ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪੇ ਹੇ ਗਙ੍ਗੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰ੍ਯਤੇ ਮਯਾ । ਤ੍ਵਦੀਯੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਤੋਯੇ ਯਥੋਕ੍ਤਫਲਦਾ ਭਵ
ਹੇ ਗੰਗਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੂਰਤ, ਮੈਂ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਦੇ।
ਤਤੋ ਨਿਜੇਚ੍ਛਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਲੋਕਮਾਤਰਿ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਙ੍ਗਾਨਾਰਾਯਣਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੰਗਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਗੰਗਾ-ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਗਾਤ੍ਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਪਰਿਧੇਯਾਂਬਰਾਂਬੂਨਿ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਰੋਤਸਿ ਨ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪੋਂਛੇ; ਸਨਾਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਨ ਦਂਤਧਾਵਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾਗਰ੍ਭੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚੇਨ੍ਮੋਹਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਜਂ ਲਭੇਤ੍
ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੰਦ ਨਾ ਮੰਜੇ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਂਤਕਾष੍ਠਾਦਿਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਰਾਤ੍ਰਿਵਾਸਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਸਵੇਰੇ, ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕਰੇ; ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ।
ਬਾਹ੍ਯਭੂਮਿਮਗਤ੍ਵਾ ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਸੋऽਪਿ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਲਭੇਨ੍ਨਹਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਹਰਲੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਗਙ੍ਗਾਮृਤ੍ਪੁਂਡ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨਯੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਰਮਨਾਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਨਾ ਤਰ੍ਪਣਾਦਿਕਮ੍
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਏ; ਫਿਰ, ਟਿਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਰਪਣ ਆਦਿ ਕਰੇ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੈਰੁਦਕੈਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤਾਵਧਿ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਿਤृਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍ ੫੦ 7.9.
ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਪਿਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਕਰ੍ਮਾਣਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਿਤਃ । ਦਾਨਂ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਚੈਵ ਜਯੋऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਥਾ । ਕृਤਾਸ੍ਤੁ ਯਾਸ੍ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਾਸਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਸਮਾਂ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਸਮਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਕਰ੍ਮਾਣਿ ਗਂਗਾਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਿਤਃ । ਕृਤਪਂਚਮਹਾਯਜ੍ਞੋ ਗਂਗਾਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਗਂਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਥਾ । ਨਾਲਿਕੇਰੋਦਕੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਬੁਧਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਵੇ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀਪ੍ਰਤਿਮਾਭਾਵਾਨ੍ਨਾਲਿਕੇਰੋਦਕਾਨਿ ਵੈ । ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਜ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੋਯੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
ਜਾਹਨਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਨਾਰੀਅਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਹਨਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਦੀਪੈਸ਼੍ਚ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ । ਧੂਪੈਃ ਸੁਵਾਸਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਮਨੋਹਰੈਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਦੀਵਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ,
ਨਾਨਾਫਲੈਃ ਸੁਪਕ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰੁਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤਥਾ । ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘਾਚਮਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਤਾਂਬੂਲੈਃ ਖਾਦਿਰਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭੋਗ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਖਾਦਿਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਪਾਨ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ,
ਅਨ੍ਯੈਰਪ੍ਯੁਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੈਰ੍ਨਿਜਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਸ੍ਤਵੈਰ੍ਨਾਨਾ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਗਙ੍ਗਾਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਅਪਣੀ ਭਗਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸਂਪੂਜਿਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਂਗਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾਰਤ੍ਰਯਂ ਬੁਧਃ
ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ।
ਅਥ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਿਰਾਹਾਰੋऽਪਰੇਹਨਿ ਸਰਿਦ੍ਵਰੇ । ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਹ੍ਨੁਤਨਯੇ ਸ਼ਰਣਂ ਮੇ ਭਵਾਨਘੇ
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਕਹੇ, 'ਜਾਹਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਪਵਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਸਰਾ ਬਣ।'
ਏਵਂ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮਤਿਮਾਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਿਤਨਿਦ੍ਰੋ ऽਤਿਹਰ੍षਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਰਹੇ, ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਫਲਾਹਾਰੋ ਭਵੇਦਧਃ । ਅਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਭੁਂਜੀਤ ਨ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਭੋਜਨਮ੍
ਜੇ ਸਮਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਫਲ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਅੰਨ ਨਾ ਖਾਏ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਪੁਨਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਜੈਮਿਨੇ । ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਭਵਸ੍ਯਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜੈਮਿਨੀ, ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।
ਅਰ੍ਚਨਂ ਜਾਗਰਂ ਚੈਵ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਰਤਸ੍ਤਵ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਰਿਦ੍ਵਰੇ
ਜੋ ਪੂਜਾ ਤੇ ਜਾਗਰਣ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਸਰਿਤ ਦੇਵੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕृਤਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਤਃ ਸਬਂਧੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਾਰਣਂ ਸ੍ਵਯਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਨਿੱਤ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜੇ।
ਤੀਰ੍ਥੋਪਵਾਸਮੇਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਵਤ੍ਸ ਵਦਤੋ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਜੋ ਕੋਈ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਉਹਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਾਰ੍ਜਿਤੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਧृਕ੍ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪੁਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਸੌਂ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਤਤਃ । ਮਹਾਦੇਵਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਓਹਨਾ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਰਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਨਾਨਾਵਿਧਂ ਤਤ੍ਰ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇऽਤ੍ਯਨ੍ਤਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਿਮਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਾषਿਤੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੜੀਆਂ ਹੀ ਦੁਲਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਣਪਤਿ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸ਼ਿਵਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਨਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਵਾਸਵਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਓਹਨਾ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਵਾਸਵ।