ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਮਣਿਮਾਦਿ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਧਾਰਯੇਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਰਯੇਤ੍ਤਨੂਮ੍
ਉਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮਣੀਆਂ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਭਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਯਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਮੁਪਾਗਤਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਪਾਰਦਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਰਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਪਾਪੀਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਪਾਰਦੇ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਜਾਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਸਫੇਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦਲਾਵृਤ੍ਤਮष੍ਟਪਂਚਤ੍ਰਿਰੇਵ ਵਾ । ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯਾਸਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਲਿਂਗਂ ਨਿਧਾਯ ਚ
ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਨੂੰ, ਬਾਰਹ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਹਾਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਲਿਂਗੇ ਸਂਚਿਂਤਯੇਤ੍ਤਥਾ । ਸ਼ੋਧਿਤੇ ਕਲਸ਼ੇ ਤੋਯਂ ਸ਼ੋਧਿਤਂ ਗਂਧਵਾਸਿਤਮ੍
ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦਾ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗਂਧਪੁष੍ਪਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਵਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਨ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪ੍ਰਣਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਦੇ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ਿਵੇਤ੍ਯੋਙ੍ਕਾਰਮਂਤ੍ਰਣਮ੍ । ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦੀਨਿ ਪੂਜਾਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਸ਼ਿਵ' ਜਾਂ 'ਓਂ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਲਈ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅੱਖਤ ਆਦਿ ਸਮੱਗਰੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਤਤਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਿष੍ਯਤੇ । ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਸਮੱਗਰੀ ਨੇੜੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ।'
ਇਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ ਆਵਾਹਨਾਦਿਕਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਪਰ੍ਯਂਤਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨੂੰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਵਾਹਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਸਨਾਨ ਤੱਕ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇਤ੍ਯਾਦਿਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਵਿਧਾਨਤਃ । ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਤੁ ਯਾ ਧਾਰਾ ਮੁਕ੍ਤਿਧਾਰੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
'ਨਮਸ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਧਾਰਾ ਲਗਾਤਾਰ ਚਲਦੀ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੀ ਧਾਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਯਾ ਯਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਮਾਸਂ ਜਪਨ੍ਰੁਦ੍ਰਮੁਪਾਂਸ਼ੁ ਵਾ । ਏਕਵਾਰਂ ਤ੍ਰਿਵਾਰਂ ਚ ਪਂਚ ਸਪ੍ਤ ਨਵਾਪਿ ਵਾ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ, ਤਿੰਨ, ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ,
ਏਕਾਦਸ਼ਮਥੋ ਵਾਰਮਥੈਕਾਦਸ਼ਚਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਨਾਨਮਿਦਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਮਾਸਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਜਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸਨਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਵਯਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੇਵਲਂ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਚ । ਮृਣ੍ਮਯੈਰ੍ਨਾਲਿਕੇਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕਲੈਸ਼੍ਚੋਰ੍ਮਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਿੱਟੀ, ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਖੋਲ, ਜਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ,
ਕਾਂਸ੍ਯੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁष੍ਪਾਦਿਕ ਸਰੇਣਵਾ । ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯਥਾਸਂਭਵਮੀਰਿਤੈਃ
ਕਾਂਸੀ, ਮੋਤੀ, ਭੋਗ, ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਂਗਸ੍ਯ ਚ ਵਿਧਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ੍ਨਾਨਯੋਗ੍ਯਂ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਮਂਤਸ੍ਤੁ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਬਹਿਰਂਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ੋਧਯੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਿੰਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਨਾਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਬਾਹਰੂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਲਘੁਕृਤ੍ਵਾਥ ਨਾਗਂ ਛਿਂਦ੍ਯਾਤ੍ਕਥਂਚਨ । ਨੀਚੈਕਦੇਸ਼ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਾਰਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾ ਸੁਵृਤ੍ਤਯੋਃ
ਸਿੰਗ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਹਲਕਾ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਟਰਾਫ ਜਾਂ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਾਨੁਯੁਤਯਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦੇਵਾਯ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਗਵਯਸ਼ृਂਗਸ੍ਯ ਜਲਮੂਰ੍ਤਿਰਥੋਚ੍ਯਤੇ
ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਸਨਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਵਯਾ ਸਿੰਗ ਦੀ ਜਲ-ਰੂਪ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿषਿਦ੍ਧਲੋਹਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਧਿਦ੍ਵਾਰਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤੇ । ਯੋਗਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਗਦਂਡਂ ਨਾਗਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਮੂੰਹ ਤੇ ਅਧਾ ਨਿਸ਼ਿਦ ਧਾਤੂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ; ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਸਪ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗਾ, ਸਪ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਨਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲਸ੍ਥਾਨੇ ਤੁ ਚषਕਂ ਦਂਡੇਨ ਸਮਰਂਧ੍ਰਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਾਤਯੇਤ੍ਤੋਯਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਯਂਤ੍ਰਘਟੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਲ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਛੋਟਾ ਕਟੋਰਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੰਡ ਲਈ ਛੇਦ ਕਰਨਾ; ਉੱਪਰਲੇ ਯੰਤਰ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਡਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਯੇਦਥ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਵਾਮੇਨੈਵ ਕਰੇਣ ਵਾ । ਮੁਕ੍ਤਿਧਾਰਾਕृਤਾ ਤੇਨ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਕ ਹੋਰ ਭਾਂਡੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਂਚਗਵ੍ਯੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਪਂਚਾਮृਤੈਰਥ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਮਧੁਰਤ੍ਰਿਤਯੇਨ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਭੂष੍ਯ ਭੂषਕੈਰ੍ਦੇਵਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼ੀਤੋਪਚਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਤਤ ਆਚਮਨਾਦਿਕਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਫਿਰ ਠੰਢੇ ਉਪਚਾਰ ਦੇਣੇ, ਤੇ ਆਚਮਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥੋਪਵੀਤਂ ਚ ਪਂਚਗਂਧਕਮੇਵ ਚ । ਕਰ੍ਪੂਰਮਰੁਵਂ ਚਾਪਿ ਪਾਟੀਰਮਥ ਵਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਕਪੜਾ, ਉਪਵੀਤ, ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਕਪੂਰ, ਮਰੂਵਾ, ਪਾਟੀਰ ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਭਯਂ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਪਿ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਕृਤ੍ਸ੍ਨਪੀਠਂ ਗਂਧਪੂਰ੍ਣਂ ਯਦ੍ਵਾ ਵਿਭਵਸਾਰਤਃ
ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਆਸਨ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤੂष੍ਣੀਮਥੋਪਚਾਰਂ ਵਾ ਕਾਲਿਯਂ ਪੁष੍ਪਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਪਤ੍ਰਮਰੁਚਿਤ੍ਯਾਜਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਖਿਲਂ ਯਥਾ
ਚੁੱਪਚਾਪ ਜਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਲੀਆ ਫੁੱਲ, ਸ਼੍ਰੀਪੱਤਰ, ਮਰੂ, ਚਿਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਨੇਕਦ੍ਰਵ੍ਯਧੂਪਂ ਚ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਕੇਵਲਂ ਤਥਾ । ਕਪਿਲਾਘृਤਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਧੂਪਾਯ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧੂਪ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਗੁਗਲ, ਤੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਯ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਧੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧੂਪਂ ਦਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕਪਿਲਾਘृਤਦੀਪਕਾਨ੍ । ਅਥਵਾਪ੍ਯਾਜ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੀਪਾਨ੍ਦਤ੍ਵੋਪਹਾਰਕਮ੍
ਧੂਪ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਕਪਿਲਾ ਗਾਯ ਦੇ ਘੀ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੀਵੇ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮੁਖਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਵਾ ਤਾਂਬੂਲਮਾਦਰਾਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਸਮੇਤ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਮੁਖ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਵਾਉਣੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤਾਂਬੂਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਨਮਸ੍ਕਾਰੌ ਪੂਜੈਵਂ ਹਿ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ । ਗੀਤਾਂਗਪਂਚਕਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਤੇ
ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਨਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾਂਗ ਦੇ ਪੰਜ ਭਾਗ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਗੀਤਂ ਵਾਦ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਨृਤ੍ਯਂ ਹਾਸੋਕ੍ਤਿਰੇਵ ਚ । ਨੀਰਾਜਨਂ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਾਮਂਜਲਿਸ਼੍ਚਾਖਿਲਾਰ੍ਪਣਮ੍
ਗੀਤ, ਵਾਦਨ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਵਾਚਨਾ, ਨ੍ਰਿਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਨੀਰਾਜਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ ਪੂਰੀ ਅਰਪਣ ਦੀ ਅੰਜਲੀ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚੋਦ੍ਵਾਸਨਂ ਚੈਵ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਚੋਪਚਾਰਕਮ੍ । ਭੂषਣਂ ਚ ਤਥਾ ਛਤ੍ਰਂ ਚਾਮਰਂ ਵ੍ਯਜਨਂ ਤਥਾ
ਮਾਫੀ ਤੇ ਵਿਦਾਈ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਉਪਚਾਰ, ਗਹਣਾ, ਛਤਰੀ, ਚਾਮਰ ਤੇ ਪੱਖਾ ਵੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।