੀਦਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਰਕਤੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਵਾਨਪਿ । ਪਲਾਸ਼ਪਤ੍ਰਪੁਟਕਦ੍ਵਯਾਨੀਤ ਜਲਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਦੋ ਪਟਿਆਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲਿਆ।